Isaias 10

Ang Teksto

Nagsisimula ang kabanata sa isang sigaw ng kapighatian laban sa mga hukom sa Juda na gumagawa ng batas para pagkaitan ng katarungan ang balo at ulila. Pagkatapos ay bumaling ang Diyos sa Asiria, ang bansang ginamit niya bilang "pamalo ng aking galit," at inihayag na ang pamalo mismo ay paparusahan dahil nagmayabang ito laban sa kamay na humahawak dito. Sa huli ay may pangako: ang nalalabi ni Jacob ay babalik kay Yahweh, aalisin ang pamatok sa kanilang leeg, at ang mataas na kagubatan ng Asiria ay puputulin ng palakol.

Ang Puso ng Teksto

Narito ang isang bagay na hindi madaling tanggapin: ginagamit ng Diyos ang isang malupit na imperyo para disiplinahin ang sarili niyang bayan, at hindi ito nagiging dahilan para maging walang sala ang imperyo. Dalawang katotohanan na magkasabay. Tunay na si Yahweh ang nagpadala sa Asiria: "Inutusan ko siyang samsamin ang mga kayamanan." Ngunit tunay ding ang Asiria ay kumikilos mula sa sariling gutom: "hindi ito ang kaniyang intensyon." Ang Diyos ay hindi isang puwersa sa likod ng kasaysayan na pinapawalang-sala ang mga marahas; siya ay Panginoon na nag-aani ng kaniyang layunin mula sa kanilang kasamaan at pagkatapos ay sisingilin sila. Iyan ang kaligtasan ng mga maliliit: walang imperyo, walang hukom, walang mananakop na nakatakas sa paghuhukom.

Ang Hibla sa Kasaysayan ng Kaligtasan

Ang "nalalabi" ang susi. Hindi lahat ng buhangin sa dalampasigan ang babalik, "kakaunti lamang mula sa kanila ang babalik." Mula rito mismo kumukuha si Pablo sa Roma 9 nang sabihin niyang ang pangako ng Diyos ay hindi namatay kahit tumanggi ang karamihan sa Israel; palaging may maliit na pulutong na nananatili dahil sa biyaya, hindi dahil sa bilang. At pansinin kung ano ang nagbabago sa nalalabi: "hindi na patuloy aasa sa sumakop sa kanila, bagkus kay Yahweh na sila aasa." Ang pagbabalik ay hindi pagiging mas malakas kundi pagtigil sa pagsandal sa mga kapangyarihang pumipinsala sa kanila. Sa Lebanon na babagsak at sa pamatok na masisira, naririnig natin ang maagang alingawngaw ng isa pang pamatok na magiging magaan, hawak ng isang Hari na hindi nagmamalaki sa palakol.

Ang Salamin

Isipin mo kung saan ka nakatayo sa kabanatang ito. Baka ikaw ay nasa taludtod 2: may kapangyarihan kang gumawa ng mga patakaran, maliliit mang patakaran, sa opisina, sa bahay, sa komite ng simbahan, at may mga tao na nabibigatan dahil mas madali para sa iyo. O baka nasa taludtod 29 ka, nanginginig, dahil naririnig mo ang hakbang ng isang bagay na paparating: ang resulta ng biopsy, ang sulat mula sa bangko, ang anak na hindi na sumasagot. Sa dalawang panig, iisa ang tanong ng teksto: "Kanino ka tatakbo para magkubli?" Ang karamihan sa atin ay may tahimik na sagot na hindi natin binabanggit nang malakas, at madalas itong may numero sa dulo. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang pangalan ng isang tao na naapektuhan ng isang desisyon mong ginawa para sa sarili mong ginhawa, at ipanalangin ang pangalang iyon nang malakas.

Ang Tanong

Paano sinasabi ng Diyos na "Ipapadala ko siya" at pagkatapos ay parurusahan ang ipinadala niya? Hindi ito nilulutas ng teksto, at hindi natin dapat gawan ng maayos na kahon. Ang sinasabi lang nito ay ang Asiria ay hindi inutusang magmataas, hindi inutusang gawing hangarin ng puso ang "wasakin ang maraming bansa." Ang Diyos ay gumagamit ng isang pagkamuhi na mayroon na, hindi siya ang lumikha nito. Ngunit nananatili ang bigat: may mga nayon sa taludtod 28 hanggang 32 na tunay na nasunog. Hindi ipinaliliwanag ng Isaias ang bawat luha. Ipinapangako lamang niya na nagtatapos ang galit ng Diyos ("sa konting sandali na lang") samantalang ang kaniyang katapatan ay hindi. Iyan ay mas kaunti kaysa sa gusto nating malaman, at sapat para manatiling nakaluhod.

Ang Detalye

Tingnan ang larawan ng pugad sa taludtod 14. Ikinukuwento ng hari ng Asiria ang pananakop ng mundo na para itong pangongolekta ng itlog: "parang kumukuha lang ng mga naiwang itlog." At ang pinakamalamig na linya: "Walang nagpagaspas ng kanilang pakpak o nagbukas sa kanilang bibig para humuni." Walang panlaban, walang tili, walang testigo. Ganito nakikita ng kapangyarihan ang mga biktima nito: tahimik, maliit, walang ingay. Ngunit ang mismong nayon na pinangalanan sa taludtod 30, "Sumigaw kayo nang malakas, mga dalaga ng Galim," ay inuutusang tumili. May boses pala ang pugad. At ang Diyos na nagbilang ng bawat pangalan ng nayon ay nakarinig.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang pangunahing tauhan ay ang Diyos, at ang larawan niya rito ay nakataas na kamay. Apat na beses sa Isaias ang linyang "nakataas pa rin ang kaniyang kamay para humampas," at nakakatakot iyon. Ngunit sa taludtod 26 ang parehong kamay ay nagtataas ng pamalo sa ibabaw ng dagat "tulad nang ginawa niya sa Ehipto," at doon ang pagtaas ay pagpapalaya. Iisang kamay, dalawang gawa. Hindi ito isang Diyos na pabagu-bago; ito ay isang Diyos na hindi pinapayagang manatili ang kasamaan, maging sa loob man ng bayan niya o sa labas. At pansinin ang tono sa taludtod 24: "Ang aking bayan na nakatira sa Sion ay hindi natatakot." Hindi nagtatapos sa poot ang kaniyang pananalita kundi sa pag-aliw sa mga nanginginig.

Pagninilay

Sino ang mga tahimik na "itlog" sa paligid mo, ang mga taong hindi nagbubukas ng bibig dahil alam nilang walang makikinig?

Sa anong kapangyarihan ka pa rin umaasa na hindi naman nagbigay sa iyo ng kaligtasan, at ano ang unang hakbang palayo rito?