Genesis 3:10

Ang Teksto

Tinawag ng Diyos ang lalaki, at ito ang kaniyang sagot: "Narinig kita sa hardin, at natakot ako, dahil ako ay hubad. Kaya itinago ko ang aking sarili." Tatlong bagay ang inamin ni Adan sa isang hininga: may narinig siya, may naramdaman siya, at may ginawa siya. Ang tunog ng Diyos na dating normal na bahagi ng kaniyang araw ay biglang naging dahilan ng takot. At ang kahubaran na noong kabanata dalawa ay inilarawan nang walang kahihiyan ay ngayon naging sanhi ng pagtatago. Pansinin kung ano ang hindi niya sinabi: hindi niya binanggit ang puno, ang bunga, ang pagsuway. Totoo ang bawat salita niya, at gayon pa man hindi niya sinabi ang totoo.

Ang Puso ng Mensahe

Dito unang namulat ang tao sa isang bagay na hindi na mawawala sa kasaysayan ng sangkatauhan: ang takot sa Diyos na hindi pagsamba kundi pagtakas. Hindi nagbago ang Diyos sa pagitan ng talata walo at talata sampu; siya pa rin ang Yahweh na naglalakad sa hardin sa kalamigan ng araw, ang Diyos na humahanap at nagsasalita muna. Ang nagbago ay ang tao. Ito ang pinakamalalim na sugat ng pagkakasala: hindi lamang pagkakautang o pagkakamali kundi isang baluktot na pananaw sa Diyos. Naniwala si Adan sa ahas na may itinatago ang Diyos sa kanila, at ngayon siya na ang nagtatago. Ang kasalanan ay palaging gumagawa ng kaaway sa Diyos na nananatiling kaibigan. At pansinin: ang tanong na "Nasaan ka?" ay hindi paghahanap ng impormasyon kundi simula ng biyaya.

Ang Hibla sa Buong Kasaysayan

Ang unang gawa ng relihiyon sa Biblia ay pananahi: dahon ng igos, tinahi ng tao, para itago ang sarili. Ang unang gawa ng biyaya ay pananahi rin, pero galing sa Diyos: "Gumawa si Yahweh na Diyos ng mga kasuotang balat para kay Adan at para sa kanyang asawa at dinamitan sila." Sa pagitan ng dalawang pagtatakip na iyon nakatira ang buong kuwento ng kaligtasan. Hindi tinanggal ng Diyos ang kahihiyan sa pamamagitan ng pagsasabing walang anuman ito; tinakpan niya ito, at may namatay para doon. Ang pangako sa talata labinlima, na dudurugin ng binhi ng babae ang ulo ng ahas, ay sinagot sa isang Anak na hindi nagtago. Sa krus, hubad siya sa harap ng langit at lupa, at hindi siya tumakbo papalayo sa Ama kundi papunta. Ang hinanap ng Diyos sa hardin ay natagpuan sa kalbaryo.

Ang Salamin

Alam mo ang tunog ng hakbang ng Diyos sa iyong araw. Minsan ito ay isang talata na tumama nang masyadong malapit, o ang katahimikan pagkatapos magsinungaling sa asawa mo tungkol sa pera, o ang biglang pagkaalala sa isang taong hindi mo na kinakausap. At ang pinakakaraniwang reaksiyon natin ay hindi pagtanggi sa Diyos kundi pagiging abala: dagdag na trabaho, dagdag na serbisyo sa simbahan, mas maingat na panalangin na puno ng tama ngunit walang totoo. Nagdarasal tayo tulad ng sagot ni Adan, bawat salita totoo, ang mahalaga hindi binanggit. Ang nakakapagod sa pagtatago ay hindi ang kasalanan kundi ang pagpapanatili ng kurtina. Ngayong araw, mag-isa sa isang silid, sabihin mo nang malakas sa Diyos ang isang bagay na paulit-ulit mong iniiwasang pangalanan sa kaniyang harapan, sa isang pangungusap, walang paliwanag at walang dahilan.

Ang Detalye

Pansinin ang maliit na "dahil" sa gitna ng sagot ni Adan: "natakot ako, dahil ako ay hubad." Ibinigay niya ang maling dahilan nang may buong katapatan. Hindi siya natakot dahil hubad siya; hubad siya mula pa noong unang araw at masaya. Natakot siya dahil sumuway siya. Kaya ang unang tanong ng Diyos sa talata labing-isa ay hindi "bakit ka nagtago" kundi "Sinong nagsabi sa iyo na ikaw ay hubad?" Hindi nagbago ang katawan ni Adan; nagbago ang bumabasa nito. May bagong tinig sa kaniyang isipan, at hindi iyon ang tinig ng Diyos. Ito ang mapanlinlang na kakayahan ng kasalanan: hindi lamang nito tayo pinagkakasala, pinapalitan din nito ang ating paliwanag sa ating sarili, kaya tapat tayong naghahanap ng solusyon sa maling problema.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Sa Salmo tatlumpu't dalawa inilarawan ni David ang panahong tinikom niya ang kaniyang bibig: natuyo ang kaniyang mga buto, tulad ng isang taong nanahi ng dahon ng igos sa loob ng maraming taon. Nang aminin niya ang kaniyang kasalanan nang hindi nagtatakip, doon siya nakakita ng kapatawaran. Ang linya mula Eden hanggang Salmo ay malinaw: ang pagtatago ang nagpapahirap, hindi ang pagsisiwalat. At sa Hebreo kabanata apat ay sinasabing walang nilalang na nakatago sa paningin ng Diyos, lahat ay hubad sa harap niya, at kaagad pagkatapos ay ang paanyaya na lumapit nang may lakas ng loob sa trono ng biyaya. Iyon ang dalawang katotohanan na hindi pinagsama ni Adan: nakikita niya ang lahat, at tinatawag ka pa rin niya.

Ang Tanong

Mali ba ang takot ni Adan? Hindi naman siya nagkamali sa lahat. Dumating nga ang sumpa, ang pawis, ang tinik, ang pagpapalayas sa hardin, at ang nagliliyab na espada sa silangan. Hindi nagpanggap ang Diyos na walang nangyari. Kaya hindi natin masasabi kay Adan, at hindi rin natin masasabi sa sarili natin, na walang dapat ikatakot. May dapat. Ang pagkakamali ni Adan ay hindi sa pakiramdam kundi sa direksiyon: tumakbo siya palayo sa tanging isa na makapagbibigay ng damit sa kaniya. Nananatili ang hiwaga na hindi kinansela ng biyaya ang bunga ng ating ginawa; may mga pinto na hindi na muling bumukas. Ngunit ang Diyos na nagsara ng hardin ay siya ring Diyos na tumawag muna bago humatol, at nanahi bago nagpaalis.

Pagninilay

Ano ang iyong dahon ng igos ngayon: ang paliwanag, ang abala, o ang katahimikan?

Kung tatawagin ka ng Diyos ngayong gabi ng "Nasaan ka?", anong tunay na sagot ang matagal mo nang iniiwasan?