Isaias 38

Ang Teksto

Malubhang nagkasakit si Hezekias, at dumating si Isaias na may hatol na hindi puwedeng pagtalunan: "mamamtay ka na at hindi na mabubuhay." Humarap ang hari sa pader, nanalangin, tumangis; at bago pa makalabas ang propeta sa palasyo ay binawi ng Diyos ang sentensya: labinlimang taon ang idadagdag, kasama ang pangako na ililigtas ang Jerusalem mula sa Asiria. Ang tanda: umatras ng sampung hakbang ang anino sa hagdan ni Ahaz. Ang kalahati ng kabanata ay ang nakasulat na panalangin ni Hezekias pagkagaling, isang awit ng taong nakalapit na sa tarangkahan ng sheol at bumalik, na nagtatapos sa pamilyar na detalye ng bungkos na igos at sa tanong ng hari kung ano ang magiging tanda.

Ang Ubod

Ang kabanatang ito ay tungkol sa isang Diyos na nakikinig at hindi nahihiyang magbago ng tinig. "Narinig ko ang iyong panalangin, at nakita ko ang iyong mga luha" ang sinasabi niya, at ang salitang ito ang nagpapatigil sa gulong ng kamatayan. Hindi ito pag-urong ng Diyos sa kahinaan; ito ang paraan ng pakikipag-ugnayan niya sa kaniyang bayan, hindi sa pamamagitan ng mekanikal na kapalaran kundi sa pamamagitan ng tipan kung saan ang hibik ay may bigat. Tandaan: tinawag siya ng Diyos na "ang Diyos ni David inyong ninuno." Hindi dahil sa kabutihan ni Hezekias siya nagsalita, kahit ipinaalala niya ito, kundi dahil may pangako siyang hinahabol sa lipi ni David. At ang kaligtasan ng katawan at ang kapatawaran ng kasalanan ay pinagsasama sa isang linya: "Niligtas mo ako sa hukay ng pagkawasak; dahil tinapon mo lahat ng aking kasalanan sa iyong likuran."

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Si Hezekias ay haring anak ni David na muntik nang malibing kasama ang pangako sa Diyos. Kung namatay siya noon, walang tagapagmana, at ang trono ni David ay walang nakaupo habang nakapalibot ang Asiria. Kaya ang labinlimang taon ay hindi lamang personal na awa kundi pagpapanatili ng isang linya na patutunguhan ng buong Kasulatan. Pero makinig sa huni ng hari: "Inalis at tinangay ang aking buhay mula sa akin tulad ng isang tolda ng pastol." Walang kayang gawin ang anak ni David kundi tumangis sa pader. Lumipas ang mga siglo at may isa pang anak ni David na dumaan sa hukay nang hindi iniurong ang anino, hindi humiling ng tanda, at hindi nakabalik nang labinlimang taon lamang kundi tuluyang nilampasan ang sheol. Ang awit ni Hezekias ay tunog ng tumatakas; ang Pasko ng Pagkabuhay ay tunog ng nanakop.

Ang Salamin

Marami sa atin ay nananalangin tulad ni Hezekias nang hindi namamalayan: "alalahanin kung paaanong matapat akong namuhay." May talaan tayong dinadala sa Diyos kapag masama ang resulta ng laboratoryo, kapag natanggal sa trabaho, kapag ang anak ay hindi na kumakausap. Naregalo naman ako sa simbahan. Hindi ko pinabayaan ang magulang ko. Hindi ito mali; hindi rin ito ang dahilan kung bakit nakikinig ang Diyos. At pansinin na walang kasalanang inaamin si Hezekias sa panalangin, pero pagkagaling ay nabanggit niya ang kasalanang itinapon ng Diyos sa likuran niya. Ang sakit ay nagbukas ng isang bagay na hindi nabuksan ng kalusugan. Ngayon, kung may takot kang hindi masabi nang malakas, gawin ang ginawa ng hari: lumapit sa isang pader na walang nakakakita, sabihin nang paos sa Diyos ang isang bagay na pinakakinatatakutan mong mangyari sa iyong katawan o sa pamilya mo, at tapusin sa "tulungan mo ako."

Ang Mga Unang Nakarinig

Para sa bayang nakarinig nito, ang sakit ng hari at ang pagbabanta ng Asiria ay isang kuwento, hindi dalawa. Kung mamamatay ang hari habang kinakatok ng Asiria ang pintuan, patay ang bansa. Kaya kasama sa sagot ng Diyos ang "ililigtas kita at ang lunsod na ito." At isa pa: hindi gaanong maliwanag sa kanila ang buhay pagkatapos ng kamatayan gaya sa atin. Ang "sheol" ay lupain ng katahimikan kung saan tumitigil ang pagsamba. Kaya hindi kawalan ng pananampalataya ang "hindi nagpapasalamat sa iyo ang sheol"; iyon ang matapat na pagdadaing ng taong ang tanging alam na lugar ng papuri ay ang templo, sa gitna ng mga nabubuhay. Ang pag-asam ng muling pagkabuhay ay darating pa, dahan-dahan, sa mga propeta pagkatapos niya.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Tatlong beses isinulat ang kuwentong ito: sa 2 Hari 20, sa 2 Cronica 32, at dito. Si Cronica ang nagdagdag ng masakit na detalye, na nagmataas ang puso ni Hezekias pagkatapos ng himala. At sa Isaias, ang sumusunod na kabanata ay ang pagdating ng mga sugo ng Babilonia na ipinagyabangan niya ang lahat ng kaniyang kayamanan. Ang gamot ay naging tukso. Pansinin din ang hagdan "ni Ahaz": si Ahaz ang amang tumanggi sa tandang iniaalok mismo ng Diyos sa Isaias 7, at ngayon ay nasa hagdan niya ang anino na umaatras para sa anak na humihingi ng tanda. Dalawang hari, dalawang puso, isang hagdan. At ang "tinapon mo lahat ng aking kasalanan sa iyong likuran" ay may kapatid sa Mikas 7, kung saan inihahagis ng Diyos ang mga kasalanan sa kalaliman ng dagat.

Ang Tanong

Nakuha ni Hezekias ang labinlimang taon. Sa loob ng mga taong iyon ipinanganak si Manases, ang pinakamasamang hari ng Juda, at sa loob ng mga taong iyon pumasok ang Babilonia sa kaniyang palasyo. Kaya ito ang tanong: himala ba ito o pagpapahaba lamang ng problema? Tatlong bagay ang matapat nating masasabi. Una, tunay ang awa; hindi ito tinatanggihan ng kinalabasan. Pangalawa, ang kasagutan sa panalangin ay hindi garantiya na matalino tayo sa biyayang ibinigay. Pangatlo, ang hindi natin alam ay hindi natin alam, at hindi kinukuwento ng Isaias ang pagsisisi ni Hezekias. Marahil ang pinakatapat na pagtugon ay ang kaniyang sariling linya, na hindi tila nakabilang sa isang awit ng pasasalamat: "Ano ang dapat kong sabihin?"

Pagninilay

Anong talaan ng kabutihan mo ang kinakapitan mo kapag nananalangin, at ano ang magbabago kung tinanggal mo ito?

Kung bibigyan ka ng labinlimang taon ngayon, ano ang unang bagay na ipagyayabang mo sa mga bisita?