Genesis 47

Ang Teksto

Dumating ang pamilya mula sa gutom na Canaan, at inihanap sila ni Jose ng lugar: pinakamainam na lupain sa Gosen, pahintulot mismo ng Paraon. Limang kapatid ang iniharap niya, at pagkatapos ang matanda niyang ama, na sa halip na magpuri ay nagbigay ng basbas sa pinakamakapangyarihang tao sa daigdig at tinawag ang sarili niyang mga taon na "maikli at masakit." Habang lumalalim ang taggutom, isa-isang naubos ang salapi, ang hayop, ang bukid, at sa huli ang kalayaan ng mga taga-Ehipto; lahat ay napunta sa Paraon sa pamamagitan ng kamay ni Jose. Samantala, dumami at yumaman ang pamilya ni Israel sa Gosen. At bago mamatay, ipinasumpa ni Jacob kay Jose ang isang bagay lamang: huwag siyang ilibing sa Ehipto.

Ang Ubod

Dalawang kuwento ang magkasalikop dito, at hindi sila pinaghihiwalay ng teksto. Sa isang banda, ang Diyos na nangangalaga: may pagkain, may lupa, may pangako na hindi mapapako kahit sa gitna ng tagtuyot. Sa kabilang banda, isang sistemang unti-unting lumalamon sa mga tao hanggang sila na mismo ang nagsasabing "Kami ay magiging mga alipin ng Paraon," at nagpapasalamat pa. Totoong iniligtas sila ni Jose. Totoo ring ang kanilang kaligtasan ay may presyong kalayaan. Hindi binubura ng Kasulatan ang alinman sa dalawa. Ganito gumagalaw ang Diyos sa kasaysayan: hindi sa isang malinis na daigdig kundi sa gitna ng gutom, kapangyarihan, at mga kompromisong hindi natin lubos maipagtatanggol. At sa gitna nito, isang nanginginig na matandang pastol ang nagbasbas sa trono, patunay na ang tunay na kapangyarihan ay nasa kamay ng Nangako, hindi ng nagmamay-ari.

Ang Hibla sa Mahabang Kuwento

Pansinin ang dalawang talatang magkatabi: "Sila ay mabunga at dumami ng lubos" at pagkatapos, ang bulong ng matanda: "huwag mo akong ilibing sa Ehipto." Ang unang pangungusap ay tahasang alingawngaw ng utos sa paglikha at ng pangako kay Abraham. Ang pangalawa ay nagsasabing hindi Ehipto ang katuparan. Alam ni Jacob na ang Gosen ay pahingahan, hindi tahanan. Kaya't ang kabaong niya ay magiging isang pahayag: may lupaing ipinangako, at doon kami uuwi. Ang pangakong ito ang magpapatuloy hanggang sa Exodo, kung saan ang bansang yumaman sa Gosen ay magiging alipin din, at ang Diyos ay bababa upang palayain. At sa dulo ng hiblang ito, may Isa pang bumaba sa Ehipto ng mundong ito, hindi para magmay-ari kundi para magbayad, at ang kanyang libingan ay hindi rin naging huling salita.

Ang Salamin

May bersyon ng "Kami ay magiging mga alipin ng Paraon" na sinasabi natin nang may ngiti. Pinirmahan mo ang kontrata dahil kailangan ng pamilya ng seguridad, at hindi mo na napansin kung kailan naging may-ari ng iyong mga Linggo ang kompanya. Ipinagpalit mo ang oras sa mga anak para sa dagdag na kita na talagang kailangan. Hindi ito kasalanan sa lahat ng pagkakataon; minsan talagang gutom ang nasa labas ng pinto. Pero itinuturo ng teksto na ang kaligtasang binili ay may presyo, at ang mapanganib na bahagi ay ang pasasalamat na pumipigil sa atin na tingnan kung ano na ang naibigay natin. Si Jacob, na walang hawak na lupa sa Ehipto, ang tanging malaya sa kabanatang ito. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang pangalan ng taong may kapangyarihan sa iyong kabuhayan, at ipanalangin siya nang malakas bilang pagpapala, hindi reklamo, tulad ng ginawa ni Jacob sa Paraon.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang mga unang tumanggap ng kuwentong ito ay mga Israelitang alam kung ano ang pakiramdam ng putik at ng latigo sa Ehipto, o mga anak ng mga nakaalala nito. Narinig nila ang mga talatang ito nang may kakaibang kirot: ang amang si Jose, na nagligtas, ay siya ring arkitekto ng sistemang kalaunan ay lalamon sa kanyang sariling lahi. Alam nilang may darating na hari na hindi na kikilala kay Jose. Kaya't hindi nila binasa ito bilang kuwento ng tagumpay kundi bilang babala at aliw nang sabay: ang Gosen ay biyaya, pero hindi kailanman pangako. Narinig nila sa panunumpa ni Jacob ang sarili nilang pananabik sa lupain, at sa bawat pag-alala sa kabaong na iniahon mula sa Ehipto, nakita nila ang kanilang sariling paglalakbay.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Jacob ang sentro ng kabanatang ito, hindi si Jose. Nakatayo siya sa harap ng Paraon, matanda, nakaligtas sa gutom at pagluluksa, at ang unang ginawa niya ay magpala. Pagkatapos, nang tanungin kung ilang taon na siya, hindi siya nagmayabang: "Ang mga taon ng aking buhay ay maikli at masakit." Walang kaplastikan dito. Ito ang lalaking nagnakaw ng basbas, nawalan ng paboritong asawa, at tumangis sa akalang patay na anak. Pero ang kamay na nanginginig ay siya ring kamay na nagpapala, at ang huling salita niya ay hindi hinaing kundi panunumpa tungkol sa isang libingan sa Canaan. Ganito ang hitsura ng pananampalataya sa katapusan ng mahabang buhay: tapat sa sakit, matigas ang ulo sa pag-asa.

Ang Tanong

Tama ba ang ginawa ni Jose? Hindi sinasagot ng teksto. Walang pagpuri, walang paghatol, isang tuyot na ulat lamang: binili ang lupa, ginawang alipin ang mga tao, at nagpasalamat pa sila. Maaari nating sabihing ganito ang mundo noon, na mas mabuti ang ikalimang bahagi kaysa kamatayan. Totoo iyon. Pero nananatili ang katotohanang ang taong ginamit ng Diyos para iligtas ang marami ay siya ring nagtayo ng makinarya ng pagkaalipin na balang-araw ay babalik na parang sumpa sa kanyang angkan. Hindi ito nililinis ng Kasulatan para sa atin. Marahil dahil gusto nitong maintindihan natin: ginagamit ng Diyos ang mga taong hindi malinis ang kamay, tayo kasama, at hindi iyon pagpapawalang-sala kundi awa.

Pagninilay

Ano ang pinakahuling bagay na ipinagpalit mo para sa seguridad, at malaya ka pa bang tingnan ito nang diretso?

Kung kailangan mong magsalita ngayon tulad ni Jacob sa harap ng Paraon, anong pagpapala ang kaya mong bigkasin bago mo sabihin ang iyong hinaing?