Isaias 51

Ang Teksto

Tatlong beses nagsasalita ang Diyos ng "Makinig kayo sa akin" sa mga taong naghahanap ng katuwiran, at tinuturo niya sila pabalik sa tibagan ng bato kung saan sila tinapyas: sina Abraham at Sara, dalawang tao na walang anak, na pinarami niya. Pagkatapos ay may sumisigaw pabalik sa Diyos, "Gumising ka, gumising ka," na parang ginigising ang bisig na dumurog sa halimaw ng dagat at nagpatuyo sa Dagat na Pula. At sa dulo, ang Diyos naman ang gumigising sa Jerusalem na nakahandusay, lasing sa mangkok ng kaniyang galit, at kinukuha niya ang kopang iyon sa kamay nito.

Ang Puso ng Teksto

Ang buong kabanata ay tungkol sa isang tanong na hindi binibigkas nang malakas: mananaig ba ang mga imperyo, o ang salita ng Diyos? Ang sagot ni Isaias ay pisikal at halos magaspang. Ang langit ay maglalaho na parang usok, ang mundo ay masisira na parang damit, ang mga tao ay mamamatay na parang mga langaw, "Pero ang aking kaligtasan ay magpapatuloy magpakailanman." Ang mga mapang-api ay kakainin ng gamu-gamo at bulate, parang lumang lana sa baul. Ito ang teolohiya ng isang bayang natalo: ang lahat ng tila permanente ay nabubulok, at ang tanging hindi nabubulok ay ang katuwiran ng Diyos. Hindi ito optimismo. Ito ay pagsukat sa kapangyarihan gamit ang tamang panukat.

Ang Hibla sa Kabuuan

Ang mangkok ay ang susi. Sa mga propeta, ang kopa ng galit ay ipinapainom sa mga bayang nagkasala, at dito nga ininom iyon ng Jerusalem hanggang maubos. Ngayon sabi ng Diyos, "kinuha ko ang kopa ng pagsuray mula sa iyong kamay." May inaalis, may inililipat. Nang manalangin si Jesus sa Getsemani tungkol sa saro na nais niyang lumampas, hindi siya gumagamit ng bagong larawan; hinahawakan niya ang mismong mangkok na ito. Ang pangako sa Isaias 51 ay natutupad sa paraang mas malalim kaysa inaasahan ng mga bihag: hindi lamang inilipat sa mga mang-aapi ang kopa, kundi ininom ito ng Anak mismo. Ang bisig ni Yahweh na hinihiling nilang gumising ay gumising, ngunit sa krus.

Ang Salamin

May bahagi sa iyo na natatakot sa mga taong tumitingin sa iyo nang masama: ang amo na maaaring magtanggal sa iyo, ang kapatid na hindi ka pinapatawad, ang komentong basura sa ilalim ng iyong post. "Huwag ninyong katakutan ang mga insulto ng mga tao." Hindi sinasabi ng Diyos na hindi masakit ang insulto; sinasabi niya kung gaano katagal ito tatagal. Gamu-gamo, damit, lana. At may mas matalas: "Bakit ninyo nakalimutan si Yahweh na inyong Manlilikha?" Ang takot na araw-araw mong dinadala ay hindi lamang bunga ng kahinaan, kundi ng maikling memorya. Ang lunas ay hindi positibong pag-iisip kundi pagbalik sa tibagan ng bato, sa mga oras na inalis ka ng Diyos sa isang lugar na akala mo ay katapusan mo.

Ang mga Unang Nakarinig

Isipin mo ang Babilonia: mga kanal, mga templo ng ladrilyo, prusisyon para kay Marduk, at isang komunidad ng mga Judio na nakikinig sa isang propeta sa gilid ng lungsod. Ang tanong nila ay hindi pilosopikal. Naiwan ang kanilang templo na sunog, ang kanilang hari bulag, ang kanilang mga anak namatay sa daan. Ang taludtod 23 ay hindi metapora para sa kanila: "Mahiga ka, para malakaran ka namin." Ganito talaga inilalarawan ng mga hari sa mga relyebe ang mga natalo, tinutungtungan ang leeg. Kaya nang marinig nilang ang ilang ay magiging parang Eden at magkakaroon ng "tunog ng pag-awit," hindi iyon mabulaklak na salita. Iyon ay ang pangakong may babalik na hindi natupok.

Ang Tanong

Bakit kailangan pang gisingin ang bisig ng Diyos? Ang taludtod 9 ay hindi banayad na panalangin; halos pagpukaw iyon sa isang natutulog. At hindi ito itinuwid ng teksto. Hindi sinasagot ng Diyos ng "hindi ako natutulog." Sa halip ay sinasagot niya ng "Ako, Ako, ang siyang umaaliw sa inyo," na parang sinasabing mali ang tanong ninyo. Pero nananatili ang siwang. Kung ang Diyos mismo ang nagpainom ng mangkok, siya rin ang kailangang mag-alis nito, at sa pagitan ng dalawa ay may mga dekada ng pagdurusa na walang paliwanag. Hindi ito pinapaganda ng Isaias. Iniiwan niya ang bayan na sumisigaw, at iyon mismo ang itinuturing niyang pananampalataya.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos dito ay may dalawang mukha na mahirap pagkasyahin sa isang isip. Siya ang Manlilikhang umunat ng kalangitan at gumagambala sa dagat para dumagundong ang mga alon, at siya rin ang yumuyuko para kunin ang kopa sa kamay ng isang lasing na nakahandusay sa lansangan. Ang paulit-ulit niyang "makinig kayo sa akin" ay parang boses ng magulang na hinahawakan ang mukha ng anak para tumingin. Kapansin-pansin ang "Ako, Ako," ang doble, na parang idiniin niya ang kaniyang sarili laban sa lahat ng tinig na nagsasabing wala na siya. Hindi siya ang malayong tagapagmasid. Siya ang tumatakip sa kaniyang bayan ng anino ng kaniyang kamay, at inaangkin sila: "Kayo ang aking bayan."

Pagninilay

Ano ang tibagan ng bato kung saan ka tinapyas, ang mga tiyak na sandali sa iyong kasaysayan na dapat mong balikan kapag natatakot ka?

Aling mangkok ang hawak mo ngayon na hindi mo pa naibibigay sa kamay ng Diyos, at ano ang pumipigil sa iyo?