Jeremias 18:7

Ang Teksto

Sa gitna ng aral sa bahay ng magpapalayok, binibigkas ni Yahweh ang isang alituntunin na mas malawak kaysa Juda: "Sa isang sandali, maaari akong magpahayag ng isang bagay tungkol sa isang bansa o isang kaharian, na aking aalisin, gigibain, o wawasakin ito." Hindi ito tungkol sa isang partikular na hatol lamang, kundi sa paraan ng pagkilos ng Diyos sa lahat ng bansa. May pahayag siyang ibinibigkas laban sa isang kaharian, at ang pahayag na iyon ay totoo at mabigat. Ngunit ang talata ay hindi nag-iisa: sinusundan ito agad ng "Ngunit, kung ang bansa na aking pinahayagan ay tatalikod sa kasamaan nito." Ang salita ng paggiba ay may bukás na pinto sa dulo nito.

Ang Puso

Ang tatlong pandiwa, aalisin, gigibain, wawasakin, ay hindi basta matitinding salita; sila ang kabaligtaran ng tinawag ng Diyos kay Jeremias noong una pa lamang, at umuulit sila sa talata 9 bilang "itatayo o itatanim." Iyan ang kabuuan ng kapangyarihan ng Diyos sa kasaysayan: kaya niyang bunutin, kaya niyang itanim. Ang mahalaga ay ito: ang kaniyang pahayag ay hindi makina na minsang pinaandar ay hindi na mapipigil. Hindi ito pagiging pabago-bago ng Diyos; ito ay ang katapatan niya sa sarili niyang pagkatao, na ang hatol ay palaging naglilingkod sa pagnanais na magligtas. Kaya nga ang luwad sa talata 4 ay "nasira sa kaniyang kamay" ngunit hindi itinapon. Ginawa ng magpapalayok ang "sa tingin niya ay mabuti na gawin." Ang hatol mismo ay anyo ng pag-asa, basta may tumatalikod.

Ang Hibla sa Buong Kasaysayan

Ang tatlong pandiwa ng paggiba at ang dalawang pandiwa ng pagtatayo ay hindi bago sa aklat na ito. Sa unang kabanata pa lamang, nang tawagin si Jeremias, ipinagkatiwala na sa kaniya ang parehong gawain: bunutin at gibain, pero itayo rin at itanim. Ang talata 7 kung gayon ay hindi isang biglaang pagbabanta kundi ang pagbubukas ng loob ng Diyos tungkol sa paraan niya ng paggalaw sa kasaysayan ng mga bansa. At dito pumapasok ang Krus. Sa Golgota, ang pahayag ng paggiba ay hindi binawi kundi tinanggap ng Anak mismo. Ang luwad na nasira ay hindi muling hinulma mula sa labas lamang; pinasok ito ng Magpapalayok. Doon nagtatagpo ang hatol at ang habag nang hindi kinakansela ang isa't isa.

Ang Salamin

May mga pahayag na matagal mo nang pinaniniwalaang panghabambuhay. Ang sinabi ng iyong ama tungkol sa iyo noong labing-anim ka. Ang resulta ng check-up. Ang kasal na parang matagal nang nakasentensiya. Ang anak na hindi na nagsisimba. At may ibang pahayag naman na hindi mo gustong marinig: na ang paraan mo ng pakikitungo sa pera, sa oras, sa iyong asawa, ay may patutunguhan. Ang talata 7 ay mapait at maawain nang sabay: totoo ang sinasabi ng Diyos, pero hindi pa nasasara ang pinto hangga't may tumatalikod. Ang luwad ay malambot pa. Kaya ngayong araw, kumuha ng papel at isulat ang isang pangungusap: "Yahweh, ito ang gusto kong talikuran: ___." Basahin mo ito nang malakas sa kaniya bago matulog.

Konteksto

Nasa huling mga dekada ng Juda si Jeremias. Namatay na si Josias, kupas na ang kaniyang repormang panrelihiyon, at mabilis na lumalaki ang Babilonia sa hilaga habang nakikipaglaro ang mga hari ng Jerusalem sa Ehipto. Sa Jerusalem, matatag ang paniniwala: narito ang templo, narito ang trono ni David, hindi maaaring bumagsak ang lungsod. Laban dito ipinadala ang propeta, hindi sa palasyo kundi sa gawaan ng isang manggagawa, sa pinakamababang antas ng lipunan. Doon, sa tunog ng umiikot na gulong at sa amoy ng basang luwad, natutunan niya ang teolohiya ng kapangyarihan. Ang mga naghahari sa Jerusalem ay luwad lamang sa kamay ng iba, at ang kamay na iyon ay hindi kamay ng Babilonia.

Ang Pakikinig ng Unang Tagapakinig

Nang marinig nila ang "isang bansa o isang kaharian," malamang na tumango sila. Oo nga, Asiria. Oo nga, Ehipto. Ang Diyos ang nagbubunot ng mga imperyo. Hindi nila agad napansin na sila ang pinag-uusapan hanggang sa talata 11, kung saan tinukoy sila nang tahasan. Ang nakakapaso para sa kanila ay ang salitang "luwad." Ang bayang hinirang, ang anak na panganay, ang "birheng Israel" ng talata 13, ay inihanay ngayon sa lahat ng iba pang bansa sa ilalim ng iisang alituntunin. Walang espesyal na pasaporte. Ngunit may kasamang pag-asa na hindi nila narinig: hindi pa sila niluluto sa pugon. Ang luwad na malambot pa ay maaari pang muling hulmahin.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Walang ibang aklat na nagpapaliwanag nito nang higit sa aklat ni Jonas. Isang propeta ang nagpahayag ng paggiba sa Nineve, tumalikod ang lungsod sa kasamaan nito, at hindi natuloy ang sakuna. At nagalit si Jonas nang eksakto dito: alam niyang ganito ang Diyos. Ang talata 7 at 8 ay ang prinsipyong ikinainis ni Jonas, isinulat nang tahasan. Tumitindig naman ang tensiyon kapag inilapit mo ito sa mga tekstong nagsasabing ang Diyos ay hindi tao na nagsisinungaling o nagbabago ng isip. Hindi ito magkasalungat. Ang hindi nagbabago ay ang pagkatao niya; ang nagbabago ay ang kaniyang tugon kapag nagbago ang tao. Paglaon, gagamitin ni Pablo ang parehong larawan ng magpapalayok upang isara ang bibig ng nagrereklamo, habang si Isaias ay ginamit ito bilang panalangin ng pagsuko: ikaw ang magpapalayok, kami ang luwad. Tatlong paggamit, iisang kamay.

Pagninilay

Aling pahayag ng paggiba sa buhay mo ang pinaniwalaan mong huling salita na, gayong sinasabi ng talata 8 na may susunod pa?

Kung ikaw ay luwad na malambot pa, ano ang pinaka-matigas na parte mo ngayon, at handa ka bang ipaubaya iyon sa kamay na humuhulma?