Isaias 52

Ang Teksto

Isang tinig ang gumigising sa isang lungsod na nakahandusay sa alikabok: "Gumising ka, gumising ka, Sion," at ang unang iniuutos ay hindi pagtakbo kundi pagbibihis, ang pagsusuot ng kalakasan at ng magagandang kasuotan ng isang bihag na hindi na bihag. Sinasabi ng Panginoon na ipinagbili sila nang walang bayad at tutubusin din nang walang salapi, kaya ang paglaya ay hindi transaksiyon kundi pahayag ng kaniyang sariling pangalan. Pagkatapos ay dumating ang mensahero sa mga kabundukan na sumisigaw, "Ang Diyos ninyo ay naghahari," ang mga bantay ay umaawit sa mga guho, at ang bayan ay tinawag na lumabas sa Babilonia nang hindi nagmamadali, dahil may nangunguna at may bantay sa likuran. Nagtatapos ang kabanata sa isang lingkod na itataas, ngunit may mukhang pinapangit.

Ang Puso ng Mensahe

Ang linyang "Kayo ay ipinagbili ng walang bayad, at kayo ay tutubusin ng walang salapi" ay sadyang nakakagulat, dahil ang salitang tumutubos sa Lumang Tipan ay laging may presyo: ang kamag-anak na nagbabayad para sa lupa o sa laya ng isang naghirap. Dito walang pera, dahil walang panginoong tunay na nagmamay-ari sa Israel; ang Babilonia ay nagkamal ng bihag na hindi naman niya binili. Kaya ang katubusan ay hindi pagbabayad sa Babilonia kundi paggigiit ng Diyos sa kaniyang karapatan. At ang dahilan ay ang kaniyang pangalan: "ang aking pangalan ay patuloy na sinisiraan buong araw." Nililigtas ng Diyos ang bayan dahil ang kaniyang reputasyon ang nakataya, at iyon ang pinakamatibay na dahilan na maibibigay sa atin, mas matibay pa kaysa sa ating pagiging karapat-dapat. Binabanggit ito ni Pablo sa Roma 2:24 laban sa Israel mismo, isang matalim na pagbaligtad na dapat nating pakinggan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tatlong beses hinihila ng Bagong Tipan ang kabanatang ito sa sarili nito, at sulit tanungin kung bakit. Una, ang mga paa sa kabundukan: ginagamit ito ni Pablo sa Roma 10 upang ipaliwanag kung paano dumarating ang pananampalataya, hindi sa pamamagitan ng panaginip kundi ng isang taong naglalakad at nagsasalita. Ang "mabuting balita" dito ay literal na euangelion sa Griyego ng Lumang Tipan, ang mismong salitang pipiliin ng mga ebanghelyo. Pangalawa, ang tawag sa talata 11, "Umalis kayo, umalis kayo," ay inilipat ni Pablo sa mga taga-Corinto bilang panawagan ng kabanalan sa gitna ng paganong lungsod. At pangatlo, ang lingkod na "itataas at dadakilain" habang pinapangit ang mukha: ito ang tulay patungo sa Isaias 53 at, sa pananalita ni Juan tungkol sa Anak ng Tao na "itataas," patungo sa krus. Iisang sinulid: ang paghahari ng Diyos ay ipinapahayag ng mga paa, hindi ng mga hukbo.

Ang Salamin

May mga bahagi ng buhay natin na nakaupo sa alikabok at nasanay na roon: ang trabahong pinagsabihan ka na mura ang halaga mo, ang pamilyang may kasaysayang ikinakahiya mo, ang katawang hindi na kumikilos gaya ng dati. Ang mapanganib sa mahabang pagkabihag ay hindi ang kadena kundi ang pagkalimot na may kadena ka. Kaya ang unang utos ay hindi "lumaban ka" kundi "gumising ka," at pagkatapos, "isuot mo ang iyong magagandang kasuotan." Binibihisan ka ng Diyos bago ka pa umalis sa Babilonia. Pansinin din: ang mensahero ay hindi naghintay na maayos ang guho bago umawit. Umaawit sila sa gitna ng mga guho. Ngayong araw, pumili ng isang taong alam mong nasa guho, at ipadala sa kaniya ang isang pangungusap na tunay na mabuting balita mula sa Diyos, hindi payo, kundi balita.

Konteksto

Ika-anim na siglo bago si Cristo, Babilonia. Wasak ang templo, nakabaon sa lupa ang Jerusalem, at ang mga bihag ay nabubuhay sa isang imperyo na ipinapakita araw-araw kung sino ang tunay na diyos. Doon binabanggit ng Panginoon ang Ehipto at ang Asiria: alam ng bayang ito ang pattern ng pagkaalipin at ng paglaya. Kaya nga ang buong kabanata ay isinulat bilang ikalawang exodo. Ngunit may mahalagang pagkakaiba: ang mga nagdadala ng "mga sisidlan ni Yahweh" ay ang mga kasangkapan ng templo na sinamsam ni Nebukadnezar at ibinalik nang maglaon. Hindi ito pagtakas ng mga alipin kundi isang prusisyon ng mga saserdote. Ang pagbabalik ay liturhiya, hindi lamang paglipat ng populasyon.

Ang Tanong

Kung "hindi na muling makakapasok" sa Jerusalem ang mga hindi tuli at ang mga marurumi, paano natin babasahin ang mismong aklat na ito na maya-maya ay magbubukas ng bahay ng Diyos sa mga taga-ibang bansa at sa mga bating? At ano ang gagawin natin sa katotohanang pumasok pa rin ang mga Romano, at nawasak muli ang lungsod noong taong 70? Hindi ito nalulutas sa pamamagitan ng pagsasabing "espiritwal lamang ang tinutukoy." Ang totoo, mas malaki ang pangako kaysa sa katuparan noong 538 B.C., at iyan ang paulit-ulit na hugis ng propesiya: bumabalik ang bayan, ngunit maliit, mahirap, at hindi pa naghahari ang Diyos sa paningin ng lahat. Ang teksto mismo ang nag-iiwan sa atin ng puwang na ito, at doon nagsisimula ang paghihintay na hindi pa tapos hanggang ngayon.

Ang Detalye

Talata 12: "hindi kayo magmamadaling lumabas, ni aalis kayo nang may pagkatakot." Sinasadya nitong salungatin ang unang exodo, kung saan kumain ang Israel na nakasinturon, may sandalyas, may tungkod sa kamay, nagmamadali sa gitna ng gabi. Ngayon, walang pagmamadali. Ang pagkakaiba ay hindi sa lakas ng bayan kundi sa posisyon ng Diyos: nauuna siya, at siya rin ang bantay sa likuran, kaya walang panig na bukas para sa panic. Sabihin mo ito sa sinumang lumalabas sa isang matagal na sitwasyon, sa isang trabaho, sa isang pagkagumon, sa isang pagluluksa: hindi kailangang mabilis ang paglaya para tunay itong paglaya. Ang bilis ay palatandaan ng takot; ang kalmado ay palatandaan ng pagsama ng Diyos.

Pagninilay

Saan ka nasanay nang husto sa alikabok kaya hindi mo na napapansin ang kadena sa iyong leeg?

Kung ang katubusan mo ay may kinalaman sa pangalan ng Diyos at hindi sa halaga mo, ano ang nagbabago sa paraan ng pagdadala mo ng iyong nakaraan?