Hosea 12

Ang Teksto

Hinahabol ni Efraim ang hangin: mga kasunduang pulitikal sa Asiria, langis ng olibo na ipinadala sa Egipto, kasinungalingan at karahasang dumarami. Sa gitna ng paratang, biglang bumabalik ang propeta sa lolo ng bansa, kay Jacob, ang nakipagbuno sa sinapupunan at nakipagbuno sa Diyos, ang umiyak at humingi ng awa. Pagkatapos, muli ang bansa: bulok ang timbangan ng mangangalakal, mayabang ang bayan sa kanilang tubo, samantalang paulit-ulit na kinakausap sila ng Diyos sa pamamagitan ng mga propeta. Ang kabanata ay nagtatapos nang hindi nagpapalubag: pagbabayad para sa mga kahiya-hiyang gawa.

Ang Ubod

Tingnan ang eksena sa palengke. Nakabitin ang timbangan, mabilis ang kamay, may bato na hindi tumpak ang bigat, at wala namang nakakahalata. Pagkatapos, ang sarap ng linya sa bibig ng bansa: "Talagang naging napaka-yaman ko; nakahanap ako ng kayamanan para sa aking sarili." Ganito ang kasalanang matagumpay. Hindi ito humahagulgol; ito ay kontento. At doon tumatama ang ubod ng kabanata: ang tunay na panganib ay hindi ang kahirapan kundi ang kasaganaang nakabuo ng sarili nitong katarungan. Kaya sumagot ang Diyos hindi sa pananakot kundi sa pag-alala: "Ako si Yahweh na inyong Diyos, na kasama ninyo mula pa sa lupain ng Egipto." Bago naging bansa ang Israel, wala silang timbangan, wala silang tubo, wala kundi ang Diyos na nagpalaya sa kanila.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Kakaiba ang pagpasok ni Jacob sa kabanata. Hindi siya ipinakita bilang bayani. Hinawakan niya ang sakong ng kapatid habang nasa sinapupunan pa, tumakas siya sa Aram, nagtrabaho siya nang mahabang taon para sa isang asawa. Manipulador siya, gaya ng bansang ipinangalan sa kaniya. Ngunit may isang gabing hindi na siya nakadaya: "Nakipagbuno siya sa Anghel at nanalo. Umiyak siya at humingi ng awa." Ito ang tanging tagumpay na hindi ikinahihiya ng Kasulatan, ang pagkapanalo sa pamamagitan ng pag-iyak. Ganito rin ang paraan ng Diyos sa kasaysayan ng kaligtasan: hindi niya iniiwan ang mga tuso, binabali niya sila at binabago. At mula sa lipi ng manipuladong ito darating ang Anak na hindi kailangang magbuno para sa awa, dahil siya mismo ang awa na dumating.

Ang Salamin

May bersyon ng Efraim sa bawat isa sa atin, at kadalasan hindi ito nakikita sa mga malalaking desisyon kundi sa maliliit na timbangan. Ang oras na inilagay mo sa report ng trabaho na hindi mo talaga inubos. Ang kwentong kaunti mong pinaganda para maganda ang tunog. Ang paliwanag na binuo mo tungkol sa kung bakit hindi mo natulungan ang kapatid na nangailangan. Nakakabahala ang linyang "Wala silang makitang anumang kasamaan sa akin," dahil hindi ito kasinungalingan sa iba; kasinungalingan ito sa sarili, at napakatahimik nito. Kaya hindi nagsimula ang panawagan ng propeta sa pagsisikap kundi sa pagbabalik: "magbalik-loob ka sa inyong Diyos."

Ngayon, isulat sa isang papel ang isang tiyak na bagay kung saan hindi tumpak ang timbangan mo ngayong linggo, isang tao o isang halaga o isang kalahating kasinungalingan, at ipangalan ito sa Diyos nang malakas bago matapos ang araw.

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang mga unang nakarinig ay mga taga-hilagang kaharian sa ilalim ng huling mga hari, at alam nila ang bigat ng bawat salitang pulitikal. Asiria sa isang banda, ang malaking imperyong nasa pintuan. Egipto sa kabila, ang dating tagapag-alipin na ngayon ay posibleng kaalyado. Ang mga diplomatikong biyahe, ang langis ng olibo na regalo, ang kasunduang pinirmahan: mga matalinong desisyon ito sa mata ng estado. Sinabi ng propeta na hangin ito. Para sa kanila, ang pagtukoy sa Bethel at Gilgal ay hindi malabong reperensya kundi mga totoong santuwaryo kung saan sila nag-aalay noong nakaraang Sabado. At ang linyang "Patitirahin ko kayong muli sa mga tolda" ay may nakakayanig na dalawang mukha: pista o pagkatapon, kagalakan o pagkawala ng bahay.

Ang Tanong

Bakit sa isang tekstong tungkol sa awa nagtatapos sa "pagbayarin siya sa kaniyang kahiya-hiyang mga gawa"? Umiyak si Jacob at nakatagpo ng Diyos sa Bethel; bakit hindi ganoon din ang Efraim? Hindi ipinapaliwanag ng teksto. Ang malinaw lamang ay hindi tinanggal ng kabanata ang pagbabalik-loob sa listahan; nakatayo pa rin ito sa gitna, taluktok ng kabanata. Maaaring ito ang pinakamasakit na katotohanan: hindi ang Diyos ang nagsara ng pinto, kundi ang bansang kontento na sa kayamanan nito. May punto kung saan ang paulit-ulit na pagtanggi ay tumitigas na maging katangian, at nagiging paghatol ang pagbibigay ng Diyos sa tao ng eksaktong pinili nito. Hindi ito nagbibigay ng ginhawa. Nagbibigay ito ng pagmamadali.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang buong eksena ng pagbubuno ay nasa Genesis 32, at may isang detalyeng hindi binanggit ni Oseas ngunit alam ng mga nakikinig: napilay si Jacob. Umalis siyang nagpapaka-hina sa tumagal ng buhay niya, at iyon ang tanda ng pagpapala. Kaya kapag hinahamon ni Oseas ang bansang nagsasabing "napaka-yaman ko," hinahamon niya ang kabaligtaran ng biyaya. Sa Mikas 6, may kaparehong hinaing tungkol sa mapanlinlang na timbangan, at kaparehong panawagan: ang gusto ng Diyos ay katarungan at katapatan, hindi mas maraming toro sa altar. Ang bawat kasunduan, hukbo at kayamanan ay ipinalit ng Israel sa isang bagay na simple: "patuloy na maghintay sa inyong Diyos."

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon mas madali mong pinagkakatiwalaan ang isang kasunduan, isang bank account, o isang plano, kaysa maghintay sa Diyos?

Kung babalik ang Diyos sa kuwento ng pinanggalingan mo gaya ng pagbalik niya sa kuwento ni Jacob, aling bahagi ng kuwento mo ang hindi mo gustong pag-usapan, at bakit doon mismo siya nakikipagbuno?