Isaias 48:17

Ang Teksto

Matapos ang labing-anim na talata ng paninisi, ang tono ay biglang lumambot. Tatlong pangalan ang ipinapatong ng Diyos sa sarili niya bago siya mangako: Yahweh, ang inyong Tagapagligtas, ang Banal ng Israel. At ang pangako mismo ay nakakagulat na praktikal: "Ako si Yahweh na Diyos ninyo, na nagtuturo sa inyo kung paano magtagumpay, na nangunguna sa inyo sa landas na dapat ninyong tahakin." Hindi mabigat na parusa ang sumunod sa mahabang akusasyon, kundi isang guro at isang gabay sa daan.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin ang pagkakasalansan ng mga pangalan, dahil doon nakatago ang buong teolohiya. Ang salitang Hebreo sa likod ng "Tagapagligtas" ay go'el, ang kamag-anak na may tungkuling tubusin ang nalugi, ang naalipin, ang nawalan. Ito ay wika ng pamilya at tipan, hindi ng malayong hari. Pero kaagad kasunod nito ang "Banal ng Israel", ang paboritong titulo ni Isaias para sa Diyos na hindi kayang dumikit sa karumihan. Ang dalawang ito ay dapat sana'y magkasalungat: ang lubos na banal ay hindi dapat maging kadugo ng mga mapanlinlang mula sa kapanganakan (talata 8). Pero sa Diyos na ito, ang kabanalan ang mismong dahilan kung bakit siya tumutubos. Hindi niya hinahayaang mapahiya ang pangalan niya sa pamamagitan ng pagpapabaya sa bayang tinawag niya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang gawa ang ipinapangako sa talata: pagtuturo at pangunguna. Hindi iyon bago sa Israel. Sa Exodo, inilabas sila ng Diyos sa pagkaalipin, binigyan ng utos sa Sinai, at inunahan sa disyerto ng haliging ulap. Ang Isaias 48 ay sadyang binabalikan ang gunitang iyon sa talata 21, kung saan binibiyak ang bato at bumubulwak ang tubig. Ang pagpapalaya sa Babilonia ay isang pangalawang Exodo. At may pangatlo pa. Nang tumayo si Jesus at sabihing siya ang daan, at tinawag ang mga pagod na matuto sa kaniya dahil maamo siyang guro, hindi siya nag-imbento ng bagong papel. Sinuot niya ang eksaktong damit ng talatang ito: ang Tagapagligtas na nagtuturo, ang Banal na naglalakad sa unahan.

Ang Salamin

May isang bersiyon ng pananampalataya na komportable sa titulong "Tagapagligtas" pero hindi sa titulong "Guro". Gusto nating patawarin, ayaw nating ituro kung paano gastusin ang sahod, kung paano tratuhin ang asawa sa gabing pagod tayong dalawa, kung paano pakikitunguhan ang katrabahong palaging kumukuha ng kredito sa ginawa natin. Ang talata 18 ang sumasakit: "Kung sinunod ninyo lamang ang aking mga utos!" Iyon ang panaghoy ng Diyos sa bayang gusto ang kaligtasan pero ayaw ng direksiyon. At mapait ang resulta, dahil ang kapayapaang sana'y umagos na parang ilog ay naging tuyong batis. Ngayong araw, isulat sa papel ang isang desisyong kinakaharap mo sa linggong ito, at sa ilalim nito isulat ang tanong na ito nang buong-buo: Yahweh, ano ang landas na dapat kong tahakin dito? Pagkatapos ay basahin itong malakas.

Ang Tanong

Kung tinuturuan ng Diyos ang bayan niya kung paano magtagumpay, bakit napakarami nilang pagkakataong hindi sila nagtagumpay? Hindi iniiwasan ng teksto ang sakit na ito. Ang talata 18 ay nasa anyong hindi na natupad: sana. May mga pagpapalang hindi na mababawi, mga kaapu-apuhang hindi na naging kasing dami ng buhangin. Malinaw dito na ang pagtuturo ng Diyos ay hindi awtomatikong sumasakop sa kalooban ng tao. Hindi ito nilulutas ni Isaias. Ang tanging tinitiyak niya ay hindi nakasalalay ang huling kaligtasan sa pagiging masunurin natin kundi sa pangalan ng Diyos (talata 11), kahit tunay na may mawawala sa atin kapag tumanggi tayo. Dalawang katotohanang parehong totoo, at hindi sila pinagkakasundo ng teksto.

Ang Konteksto

Nasa Babilonia ang mga unang nakarinig nito, mga ikalawa o ikatlong salinlahi ng mga bihag. Nakatayo sa paligid nila ang isang imperyong ipinagmamalaki ang mga inukit na rebulto nito, ang mga prusisyon ng diyos na si Marduk, ang astrolohiya ng mga Caldeo na nangangakong mababasa ang hinaharap. Ang mga Israelita ay panauhin sa sariling buhay: may trabaho, may pamilihan, may kaunting kaginhawahan, pero walang lupa, walang templo, walang hari. Marami sa kanila ang nanunumpa pa rin sa pangalan ni Yahweh (talata 1) habang ang puso ay nakakabit na sa Babilonia. Doon sa gitna ng ginhawang iyon dumating ang utos sa talata 20: lumabas kayo. Ang pagtuturo sa talata 17 ay paghahanda sa paglalakbay pauwi.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang kahanga-hangang bagay sa Diyos ng kabanatang ito ay ang halo ng galit at pagpipigil. Alam niya ang lahat: matigas ang leeg nila na parang bakal, mapaghimagsik sila mula sa kapanganakan. Walang ilusyon ang Diyos tungkol sa bayan niya. At gayunman ay sinasabi niya, "ipagpapaliban ko ang aking galit". Hindi siya nagpapanggap na mabait ang mga tao, at hindi rin siya umaalis. Ipinapakita rin niyang siya ang naglagay ng pundasyon ng mundo at naglatag ng kalangitan, dahil ang kamay na gumawa ng sanlibutan ang siya ring aakay sa isang maliit na grupo ng mga bihag pauwi. Ang Lumikha ay naging gabay sa daan. Walang mas malaking pagpapakumbaba kaysa roon, maliban sa krus.

Pagninilay

Alin sa tatlong pangalan sa talatang ito, Yahweh, Tagapagligtas, Banal ng Israel, ang pinakamahirap mong tanggapin ngayon, at bakit?

Saan sa buhay mo mas gusto mong iligtas ka ng Diyos kaysa turuan ka niya?