Isaias 37
Ang Teksto
Isang sulat ang dumating sa Jerusalem, at ang unang ginawa ni Hezekias ay hindi sumagot kundi punitin ang kanyang damit, magsuot ng sako, at pumasok sa tahanan ni Yahweh. Ipinadala niya sina Eliakim at Sebna kay Isaias na may isang mapait na larawan: "tulad kapag ang isang sanggol ay handa ng isilang, pero ang ina ay walang kalakasang iluwal ang kanyang sanggol." Pagkatapos ng pangalawang banta ni Senaquerib, binuksan ni Hezekias ang liham at inilatag ito sa harapan ng Diyos, hindi sa harap ng kanyang mga tagapayo. Sumagot ang Panginoon sa pamamagitan ni Isaias: hindi makakapasok ang Asiria, hindi makakapana ng kahit isang palaso. Isang gabi lang ang kinailangan. Umuwi si Senaquerib sa Nineveh at doon namatay sa kamay ng sarili niyang mga anak.
Ang Puso ng Teksto
Ang tunay na tanong sa kabanatang ito ay hindi kung sino ang may pinakamalakas na hukbo kundi kung sino ang buháy. Dalawang beses binanggit ang "Diyos na buhay," at doon nakasalalay ang buong argumento. Tama si Senaquerib sa kanyang pagtatala ng kasaysayan: nasunog nga ang mga diyos ng Gozan, Haran at Sefarvaim. Inamin mismo ni Hezekias iyon: "Totoo ito, Yahweh." Pero ang pagkakamali ng hari ng Asiria ay ang pag-aakalang pare-pareho ang lahat ng diyos, na kahoy at bato lahat sila. Kaya ang panalangin ni Hezekias ay hindi humihingi ng kaligtasan para sa kapakanan ng kaligtasan, kundi "para malaman ng lahat ng kaharian sa mundo na ikaw Yahweh ang nag-iisa." Ang kaligtasan ng Jerusalem ay naging pahayag tungkol sa Diyos. At ang mabigat na bahagi: hindi dahil karapat-dapat ang lungsod, kundi "sa aking kapakanan at sa kapakanan ni David aking lingkod."
Ang Hibla ng Kuwento
Nakasalalay dito ang isang pangako na mas malaki kaysa sa 701 BC: "may nalalabi mula sa Jerusalem ang lalabas; may mga nakaligtas mula sa Bundok ng Sion ang darating." Ang salitang nalalabi ay hindi pang-aliw sa mga natalo; ito ang paraan ng Diyos na dalhin ang kanyang pangako sa kabila ng pagkawasak. Isang ugat na nananatili sa lupa kahit putol ang puno. At pansinin ang dahilan ng pagsagip: "sa kapakanan ni David aking lingkod." Hindi kabutihan ni Hezekias ang batayan kundi isang sumpaan na mas matanda sa kanya. Doon tumuturo ang linya patungo sa isang Anak ni David na hindi ipagtatanggol ng anghel, na hahayaang pumasok ang espada sa kanyang sariling laman, para ang nalalabi ay maging isang bagong sangkatauhan.
Ang Salamin
May liham ka rin. Baka ito ay resulta ng biopsy, baka sulat mula sa abogado ng dati mong asawa, baka memo tungkol sa restructuring, baka isang mensahe mula sa taong alam kung saan ka masasaktan. At ang karaniwang reaksyon natin ay pag-aralan ito: basahin nang paulit-ulit, isipin ang sagot, kalkulahin kung sino ang kakampi. Ginawa ni Hezekias ang isang bagay na halos walang estratehikong halaga: binuksan niya ito at inilatag sa harap ng Diyos. Hindi niya tinago ang mga totoong bahagi. Hindi niya pinaliit ang Asiria. Sinabi niya, "Totoo ito, Yahweh." Doon nagiging matapat ang panalangin: hindi sa pagpapanggap na mas maliit ang banta, kundi sa pag-amin kung gaano ito kalaki at pagdala nito sa Isa na mas malaki pa. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang eksaktong pangungusap na kinatatakutan mo, salita sa salita kung paano mo ito narinig o nabasa, ilagay ito sa mesa, at basahin ito nang malakas sa Diyos bago mo ipunit.
Ang Ugnayan sa Ibang Teksto
Ang Awit 2 ay nagpipinta ng parehong eksena mula sa itaas: nagpupulong ang mga hari laban sa Panginoon, at ang nakaupo sa langit ay tumatawa. Dito, ang tumatawa ay ang "birheng anak ng Sion," isang walang armas na dalaga na iniiling ang ulo sa isang imperyo. Ang halakhak ng langit ay ipinahiram sa mahina. Pero may mas matalas na ugnayan. Nang tumayo si Jesus sa harap ni Pilato, sinabi niya na walang kapangyarihan ang gobernador maliban sa ibinigay mula sa itaas. Parehong teolohiya, kabaligtarang kalalabasan: ang Jerusalem ay hindi napasok ng kahit isang palaso, ang Anak ay binayubay. Ang Diyos na nagsabing "ipagtatanggol ko ang lungsod na ito" ay hindi ipinagtanggol ang sarili niyang Anak, at doon tayo nailigtas.
Ang Tanong
Isang gabi, 185,000 bangkay. Hindi sila mga heneral; mga kabataang nakatalaga, marami sa kanila ay inilista rin mula sa mga nasakop na bayan. Walang sinabi ang teksto tungkol sa kanilang pagkakasala. Mas mabigat pa: pagkalipas ng isang siglo, pumasok ang Babilonia sa parehong lungsod at sinunog ang parehong templo, at walang anghel na dumating. Bakit noon at hindi noon? Hindi sumasagot ang Isaias. Ang masasabi lang natin ay ang sinabi ng teksto mismo: ang pagsagip ay hindi utang, hindi mekanismo, hindi gantimpala sa tapang ni Hezekias. Ito ay "sa aking kapakanan." Kung kaya nating gawing prinsipyo ang gabing iyon, nagiging pamahiin ang pananampalataya. Kung hindi, nananatili itong kung ano talaga ito: isang hindi natin maaangking awa na nararapat pasalamatan, hindi inaasahan bilang karapatan.
Ang Konteksto
Taong 701 BC. Si Senaquerib ay nasa Judah dahil nagrebelde si Hezekias: tumigil sa pagbubuwis, umasa sa Ehipto. Nakuha na ng Asiria ang mga nakapaligid na lungsod; bumabagsak ang Laquis habang nagsusulat ang Asiria sa Jerusalem. Ang kanilang paraan ng digmaan ay hindi lang kabayo at panangga kundi pananakot sa wikang nauunawaan ng mga tao sa pader, at listahan ng mga diyos na nabigo. Ang pagpunit ng damit at pagsuot ng sako ni Hezekias ay pampublikong pag-amin ng kawalang-kaya, nakakahiya para sa isang hari. Ang pagpapadala niya ng mga opisyal kay Isaias, sa halip na sa Ehipto, ay ang buong punto ng kabanata: pinili niya ang propeta kaysa sa diplomasya.
Pagninilay
Anong liham ang binubuksan mo paulit-ulit sa gabi nang hindi mo kailanman dinadala sa Diyos nang buo at walang pinaganda?
Kung iniligtas ang Jerusalem "sa aking kapakanan," ano sa buhay mo ang hinihingi mo sa Diyos para sa iyong kapakanan lang, at paano magbabago ang panalangin mo kung ang kanyang pangalan ang nakataya?
Mga madalas itanong tungkol sa Isaiah 37
Mabilisang sagot sa mga pinakakaraniwang tanong tungkol sa talatang ito ng Bibliya.
Ano ang ibig sabihin ng Isaias 37?
Tungkol saan ang Isaias 37?
Ano ang makasaysayang konteksto ng Isaias 37?
Ano ang itinuturo sa atin ng Isaias 37 tungkol sa katangian ng Diyos?
Paano nananatiling makabuluhan ang Isaias 37 sa kasalukuyan?
Ang ibinabahagi ng komunidad sa Isaiah 37
Mga kabatiran, panalangin at pasasalamat mula sa mga mambabasa at sa pangkat ng patnugutan tungkol sa siping ito.
Ama, sa mga panahong parang wala nang natira sa akin, Ikaw ang nagpapalalim ng aking mga ugat. Palakasin mo ako sa lupang tinamnan mo, hanggang sa dumating ang araw na mamunga rin ako. Tiwala ako sa hindi nakikitang paglago.
Pansinin ang salitang ginamit ni Hezekias: "Baka marinig ni Yahweh na iyong Diyos ang lahat ng mga salita ni Rabsaces." Hindi siya sigurado. Hari siya, pero nanginginig ang tiwala niya. At sa gitna ng takot, ito ang hiling: ipanalangin mo ang nalabi na natitira pa. Minsan hindi mo kayang manalangin nang mag-isa. Sabihin mo iyon sa kapatid mo ngayon.
Tuklasin ang talatang ito sa ibang antas
Baguhan, teologo, o ibang haba ng pagbasa? Isaayos ang mga setting at gumawa ng sarili mong bersyon.
Buksan sa study tool
