Hosea 3

Ang Teksto

Inutusan muli ng Panginoon si Oseas na umibig sa isang babaeng inibig ng asawa ngunit nangangalunya, bilang buhay na larawan ng pag-ibig ng Diyos sa Israel na bumabaling sa ibang mga diyos. Binili siya ni Oseas ng labinlimang pirasong pilak at sebada, at inutusang manirahang kasama niya nang mahabang panahon nang walang pakikipagtalik sa iba. Ganoon din ang Israel: mahabang panahong walang hari, walang alay, walang efod, hanggang manumbalik sila at hanapin si Yahweh at si David na kanilang hari.

Ang Ubod

Ang unang salita ay hindi "patawarin" kundi "umibig ka." At hindi ito damdamin; ito ay utos. Ang pag-ibig ng Diyos sa kabanatang ito ay hindi tugon sa pagbabago ng Israel, kundi pundasyon ng pagbabagong iyon. Nauuna ang pag-ibig, sinusundan ng disiplina, at ang disiplina mismo ay anyo ng pag-ibig. Dito nagsasalubong ang tipan at ang biyaya: ang tipan ay may mga tuntunin, at nilabag ng Israel ang mga ito nang paulit-ulit, kaya may karapatan ang Diyos na bitiwan sila. Hindi niya ginawa. Sa halip, binili niya sila pabalik. Ang biyaya rito ay hindi pagkukunwaring walang nangyari; ito ay pagbabayad ng halaga upang maibalik ang isang taong wala nang halaga sa mata ng lahat.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Labinlimang pirasong pilak at butil na sebada: halaga ng isang aliping walang halaga, kalahati lamang ng karaniwang presyo ng alipin sa Lumang Tipan. Ang pagtubos ay palaging may presyo sa Kasulatan, mula sa kordero sa Ehipto hanggang sa krus. At sa dulo ng kabanata, ang pinakamalinaw na hibla: hindi lamang si Yahweh ang hahanapin ng Israel, kundi "si David na kanilang hari," gayong matagal nang patay si David. Ang hinihintay ay isang hari na sabay na nagdadala ng pangako ng trono at ng pusong nananabik sa Diyos. Sa katauhan ni Jesus, ang tumubos at ang hari ay iisa: siya ang bumili, at siya ang tinutunguhan ng ibinili.

Ang Salamin

May mga bagay tayong iniibig na hindi naman masama sa sarili nito. "Mga tinapay na may pasas": pagkain sa pista, matamis, kaaya-aya, karaniwang bahagi ng pagsamba sa Baal. Hindi kasamaan ang nagpapalayo sa atin, kundi kaginhawaan. Ang dagdag na trabaho na nagpapaliban sa hapunan. Ang ipon na nagbibigay ng katiyakang hindi kayang ibigay ng panalangin. Ang relasyong pinapanatili natin dahil doon tayo pinapansin. Napansin mo ba na tinawag ng Diyos na pangangalunya ang paghahanap ng tamis sa maling dulang? At napansin mo rin bang ang tugon niya ay hindi pagtataboy kundi pag-uwi? Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang bagay na kinukuhanan mo ng ginhawa na dapat ay sa Diyos mo hinahanap, pagkatapos ay basahin nang malakas ang pangungusap na ito habang hawak ito: "Mamuhay ka kasama ko ng mahabang panahon."

Ang Pangunahing Tauhan

Bagaman si Oseas ang kumikilos, ang tunay na pangunahing tauhan ay ang Diyos na nagsasalita sa unang talata. Kapansin-pansin ang pagsasama ng dalawang bagay na madalas nating pinaghihiwalay. Sa isang banda, isang Diyos na tahasang inaamin ang kaniyang pagmamahal sa isang bayang paulit-ulit siyang tinatalikuran. Sa kabila, isang Diyos na handang tanggalin ang lahat: hari, prinsipe, alay, haliging bato, efod, diyus-diyosan. Kinuha niya pati ang mga bagay na itinalaga niya mismo, hindi lang ang mga huwad. Ang ganitong pagmamahal ay may bakal sa loob. Hindi ito nagpapabaya; hindi rin ito nagmamadali. Handa siyang maghintay ng "mahabang panahon" hanggang mabura sa dila ng Israel ang lasa ng ibang mga dulang.

Ang Tanong

Bakit kailangang alisin ang alay at ang efod, ang mga paraang itinakda ng Diyos mismo para makalapit sa kaniya? Parang pinarurusahan ang bayan sa pamamagitan ng pagkakait ng gamot. Hindi ito pinalalambot ng teksto. Ang tanging paliwanag na ibinibigay ay ang larawan ng babae sa talata tatlo: mahabang panahon ng pag-iisa, walang ibang lalaki, ngunit pati ang asawa ay hindi muna lalapit. Ang pag-aayuno sa pagsamba ay pag-aayuno sa lahat ng bagay na maaaring gawing kapalit ng Diyos, kahit ang relihiyon. May kalupitan dito na hindi ko kayang gawing kaaya-aya. Ang tanging aliw ay ang salitang "pagkatapos" sa talata lima.

Ang Detalye

"Lalapit silang nanginginig sa harapan ni Yahweh at sa kaniyang kabutihan." Nanginginig, hindi dahil sa poot, kundi dahil sa kabutihan. Ang salitang Hebreo, pachad, ay ginagamit para sa takot na tumitigil sa dibdib. At ang bagay na kinatatakutan ay ang mismong kagandahang-loob ng Diyos. Sinumang nakatanggap ng patawad na hindi niya inaasahan ay nakakaalam ng panginginig na ito. Mas madaling harapin ang parusa kaysa ang biyaya, dahil ang parusa ay nasusukat, samantalang ang biyaya ay lumalampas sa lahat ng ating sistema ng pagsukat. Ganito ang hitsura ng tunay na pagbabalik: hindi kampanteng pag-uwi, kundi paglapit na nanginginig sa laki ng natanggap.

Pagninilay

Anong "tinapay na may pasas" sa buhay mo ang matagal mo nang tinatawag na maliit na bagay lamang?

Kung kunin ng Diyos ang lahat ng nakasanayan mong paraan ng pagsamba, ano ang matitira sa pagitan mo at niya?