Jeremias 28

Ang Teksto

Ikaapat na taon ng paghahari ni Zedekias. Sa bulwagan ng templo, sa harap ng mga pari at ng buong bayan, tumayo si Ananias na propeta mula sa Gibeon at nagpahayag: sa loob ng dalawang taon, ibabalik ng Diyos ang mga kasangkapan ng templo, ang hari na si Jeconias, at ang lahat ng bihag. Sumagot si Jeremias ng isang mapait na "Amen," pagkatapos ay binigyan ng pamantayan: ang propeta ng kapayapaan ay nasusukat sa katuparan. Hinubad ni Ananias ang pamatok na kahoy sa leeg ni Jeremias at binali ito. Umalis si Jeremias. Bumalik siya na may bagong salita: pamatok na bakal ang kapalit, at mamamatay si Ananias sa taon ding iyon. Nangyari nga, sa ikapitong buwan.

Ang Puso ng Teksto

Dalawang tao ang nagsasabi ng "Ito ang sinasabi ni Yahweh," at pareho silang tinatawag na propeta sa kabanata. Walang halo ng ibang tinig sa pandinig ng tao; pareho ang pormula, pareho ang lugar, pareho ang tiwala sa sarili. Ito ang talim ng teksto: hindi lahat ng sinasabing galing sa Diyos ay galing sa Diyos, at ang pagkakaiba ay hindi laging makikita sa unang pakinig. Ang sinabi ni Ananias ay maganda, maka-Diyos pakinggan, at totoong nakapagpapalakas ng loob. Mali lamang. At ang pagkakamali sa pangalan ng Diyos ay hindi maliit na kasalanan; tinawag itong "paghihimagsik laban kay Yahweh." Hindi tinitimbang ng Diyos ang propesiya sa ginhawa na dulot nito kundi sa katotohanan nito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Si Ananias ay nangako ng dalawang taon; ang Diyos ay nagtakda ng pitumpu. Ang kaligtasan na iginigiit ng bayan ay laging mas mabilis, mas mura, at mas walang kamatayan kaysa sa kaligtasan na ipinagkakaloob ng Diyos. Ganito rin ang nangyari nang dumating ang tunay na Mesiyas: hinanap nila ang isang bumabali ng pamatok ng Roma, at ang ibinigay sa kanila ay isang nagpasan ng krus. Tumanggi si Jesus na pumasok sa rolyo ni Ananias. Pero tandaan: ang pamatok na bakal ay hindi ang huling salita ng Diyos. Sa Jeremias 29, ang mismong propetang nagsabi ng "bakal" ang nagsulat sa mga bihag tungkol sa kinabukasan at pag-asa. Ang pag-asa na dumaan sa pagsuko ay mas matibay kaysa sa pag-asa na tumatakas.

Ang Salamin

May mga bagay na ayaw nating pakinggan, at palagi may magsasabi sa atin ng mas magandang bersyon. Ang kaibigang nagsabing hindi mo kailangang humingi ng tawad sa asawa mo dahil tama ka naman. Ang pastor na nangakong ang sakit ay aalis sa loob ng dalawang linggo basta sapat ang pananampalataya. Ang sarili nating tinig sa gabi, na nagsasabing ang utang, ang pagkakalayo sa anak, ang pag-inom, ay madaling matatapos, kaunti na lang. Hindi lahat ng pampalakas ng loob ay galing sa Diyos. Minsan ang pinakamaibiging salita ay ang "pamatok na bakal": manatili ka, pasanin mo, huwag kang tumakas sa realidad na inilagay ng Diyos sa harap mo. Ngayon: isulat sa papel ang isang mahirap na katotohanan tungkol sa buhay mo na iniiwasan mong sabihin nang malakas, at sabihin itong malakas sa Diyos sa panalangin.

Ang Pangunahing Tauhan

Pansinin ang unang sagot ni Jeremias: "Gawin nawa ito ni Yahweh!" Walang panunuya doon. Gusto rin niyang maging totoo ang sinabi ni Ananias. Hindi siya propetang nagmamahal sa sakuna; hindi siya nasisiyahan sa pagkakasira ng Jerusalem. Pero hindi niya maaaring sabihin ang hindi ibinigay sa kaniya. At nang baliin ni Ananias ang pamatok sa kaniyang leeg, isang pampublikong kahihiyan sa harap ng lahat, hindi siya sumigaw, hindi nanlaban: "nagpatuloy sa kaniyang daan si Jeremias na propeta." Umalis siyang walang kasagutan, dahil wala pa siyang salita. Ito ang pinakamabigat na disiplina ng propeta: ang maghintay sa Diyos sa gitna ng kahihiyan, sa halip na mag-imbento ng maipapanalo.

Ang Mga Unang Nakarinig

Isipin mo kung paano nila ito napakinggan. Apat na taon pa lamang ang nakalipas nang dalhin sa Babilonia ang mga kasangkapan ng templo, ang hari, ang mga maharlika. May mga tao sa bulwagang iyon na may anak, kapatid, asawa sa ibang bayan. Nang sabihin ni Ananias na dalawang taon na lang, hindi lamang teolohiya ang naririnig nila; naririnig nila ang pangalan ng kanilang mga mahal sa buhay. Ngayon tingnan mo si Jeremias: ang taong nagsasabing huwag kayong umasa. Walang duda kung sino ang minahal ng bayan. Ang propesiya ng kapayapaan ay hindi abstraktong kamalian; nakakabit iyon sa totoong pagnanasa ng mga totoong tao, at iyon ang dahilan kung bakit nakamamatay ito.

Ang Intertekstong Ugnayan

Ibinigay ni Jeremias ang pamantayan ng katuparan, at kinuha niya iyon mula sa Deuteronomio 18, kung saan sinabi ng Diyos na ang propetang nagsasalita sa kaniyang pangalan nang hindi siya inutusan ay mamamatay. Hindi imbensyon ni Jeremias ang hatol sa talata 16; sinipi lamang niya ang kasulatan. At sa Jeremias 6 nakikita natin ang salitang nagpapaliwanag kay Ananias: ang mga propetang nagsasabi ng "kapayapaan, kapayapaan," kung saan walang kapayapaan. Hindi sila sinungaling na nagsasadya; sila ang mga taong nagsalita ng kanilang pinakamataos na pag-asa at pinangalanan iyong salita ng Diyos. Mas mahirap bantayan ang tukso na iyan kaysa sa tahasang pagsisinungaling.

Pagninilay

Kaninong tinig ang mas madali kong pakinggan ngayon: ang nagsasabi ng madaling kaligtasan, o ang nagsasabing manatili ka at magpasan? At bakit?

May pahayag ba akong pinangalanang "kalooban ng Diyos" para sa buhay ko na, kung tapat ako, ay sarili kong pagnanasa lamang?