Isaias 59

Ang Teksto

Nagsisimula ang kabanata sa isang pagtatama ng maling akala: hindi maikli ang kamay ng Panginoon, hindi bingi ang kaniyang pandinig; ang kasalanan ang naglagay ng pader. Sumunod ang isang masaklap na talaan ng pagkakasala, dugo sa mga kamay, kasinungalingan sa mga labi, sapot ng gagamba bilang imahen ng walang silbing pagsisikap, hanggang lumipat ang tinig mula sa "kayo" patungong "kami": inaamin ng bayan na sila ay nakakapa sa dilim. At saka ang kakaibang pagbabago sa talata 16: wala siyang nakitang tao, walang tagapamagitan, kaya ang sarili niyang bisig ang nagdala ng kaligtasan.

Ang Puso ng Mensahe

Ang buong kabanata ay nakabitin sa isang tanong: sino ang kikilos kung bigo ang tao? Ang unang labinlimang talata ay nagsasara ng bawat labasan. Hindi kakulangan ng Diyos ang problema, kundi ang karumihan ng mga kamay na dumudulog sa kaniya. At hindi ito pangkalahatang pagkukulang lamang; tiyak ito, nakikita sa korte, sa pamilihan, sa pananalita. Pagkatapos, sa talata 16, hindi tumugon ang Diyos sa pamamagitan ng paghihintay ng mas mabuting henerasyon. Nagsuot siya ng baluti. Ang kaligtasan sa Isaias ay hindi tulong sa taong nagsisikap; ito ay paglusob ng Diyos sa isang sitwasyong walang pag-asa. Grasya iyon, at nakakabahala rin, sapagkat ang parehong bisig na nagliligtas ay humahatol din.

Ang Pangunahing Hibla

Ang talata 16 ay isang butas sa kasaysayan na naghihintay mapunan. "Walang isa man para mamagitan" ang sabi, at ang Diyos mismo ang pumasok sa puwang. Dito, bago pa man ang pagdating ng Mesiyas, nagiging malinaw ang hugis ng ebanghelyo: iisa ang nagliligtas at ang nangangailangang iligtas ay hindi makatulong sa sarili. Nang sinabi ni Pablo sa mga taga-Roma na darating mula sa Sion ang tagapagligtas na mag-aalis ng pagkakasala ni Jacob, ang talata 20 ang kaniyang sinipi. Ang pangako sa talata 21, ang Espiritu at ang mga salita sa bibig ng mga anak at apo, ay hindi lamang pang-Lumang Tipan; iyon ang Pentecostes na inihuhula sa anyo ng tipan.

Ang Salamin

May panahong ang ating panalangin ay tila tumatama sa kisame, at ang unang hinala natin ay tungkol sa Diyos: nalimutan niya ba ako. Sinasagot ng talata 2 ang hinalang iyon nang hindi nagpapalambot: may naghihiwalay, at hindi iyon ang Diyos. Hindi ito nangangahulugan na bawat katahimikan ay parusa, ngunit tinatanong tayo nito kung may dugo ba sa ating kamay na ayaw nating tingnan, ang katiting na kasinungalingan sa trabaho, ang pagpapaliban ng utang, ang malisyang isinusulat natin sa chat tungkol sa kapatid sa simbahan. Ang sapot ng gagamba ay larawan ng ating mga pagdadahilan: pinong-pino, pero hindi makakatakip sa atin. Ngayong araw, isulat sa papel ang isang partikular na gawa o salita mula sa nakaraang linggo na hindi mo pa naiaamin sa Diyos, basahin ito nang malakas sa kaniya, at pagkatapos ay punitin ang papel.

Ang Konteksto ng mga Unang Nakarinig

Ang mga unang nakarinig nito ay malamang mga nakabalik na mula sa pagkabihag, nasa isang guho ng lungsod, may templo na walang kinang. Inaasahan nila ang bagong Exodo na ipinangako sa mga naunang kabanata, at ang dumating ay karukhaan at pagkakanya-kanya. Kaya ang talata 11, "umuungal katulad ng mga oso at dumadaing katulad ng mga kalapati," ay hindi tula lamang; iyon ang tunog ng isang bayang napapagod maghintay. Ang talata 15 ay lalong matalas sa kanila: ang tumatalikod sa kasamaan ay nagiging biktima. Alam nila ang ibig sabihin niyon sa isang maliit na komunidad kung saan ang katapatan ay nagdadala ng gastos, kung saan ang hukom ay nabibili at ang tapat ay naghihirap.

Ang Ugnayan sa Ibang Bahagi ng Kasulatan

Tatlong beses na bumabalik ang kabanatang ito sa Bagong Tipan, at bawat isa ay nagbubukas ng ibang pinto. Una, sa Roma 3, ginamit ni Pablo ang mga talata 7 at 8, ang mga paang mabilis sa pagbubo ng dugo at ang hindi nalalamang daan ng kapayapaan, bilang patunay na walang matuwid, Judio man o Griyego; ang paglalarawan sa Israel ay ginagawa niyang paglalarawan sa buong sangkatauhan. Pangalawa, sa Efeso 6 at sa 1 Tesalonica 5, ang baluti at helmet ng talata 17, na orihinal na kay Yahweh, ay ibinibigay sa iglesia; ang sandata ng Mandirigma ay ipinahiram sa kaniyang bayan. Pangatlo, sa Roma 11, ang talata 20 ay naging pundasyon ng pag-asa ni Pablo para sa Israel. Isang kabanata, tatlong hibla: diagnosis, armas, pangako.

Ang Tanong

Kung ang kaligtasan ay buong-buo mula sa bisig ng Diyos, bakit may kondisyon ang talata 20: ang manunubos ay darating sa Sion "at sa mga tumalikod mula sa kanilang pagrerebeldeng mga gawain"? Hindi ito pinapakinis ng teksto. Ang pagsisisi ay hindi presyo ng pagtubos, dahil kung ganoon ay hindi na kailangan ang talata 16. Ngunit hindi rin ito opsyonal. Marahil ang pinakatapat na masasabi ay ito: ang pagbaling mula sa kasamaan ay hindi ang kondisyon ng grasya kundi ang unang hininga ng taong binuhay ng grasya. Gayunpaman, nananatiling hindi tahasang sinasabi ng Isaias kung paano eksaktong nagsasalubong ang dalawa. Mas matatag ang pangako sa talata 21 kaysa sa ating pag-unawa dito.

Pagninilay

Saan sa iyong buhay mas madaling sisihin ang katahimikan ng Diyos kaysa suriin ang sarili mong mga kamay?

Kung ang baluti sa talata 17 ay pag-aari muna ng Diyos bago ibinigay sa atin, ano ang ibig sabihin niyon sa paraan ng iyong pakikipaglaban ngayong linggo?