Isaias 27

Ang mga Altar na Ginagawang Pulbos

May isang detalye sa talata 9 na madaling malampasan, pero doon nakasabit ang buong etikal na bigat ng kabanata. Sinasabi ni Yahweh na ang kasalanan ni Jacob ay mapapawalang-sala kapag "gagawin niyang tisa at ginawang pulbos ang lahat ng altar na bato." Hindi sapat na mag-sorry si Israel. Kailangang dudurugin ang mga altar. Kailangang bagsakin ang mga poste ni Asera. Kailangang gibain ang mga insensaryo na matagal nang nakatago sa likod-bahay ng pananampalataya nila. Sa kabanatang ito hindi tayo iniiwan sa pangkalahatang "magbago ka." Sinasabi sa atin kung anong bato ang dapat durugin.

Ang Teksto

Sa araw na iyon, papatayin ni Yahweh ang Leviatan, ang halimaw sa dagat, at aawitin ang ubasan na inaalagaan niya araw at gabi. Ang parusa sa Israel ay may sukat, hindi lubusang paglipol kundi paglilinis, hanggang sa maalis ang lahat ng huwad na pagsamba. Sa huli, iisa-isahin silang titipunin mula Asirya at Ehipto, at sasamba sa banal na bundok ng Jerusalem.

Ang Pinaka-ubod

Ang kabanatang ito ay tungkol sa isang Diyos na hindi kayang manatiling katabi ng huwad na pagsamba. Pansinin ang linya sa talata 4: "Hindi ako galit." Hindi galit ang Diyos sa bayan niya, pero handa siyang lumaban sa mga dawag at tinik na tumutubo sa ubasan. Ang etikal na puntong dala nito ay malinaw at masakit: ang tunay na pagbabalik-loob ay may kasamang pagwasak. Hindi ka pwedeng humingi ng proteksyon sa Panginoon at panatilihing nakatayo ang iyong mga altar. Ang biyaya niya ay hindi kasing-lambot ng iniisip natin, sapagkat ang biyaya ay nagpupumilit na paalisin ang lahat ng nakikipagkumpitensya sa kaniya sa puso mo.

Ang Pangunahing Hibla

Ang Leviatan sa talata 1 ay hindi lamang tungkol sa isang isda. Ito ay simbolo ng kaguluhan, ng lahat ng puwersang lumalaban sa Diyos, at sa Pahayag 20 muli tayong makakabasa tungkol sa dragon na tatalunin. Ang linyang ito mula Isaias hanggang kay Cristo hanggang sa katapusan ay iisa: may isang Diyos na tumatapos sa halimaw. Sa krus, ginawa ni Jesus kung ano ang ipinangako dito, dinurog niya ang ulo ng ahas at nilinis niya ang ubasan sa pamamagitan ng sariling dugo. Ang ubasan na inaawit sa talata 2 ay natupad kay Cristo, ang tunay na puno ng ubas, na sa kaniya lamang tayo namumunga.

Ang Salamin

Anong altar sa iyong bahay ang hindi mo pa nadudurog? Sabihin natin nang tapatan. May mga altar tayo sa pera na tinatawag nating "seguridad." May mga altar tayo sa katawan na tinatawag nating "kalusugan" pero talagang pagsamba sa itsura. May mga altar tayo sa karera na dinidiligan natin araw-araw habang natutuyot ang aming pamilya. May mga altar tayo sa galit laban sa isang kapatid o magulang, at binibigyan natin ito ng insenso tuwing may bagong tampo.

Hindi sinasabi ng talata 9 na "mag-ingat ka sa ganyan." Sinasabi nito: gawing pulbos. Iyon ang test kung tunay ang pagsisisi mo. Hindi kung gaano ka umiiyak sa simbahan, kundi kung ano ang dinurog mo pagdating mo sa bahay.

Ang Intertekstwal

Kapag binasa mo ang Awit 80, makikita mo ang parehong imahen: ang Israel bilang ubasan na tinanim mismo ng Diyos, pero winasak ng mga baboy-ramo. Isaias 27 ay ang sagot doon. Pero ang mas malinaw na echo ay Juan 15, kung saan sinabi ni Jesus, "Ako ang tunay na puno ng ubas at ang aking Ama ang tagapag-alaga." Ang tagapag-ingat ng talata 3 ay walang iba kundi ang Ama, at ngayon, sa kay Cristo, tayo mismo ang mga sanga na inaalagaan araw at gabi. Ang parehong Diyos na nagpuputol ng dawag ay nagpupungos din ng mga tunay na sanga.

Ang Pangunahing Karakter

Ang Diyos sa kabanatang ito ay tagapag-ingat at mandirigma sa iisang hininga. Sabi niya sa talata 3: "dinidiligan ko ito bawat sandali… binabantayan ko ito sa gabi at araw." Napakalapit, napakapersonal. Pero sa susunod na talata, may espada na siya. Ito ang parehong Diyos, hindi dalawang mukha. Ang pag-ibig niya ay hindi mahina. Ang pag-ibig na hindi lumalaban para sa iyo laban sa dumadaig sa iyo ay hindi tunay na pag-ibig. At masakit itong tanggapin, dahil ang mga dawag na susunugin niya ay minsan ang mga bagay na atin mismong itinanim at kinaibigan.

Ang Konteksto

Isinulat ito ni Isaias sa isang bayan na paulit-ulit na sumusuway. May Templo pa rin sila, may mga pari, may mga pagdiriwang, pero sa mga burol nakatago ang mga altar ni Baal at ang mga poste ni Asera. Nagsasamba sila kay Yahweh sa umaga at sa mga diyos ng kanilang mga kapitbahay sa gabi. Ang pagpapatapon sa Asirya at ang paparating na pagpapatapon sa Babilonia ay hindi arbitraryong parusa. Ito ang paraan ng Diyos para durugin kung ano ang ayaw nilang durugin. At sa dulo ng kabanata, may trumpeta, may pagtitipon, may pagbabalik. Ang disiplina ay hindi ang huling salita. Ang huling salita ay pagsamba sa banal na bundok.

Pagninilay

Anong isang bagay sa buhay mo ngayon ang alam mong altar, at bakit hanggang ngayon hindi mo pa ito nadudurog?

Kung ang pag-ibig ng Diyos ay parehong nagdidilig at may espada, saan sa iyong buhay mas kailangan mong makita ang espada niya kaysa sa kaniyang lambing?