Genesis 25:10

Ang Teksto

Ang lupang pinaglibingan kay Abraham ay hindi regalo, hindi sinakop, hindi minana: binili ito. "Ang lupang ito ay binili ni Abraham mula sa mga anak na lalaki ni Heth." At doon, sa kuweba ng Macpela malapit sa Mamre, inihiga nila ang katawan ng matandang lalaki sa tabi ng kanyang asawa: "Si Abraham ay inilibing doon kasama ng kanyang asawang si Sara." Isang talata lamang, halos parang tala ng notaryo, pero dito nagtatapos ang buong buhay ng taong tinawag ng Diyos palabas ng Ur. Ang pinakahuling pangungusap tungkol kay Abraham ay tungkol sa isang titulo ng lupa at isang libingan, hindi tungkol sa isang kaharian.

Ang Puso Nito

Isipin mo kung gaano ito katindi. Ipinangako ng Diyos kay Abraham ang buong lupain, mula sa ilog hanggang sa ilog, at ang tanging bahagi niyon na naging legal na pag-aari niya ay isang hukay na may kasamang bato. Binayaran pa niya ito sa presyong hindi tinawaran. Ang pananampalataya ni Abraham ay hindi ang pananampalataya ng taong nakamit na ang pangako; pananampalataya iyon ng taong namatay na hawak ang resibo. At tingnan mo kung saan niya pinili ang kanyang puntod: sa loob ng lupaing ipinangako, hindi sa Ur, hindi sa Haran. Parang sinasabi ng kanyang bangkay: dito ako hihintay. Ang libingan mismo ang naging unang paglalagay ng angkla sa lupang hindi pa ibinibigay. Ganyan gumagalaw ang Diyos: binibigyan niya tayo ng sapat para manindigan, hindi sapat para huminto sa paghihintay.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang tahimik na pattern dito na umaabot hanggang sa Bagong Tipan. Si Abraham ay namatay na may hawak lamang na isang libingan sa loob ng lupaing ipinangako, at doon siya inilagay bilang isang paunang-bayad sa isang bagay na hindi pa dumarating. Sinabi ng sulat sa mga Hebreo na siya at ang kanyang angkan ay namatay na hindi natanggap ang ipinangako, dahil may mas malaking lungsod silang hinihintay. Pagkalipas ng daan-daang taon, may isa pang katawan na inilagay sa isang kuweba sa loob ng parehong lupain. Pero ang libingang iyon ay hiram, hindi binili, at hindi na kailangang gamitin pa. Binili ni Abraham ang kanyang puntod dahil kailangan niya ito nang matagal. Hinangga lamang ng Panginoong Jesus ang kanya nang tatlong araw. Doon nagkikita ang dalawang kuweba: ang isa ay paghihintay, ang isa ay sagot.

Ang Salamin

Karamihan sa atin ay may mga bagay na binayaran nang buo pero hindi pa natitikman. Ang bahay na binabayaran mo pa ng dalawampung taon. Ang anak na pinagdasal mo mula noong siya ay sanggol at hanggang ngayon ay hindi pa bumabalik sa pananampalataya. Ang asawang inilibing mo at ang puwang sa tabi ng kanyang pangalan sa lapida na nakalaan sa iyo. Hindi nagsisinungaling ang teksto tungkol dito: namatay si Abraham na hindi natupad ang pangako, at hindi iyon tinawag ng Kasulatan na kabiguan. Tinawag itong "isang matandang lalaking puno ng buhay." May pananampalataya na mukhang resibo lamang, at tinatanggap iyon ng Diyos. Ngayon, isulat sa isang papel ang pangalan ng isang mahal mo na inilibing na, at sabihin nang malakas sa harap ng pangalang iyon: "Hinihintay mo ang Panginoon, at hinihintay kita."

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang unang nakarinig nito ay isang bayang walang matibay na titulo sa anumang lupa: mga anak ng mga alipin sa disyerto, o kaya ay mga bumalik mula sa pagkatapon at natagpuang may ibang nakatira sa lupain ng kanilang mga ninuno. Para sa kanila, ang talatang ito ay hindi sentimental na pagtatapos ng isang talambuhay. Ito ay dokumento. Pinangalanan ang nagbenta, ang angkan, ang lokasyon, ang saksi. Sa isang mundo kung saan ang karapatan sa lupa ay pinagtatalunan ng espada, ang libingan ng ninuno ay ang pinakamatibay na argumento: nandito na kami bago pa kayo. Narinig nila sa talatang ito ang sariling pag-asa: kung ang ating ama ay nakahimlay sa lupaing ito nang legal at binayaran, hindi tayo mga estranghero rito. Tayo ay mga tagapagmana na naghihintay.

Ang Tanong

Bakit hindi na lang ibinigay ng Diyos ang lupain kay Abraham habang buhay pa siya? Isang daan at pitumpu't limang taon, at ang natamo lamang niya ay isang kuweba. Hindi ito dapat pagandahin. May delay sa pagtupad ng Diyos na hindi natin kayang ipaliwanag at hindi niya ipinaliwanag. Hindi sinasabi ng teksto na napakabuti talaga nito para kay Abraham o na natuto siya ng mahalagang aral. Sinasabi lamang na binili niya ang lupa at inilibing doon. Ang tanging sagot na ibinibigay ng Kasulatan ay hindi paliwanag kundi pangako ng muling pagkabuhay: ang Diyos na nagsabing siya ang Diyos ni Abraham ay nagsalita noong matagal nang patay si Abraham. Hindi iyon nagpapaliwanag ng paghihintay. Pinapalitan lamang nito ang huling salita.

Ang Detalye

Ang pangalan ng kuweba ay Macpela, na nangangahulugang "doble" o "nahahati sa dalawa." Posibleng tumutukoy ito sa hugis ng kuweba, pero hindi maiiwasan ang bigat nito sa talatang ito: "Si Abraham ay inilibing doon kasama ng kanyang asawang si Sara." Dalawang tao sa isang puwang. Si Sara na tumawa sa pangako, at si Abraham na minsan ding nagpanggap na kapatid lamang niya ito para iligtas ang sariling balat. Hindi perpekto ang pagsasamang ito. Pero ang parehong tao na binigyan ng imposibleng pangako ay magkatabing naghihintay sa parehong lupa. At sa talata bago nito, sina Isaac at Ismael, ang dalawang anak na pinaghiwalay, ay magkasamang tumayo sa bukana ng kuwebang iyon. Pinagtatagpo ng libingan ang mga pinaghiwalay ng kasaysayan. Isa itong maliit na anino ng kung ano ang gagawin ng krus.

Pagninilay

Ano ang pangako ng Diyos na malamang hindi mo na makikitang natupad sa buhay mo, at kaya mo bang mabuhay nang tapat na parang sapat na ang resibo?

Saan mo inilalagay ang iyong angkla ngayon: sa mga bagay na natatamo mo na, o sa lupaing ipinangako pero hindi pa nakikita?