Jeremias 38

Ang Teksto

Habang nakukubkob ang Jerusalem, ipinahayag ni Jeremias na ang tanging paraan upang mabuhay ay sumuko sa Babilonia. Tinuring itong pagtataksil ng mga opisyal, kaya't ibinaba nila ang propeta sa isang tuyong balon kung saan lumubog siya sa putik. Isang eunuko mula sa Cush, si Ebed-Melec, ang nagsumbong sa hari at umakyat mula sa lubid ang buhay ni Jeremias. Pagkatapos, palihim na tinawag ni Zedekias ang propeta at inulit ni Jeremias ang parehong salita: lumabas ka at mabubuhay ka. Hindi ito ginawa ng hari. Nagtapos ang kabanata sa isang kasinungalingan na ipinasabi ng hari mismo, at sa isang Jeremias na nananatili sa patyo ng mga bantay hanggang bumagsak ang lungsod.

Ang Puso ng Teksto

Napakasimple ng alok ng Diyos na halos nakakainsulto: "lalabas ka… mabubuhay ka." Walang ritwal, walang kabayaran, walang huling tagumpay sa larangan. Buksan ang tarangkahan, ilapag ang armas, magpakumbaba. At ito ang hindi kayang gawin ng hari. Hindi dahil hindi niya pinaniwalaan si Jeremias, kundi dahil mas malaki ang takot niya sa iba kaysa sa Diyos: "natatakot ako sa mga tao ng Juda." Narito ang mabigat na katotohanan ng kabanatang ito. Hindi laging kawalan ng pananampalataya ang pumapatay sa tao; kadalasan ay pananampalatayang naduduwag sa harap ng mga mukha ng kapwa. Ang biyaya ay malapit, nakabuka ang tarangkahan, at may tumangging tumawid dahil ayaw niyang mapahiya.

Ang Ugnayan sa Malaking Kuwento

May propetang inihagis sa hukay na parang basura, tahimik na ang hari nang hatulan siya, at ang tanging tumayo para sa kaniya ay isang taga-labas. Hindi ito alegorya; ito ang paulit-ulit na hugis ng kasaysayan ng pagliligtas. Ang salita ng Diyos ay dumarating sa pamamagitan ng isang taong pinapatay ng kaniyang sariling bayan. At kapag inihagis natin ang propeta sa putik, hindi natapos ang mensahe niya; iniahon siya ng Diyos sa lubid at ipinasabi muli ang parehong bagay. Dumating ang Panginoong Jesus sa lalim na hindi na kayang abutin ng lubid, at ang bukas na tarangkahan ay hindi na ang tarangkahan ng Babilonia kundi ang kaniyang katawan. Ang tawag ay pareho: lumabas ka sa lungsod na pinaniniwalaan mong magliligtas sa iyo, at mabubuhay ka.

Ang Salamin

May bagay ba na alam mong tama, na paulit-ulit nang sinasabi sa iyo, at hindi mo pa rin ginagawa dahil sa iisipin ng iba? Ang pag-amin ng utang sa asawa. Ang paghingi ng tawad sa anak na labindalawang taon nang galit sa iyo. Ang paglayo sa isang relasyong alam mong sumisira sa iyo. Ang pagtigil sa trabahong pinapatay ka na. Hindi ka nagdududa sa Diyos. Natatakot ka lamang sa mga tao, gaya ni Zedekias. At tandaan ang pinakamalungkot na bahagi: hindi si Zedekias ang bumangon sa dulo ng kabanata. Ang tapang ay hindi lumalaki habang pinagpapaliban. Lumiliit ito, hanggang sa maging normal na ang pagtatago, at ang huling utos ng hari sa propeta ay maging isang senyas na magsinungaling.

Ang Pangunahing Tauhan

Zedekias ang pinakatragikong tao sa Jeremias. Hindi siya masamang hari na tulad ni Manases; siya'y mahinang hari, at malinaw ang pagkakaiba. Tumatawag siya kay Jeremias nang palihim. Nanunumpa siya sa pangalan ni Yahweh, "Sapagkat buhay si Yahweh," at pinanindigan iyon: hindi niya ipinapatay ang propeta. Ibig sabihin, may hangganan ang kaniyang kabutihan, at nasa loob ng hangganang ito ang kaniyang kaligtasan, hindi niya lang natawid. Nakikinig siya sa Diyos sa gabi at sumusunod sa mga opisyal sa umaga. Ang kaniyang sagot sa hatol laban kay Jeremias ay isang pag-uurong ng kamay: "siya ay nasa inyong kamay sapagkat wala namang haring may kakayahang pigilan kayo." Isang haring ipinagkanulo ang kaniyang sariling trono. Ganito naiiwan ang tao kapag hinati ang kaniyang puso: buo ang katawan, wasak ang kaluluwa.

Ang Kaugnay na mga Teksto

Isang detalye ang dapat na hindi malampasan: pagkatapos ilarawan ang mga paa ni Jeremias na nakalubog sa putik ng balon, ganito ang sinasabi ng propesiya kay Zedekias, "Nakalubog na ngayon sa putik ang iyong mga paa, at tatakbo palayo ang iyong mga kaibigan." Ang putik na binalikan ng hari ay ang putik na kaniyang pinayagan. Umalingawngaw ito sa Awit 40, kung saan ang mang-aawit ay iniahon din mula sa hukay at putik, at binigyan ng bagong awit. Iniahon ang propeta; hindi ang hari. Ang parehong putik, dalawang wakas, at ang pinag-iba ay hindi katapangan sa digmaan kundi kung sino ang pinakinggan. At tulad kay Jose sa Egipto, ipinapakita ng kabanata na ang mga hukay ng kasaysayan ay hindi ang huling salita ng Diyos.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang unang bumasa nito ay mga taong nakaranas ng pagbagsak ng Jerusalem. Alam nila ang katapusan bago pa nila abutin ang huling talata: "hanggang sa araw na nasakop ang Jerusalem." Para sa kanila, hindi ito kuwento ng suspense kundi paliwanag. Bakit nasunog ang lungsod ng Diyos? Hindi dahil mahina si Yahweh, at hindi dahil nagsawalang-kibo siya. Nag-alok siya, hindi lang isang beses, sa pinakahuling posibleng sandali, sa hari mismo. Malulunod ito sa tainga ng isang bihag sa Babilonia: mayroon palang bukas na daan. At may isa pang tinik: hindi Judio ang nagligtas sa propeta kundi isang eunuko mula sa Cush. Ang taga-labas ang nakakita ng tama nang bulag na ang mga tagaloob.

Pagninilay

Saan sa buhay mo mas malakas ang takot mo sa mga sasabihin ng tao kaysa sa alam mong hinihiling ng Diyos, at gaano na katagal itong ganito?

Sino ang nasa putik sa paligid mo ngayon na kailangan ng isang taong magsalita, kahit hindi ito ang iyong tungkulin, gaya ni Ebed-Melec?