Mga Hebreo 2:16

Ang Teksto

Hindi mga anghel ang hinahablot ni Jesus mula sa kapahamakan, kundi ang lahi ni Abraham. Iyan ang buong laman ng talata, isang pangungusap na mukhang panaklong lamang sa gitna ng mas mahabang argumento, pero sa totoo lang ito ang pumipirma sa lahat ng nauna. Matapos sabihin ng manunulat na nakibahagi si Jesus sa laman at dugo upang pawalang-bisa ang kapangyarihan ng kamatayan at palayain ang mga naalipin ng takot, ipinapaliwanag niya kung bakit kinailangang magkatawang-tao ang Anak: dahil ang tinutulungan niya ay tao, hindi espiritung nilalang. Ang salitang ginamit dito ay may bigat ng isang kamay na dumadakma sa taong nalulunod. Hindi tinatanaw ng Diyos ang paglubog natin mula sa pampang. Bumababa siya at humahawak.

Ang Puso Nito

Narito ang mahirap tanggapin: may pinili ang Diyos. Hindi niya kinuha ang kalikasan ng mga anghel, hindi niya sila sinagip, kahit may mga anghel na nahulog. Ang tinukoy niya ay ang mga kaapu-apuhan ni Abraham, ibig sabihin ang bayan ng tipan, ang pamilyang nagsimula sa isang pangako na ibinigay sa isang matandang walang anak. Hindi ito paglabag sa katarungan; ito ay biyaya, at ang biyaya ay laging partikular, laging may pangalan at laman. Dito nagtatagpo ang paglikha at ang kaligtasan: ang Diyos na gumawa sa tao na "bahagyang mas mababa kaysa sa mga anghel" ay siya ring nagpasyang iligtas ang tao sa pamamagitan ng pagiging tao. Hindi niya iniwan ang kaniyang unang gawa. Ang Tagapaglikha ang naging Tagapagligtas, at ginawa niya ito sa pamamagitan ng pagdakma, hindi ng pagtuturo lamang mula sa malayo.

Ang Sinulid na Nagdudugtong

Ang pangalang Abraham ay hindi basta nadulas sa panulat ng manunulat. Pinipili niya ang isang tao na ang buong buhay ay nakasalalay sa isang pangako: magiging pagpapala ka sa lahat ng lahi sa lupa. Mula sa isang baog na mag-asawa, isang bayan; mula sa bayang iyon, isang Mesiyas; mula sa Mesiyas, ang mga anak na sinasabi niyang "ang mga anak na ibinigay sa akin ng Diyos." Kaya kapag sinabing tinutulungan niya ang lahi ni Abraham, hindi ito pagpapaliit ng kaligtasan kundi pagsasabing ang pangako ay tumama sa puntirya nito. Ang tipan ay hindi natapos sa Sinai at hindi nabigo sa pagkatapon. Natupad ito sa isang sanggol na nagkalaman at nagkadugo, at sa krus kung saan ang kamatayan mismo, ang huling kalaban ng tipan, ay pinawalang-bisa.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na mas gustong iligtas tulad ng pagliligtas sa anghel: malinis, walang laman, walang hiya. Ayaw nating malaman ng Diyos ang amoy ng ating pagod matapos ang dalawang shift, ang inis natin sa asawa tuwing Martes, ang bigat ng utang na ayaw nating sabihin sa kahit kanino. Kaya tayo nagkukunwaring espiritwal. Pero ang talatang ito ay tumatangging pumayag: tao ang hinawakan niya, at tao kang buo, pati ang katawang nanghihina at ang takot mong mamatay na nakatago sa likod ng abalang kalendaryo. Hindi ka niya iniangat sa kalagayan ng anghel. Bumaba siya sa iyo. Ngayong araw, sabihin nang malakas, kahit sa loob ng sasakyan o sa harap ng lababo, ang isang bagay sa katawan o kasaysayan mo na ikinahihiya mo, at idagdag: "Ito ang hinawakan ni Jesus."

Konteksto

Ang sulat ay isinulat sa mga Judiong Kristiyano na nanghihina na. Nawala ang katayuan nila sa sinagoga, baka nawala rin ang hanapbuhay at kaligtasan sa lipunan, at ang alok ng pagbalik sa dating relihiyon ay mukhang makatuwiran. Sa mundo nila, ang mga anghel ay may mataas na puwesto: sila ang tagapaghatid ng kautusan sa Sinai, ang mga nilalang na malapit sa trono. Kaya ang pagsasabing mas mababa si Jesus kaysa sa mga anghel, kahit pansamantala, ay halos nakakasakit. Sinasagot ng manunulat ang tanong na hindi nila malakas bigkasin: kung mas dakila ang bagong daan, bakit ito mukhang kahihiyan? Dahil ang kahihiyan ang mismong paraan ng pagsagip. Walang anghel ang kayang gawin iyon.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Sa Genesis 22, pinigilan ng anghel ang kamay ni Abraham at isang tupa ang pumalit kay Isaac. Isang pangako doon, hindi pa katuparan: may ibang Anak na hindi ililigtas, para maligtas ang iba. Doon nagtatagpo ang Hebreo 2 at ang bundok na iyon. At sa Galacia 3, ipinaliwanag ni Pablo na ang mga nananampalataya kay Cristo ay mga tunay na anak ni Abraham, kaya hindi saradong pinto ang talatang ito kundi bukas na pintuan sa sinumang nagtitiwala. Ganoon din ang sinasabi ng mismong konteksto: "Kaya ngayon sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos, naranasan ni Jesus ang kamatayan para sa bawat tao." Ang partikular na pagpili ay hindi pader; ito ay daan.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang pangunahing tauhan dito ay ang Anak na mas gustong tawaging kapatid. Siya ang hindi nahihiyang makilala kasama ng mga marurumi at takot. Nakikita natin ang kaniyang loob sa susunod na talata: "maawain at tapat na pinakapunong pari." Ang awa ay hindi lamang pakiramdam; ito ay karanasan. Alam niya ang gutom, ang pagtataksil ng kaibigan, ang takot sa hardin, ang hapdi ng mga pako. Hindi siya Diyos na nag-aral tungkol sa pagdurusa ng tao mula sa aklat. Dumaan siya rito, at bitbit ang mga pasa, hinawakan niya tayo. Ang pagdakma niya ay matatag dahil ang kamay na humahawak ay may sugat.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ikaw ay umaasang "iangat" ka ng Diyos palayo sa iyong pagkatao, gayong ang ipinapangako niya ay samahan ka sa loob nito?

Kung tunay na kapatid ka ng isang nahihiyang tawaging kapatid, sino ang taong ikinahihiya mong kilalanin, at ano ang isang hakbang ngayong linggo para baguhin iyon?