Genesis 3:12

Ang Teksto

Tinanong ng Diyos ang lalaki ng isang bagay na kayang sagutin ng oo o hindi: "Kumain ka ba mula sa punong iniutos kong huwag mong kakainan?" Ngunit hindi tuwirang sumagot si Adan. Sa halip ay itinuro niya ang iba, at sa likod ng iba, ang Nagbigay: "Ang babae na ibinigay mo sa akin, binigyan niya ako ng bunga mula sa puno at kinain ko ito." Oo, umamin siya sa huling tatlong salita. Pero bago iyon, may dalawang hakbang siyang ginawa palayo: palayo sa babaeng dating tinawag niyang "buto ng aking mga buto," at palayo sa Diyos na nagdala sa kaniya ng regalong iyon. Ang pag-amin ay nandoon, nakabaon, halos hindi marinig sa ilalim ng bigat ng pagtuturo ng daliri.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin kung ano ang nangyari sa salitang "ibinigay." Noong una, iyon ang salita ng biyaya: binigyan ng Diyos ang lalaki ng kasama upang hindi siya mag-isa. Ngayon ang parehong salita ay naging sandata. Ang regalo ay naging ebidensiya laban sa Nagbigay. Dito nakikita natin kung ano talaga ang ginagawa ng kasalanan: hindi lamang nito sinisira ang pagsunod, sinisira nito ang kakayahan nating tumanggap. Ang bawat biyayang ibinibigay sa atin ay maaaring maging dahilan ng ating paghihinanakit kung ayaw nating humarap sa sarili nating pagkakamali. At narito ang kakaiba: hindi sumasagot ang Diyos sa akusasyon. Hindi siya nagtatanggol. Patuloy lang siyang nagtatanong, lumilipat sa babae, hinahayaang tumunog ang katahimikan pagkatapos ng sagot ni Adan. Bakit kaya hindi siya nagalit agad? Mayroon bang isang uri ng pagtitimpi na mas nakakatakot kaysa sa galit, dahil binibigyan ka nitong lahat ng panahon upang marinig ang sarili mong boses?

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang linya na tumatakbo mula sa tanong na ito hanggang sa dulo ng Kasulatan, at ang linyang iyon ay ang tanong kung sino ang magsasalita ng totoo tungkol sa sarili niya sa harap ng Diyos. Si Adan ay hindi makapagsalita. Ilang talata lang ang layo, naririnig natin ang unang pangako: "Dudurugin niya ang iyong ulo, at tutuklawin mo ang kanyang sakong." Isang binhi ang darating na hindi magtuturo ng daliri. Sa halip, tatanggapin niya ang daliri ng iba. Ito ang kabaligtaran ng talata 12: isang Tao na nagdadala ng sisi na hindi naman sa kaniya, habang ang unang tao ay nagtutulak palayo ng sisi na sa kaniya talaga. Ang Ebanghelyo ay hindi lamang kapatawaran ng kasalanan; ito rin ang pagpapagaling ng ating bibig, upang matutuhan nating sabihin ang totoo nang hindi mamamatay.

Ang Salamin

Alam mo ang galaw. Nasira ang isang proyekto sa trabaho at ang unang pangungusap mo ay tungkol sa kung sino ang nag-abot sa iyo ng maling datos. Lumalabas ang pera sa budget at ang paliwanag mo ay nagsisimula sa gastos ng iyong asawa. Nagtaas ka ng boses sa anak mo at ang nasabi mo ay "pinapagod ako ng araw na ito." Lahat ng ito ay totoo naman, at iyon mismo ang bitag: ang pinakamatibay na pagsisisi ay laging may halong katotohanan. Napapansin mo ba kung gaano kabilis mong hinahanap ang ibang tao sa loob ng iyong sariling kuwento? At napapansin mo ba kung paanong, sa dulo ng linya, ang hinahanap mo talaga ay ang Diyos na naglagay sa iyo sa sitwasyong iyon?

Ngayong araw, pumili ng isang bagay na sa iyo talaga ang pagkakamali, at sabihin itong malakas sa Diyos sa isang pangungusap na walang salitang "pero" at walang pangalan ng ibang tao.

Ang Detalye

Tatlong salita lang ang pag-amin ni Adan: "at kinain ko ito." Ang Hebreong pandiwa ay nasa unang panauhan, malinaw, walang pagtatago. Nandoon ang katotohanan. Pero bakit kailangan pa ng labing-isang salita bago ito? Parang isang taong umaamin habang paatras na naglalakad palabas ng silid. Kakaiba: sinagot niya nang buo ang tanong ng Diyos, ngunit binalot niya ito nang napakakapal kaya halos hindi na ito marinig. Siguro hindi ganoon kalaki ang pagitan ng pagsisinungaling at ng pagsasabi ng totoo nang may katwiran. Siguro ang pinakamabigat na tanong sa talatang ito ay hindi kung umamin ba si Adan, kundi kung ano ang nagawa niya sa kaniyang pag-amin bago niya ito ibinigay.

Ang Tanong

May isang bagay dito na hindi madaling tanggalin: tama si Adan. Ibinigay nga ng Diyos ang babae. Ibinigay nga ng babae ang bunga. Walang mali sa mga pangyayaring binanggit niya. Kaya ano ang kasalanan ng pagsasabi ng mga totoong bagay? At mas malalim pa: may bahagi ba ng ating mga kasalanan na hindi talaga natin pinili nang mag-isa, na naabot tayo sa pamamagitan ng mga taong minamahal natin, ng mga pamilyang pinanggalingan natin, ng mga biyayang nabigo tayong hawakan nang tama? Hindi sinasagot ng teksto ang tanong na ito. Hindi tinatanggihan ng Diyos ang mga katotohanang binanggit ni Adan, pero hindi rin siya nagbibigay ng kalayaan dahil dito. Parehong totoo: ang kasalanan ay nagmumula sa labas at sa loob. At parehong may bunga.

Ang Konteksto

Tandaan natin kung gaano kasariwa ang lahat. Ilang pahina lang ang lumipas mula nang tawagin ng Diyos ang bawat bagay na "mabuti." Ang hardin ay hindi isang relihiyosong simbolo lamang kundi isang lugar na may hangin sa hapon, kung saan naglalakad ang Diyos at naririnig ang kaniyang tunog. Ang relasyon ng lalaki at babae ay wala pang kasaysayan ng sakit, walang nakaraang away na mabubuhay muli. Dito, sa pinakamalinis na mundong posible, sa unang pagkakataon na tinanong ang tao ng direktang tanong, ang unang galaw ng puso ng tao ay ang pagtulak. Hindi ito nangyari sa isang masamang kultura o sa isang sirang pamilya. Nangyari ito sa paraiso. Doon nagsimula ang lahat ng ating mga dahilan.

Pagninilay

Kanino mo huling itinuro ang daliri, at ano ang hindi mo sinabi tungkol sa iyong sarili habang ginagawa mo iyon?

Anong regalo ng Diyos sa buhay mo ang unti-unti mong ginagawang reklamo?