Job 16:16
Ang Teksto
Namumula na ang mukha ni Job sa kakaiyak, parang pinasong balat sa sobrang luha; at sa kaniyang talukap ng mata ay nakaupo ang dilim, "ang anino ng kamatayan." Isa itong larawan ng katawan na nagsalita kung ano ang hindi na kayang bigkasin ng bibig. Pansinin ang kinalalagyan nito sa talata: kasunod agad ng sako na tinahi niya sa sarili niyang balat at ng sungay na isinaksak niya sa lupa, mga tanda ng pagluluksa at ng natapos nang dangal. At sinusundan ito kaagad ng isang protesta: "bagaman walang karahasan sa aking mga kamay, at ang aking panalangin ay dalisay." Kaya hindi ito pag-iyak ng isang nagsisisi. Ito ang pag-iyak ng isang inosenteng tao na hindi maintindihan kung bakit siya ganito.
Ang Puso Nito
Ang talatang ito ay naglalagay ng isang bagay sa Banal na Kasulatan na madalas nating itinatago: ang katawan ng taong nagdurusa bilang ebidensya sa harap ng Diyos. Kanina pa sinasabi ni Job na ang kaniyang pagpayat ay "tumatayo laban sa akin" (16:8), na parang ginagamit ng mga kaibigan niya ang kaniyang hitsura bilang patunay ng kasalanan. Dito, binaligtad niya ito. Ang namumulang mukha at ang anino sa pilikmata ay hindi na akusasyon kundi panawagan, isang katawan na nagsusumamo. Ganito nagsasalita ang maraming Awit: hindi tinatakpan ang sakit, hindi pinapaganda ang pananalita sa harap ng Diyos. Ang pananampalataya rito ay hindi katahimikan kundi tapat na pagsigaw pataas. At ang kahanga-hanga, hindi ito sinaway ng Diyos sa dulo ng aklat; ang pinagsabihan ay ang mga kaibigan na puro malinis na teolohiya pero walang luha.
Ang Sinulid na Nag-uugnay
Ang linyang "anino ng kamatayan" ay hindi basta tula. Iyon ang parehong hugis ng salita na ginamit sa Awit 23 para sa libis na dinadaanan ng tupa, at doon ay may kasamang pastol. Dito, pakiramdam ni Job, wala. Pero hindi siya tumitigil sa dilim: makalipas ang tatlong talata ay sasabihin niyang ang kaniyang saksi ay nasa langit, at hihilingin niyang may makipagtalo para sa kaniya sa Diyos "tulad ng isang tao na ginagawa sa kaniyang kapwa." Iyan ang sinulid na tatahiin ng buong Kasulatan: isang tao na tatayo sa gitna, na naiintindihan ang luha ng tao at may karapatang humarap sa Diyos. Ang pilikmatang may anino ng kamatayan ay isang katanungang mananatiling bukas hanggang may Isa na pumasok mismo sa aninong iyon.
Ang Salamin
May mga tao na iniiwasan ang pagluha sa harap ng Diyos dahil akala nila mahinang pananampalataya iyon. May iba namang umiiyak pero sa likod ng sarado nilang pinto, dahil sa simbahan ay kailangang mukhang maayos. Si Job ang sumisira sa dalawang ugali. Hindi niya tinago ang namumula niyang mukha, at hindi niya ito ginawang pag-amin ng kasalanang wala naman. Marami sa atin ang sinasaktan ng ikatlong bagay: ang mga kaibigang nagpapaliwanag sa ating sakit sa halip na umupo rito. Kung ikaw ang nasa ganoong lugar ngayon, trabahong nawala, katawang bumibigay, anak na hindi na umuuwi, hindi mo kailangang linisin muna ang iyong panalangin bago mo iangat. Ngayong araw, maglaan ng limang minuto, ibulong nang malakas sa Diyos ang isang pangungusap tungkol sa iniiyakan mo, nang walang paumanhin at walang paliwanag.
Ang Profile
Ang unang nakarinig nito ay mga taong pinalaki sa isang simpleng kasunduan: sumunod ka, pagpapalain ka; magkasala ka, parurusahan ka. Matibay iyan, at totoo iyan sa maraming pagkakataon. Pero may mga tao sa kanila na may nakaburol na anak, may nawalang ani, may sakit na hindi maipaliwanag, at tahimik silang nagtatanong kung ano ang ginawa nilang mali. Para sa kanila, ang talatang ito ay parang hangin sa dibdib. May isang tao sa Banal na Kasulatan na namumula ang mukha sa kakaiyak at hindi ito nagsisising makasalanan. Hindi ibig sabihin na nabura ang kasunduan; ibig sabihin ay mas malalim ang Diyos kaysa sa sistemang ginawa natin para sa kaniya.
Ang Pangunahing Tauhan
Si Job dito ay isang taong hati sa dalawa. Inaakusahan niya ang Diyos ng matinding karahasan, tingnan ang mga talata sa itaas, tinusok, dinurog, pinalibutan ng tagapana. At sa parehong hininga, sa Diyos pa rin siya umiiyak: "Hinahamak ako ng aking mga kaibigan, pero umiiyak ako sa Diyos." Iyan ang kaniyang espirituwal na tanawin: tumatakbo siya palapit sa Isa na itinuturo niyang nanakit sa kaniya. Walang ibang mapuntahan. Hindi ito kalapastanganan; ito ay pananampalataya sa pinakahubad nitong anyo. At pansinin, hindi siya naghahanap ng paliwanag. Pagdinig ang hinahanap niya, isang paglilitis, isang tagapamagitan. Ang gusto niya ay mukha ng Diyos, hindi sagot tungkol sa Diyos.
Ang Intertext
Tatlong pamilya ng teksto ang tumutunog dito. Una, ang mga Awit ng panaghoy: sa Awit 6 ay sinasabi ng mang-aawit na nanlalabo na ang kaniyang mata sa kalungkutan, halos pareho ang larawan, at tinanggap iyon ng Israel bilang panalangin. Pangalawa, ang Panaghoy. Sa pagbagsak ng Jerusalem ay inilarawan ang mga matang naubos na sa pag-iyak, bayang namumula ang mukha; ibig sabihin, ang personal na hapis ni Job ay naging salita rin ng isang buong bayan. Pangatlo, at pinakamatindi, ang Hebreo 5 na naglalarawan kay Jesus na naghahandog ng panalangin nang may malakas na hiyaw at mga luha. Doon natupad ang hiling ni Job: hindi lang isang saksi sa langit kundi isang tao na dumaan sa pilikmatang may anino ng kamatayan, nanalangin nang walang karahasan sa kaniyang mga kamay, at hindi siya iniligtas mula roon kundi dinala sa kabilang dulo. Ang tensyon ay nananatili, hindi kaagad sinasagot ng Diyos si Job sa pagdurusa niya, pero binubuksan nito ang direksyon.
Pagninilay
Kailan ka huling umiyak sa harap ng Diyos nang hindi muna hinihingi ang paumanhin para sa iyong luha, at ano ang pumipigil sa iyo ngayon?
May kakilala ka bang gaya ni Job, na pinaliwanagan mo na sana ay inupuan mo na lang; ano ang isang hakbang para ibahin iyon ngayong linggo?
Mga madalas itanong tungkol sa Job 16:16
Mabilisang sagot sa mga pinakakaraniwang tanong tungkol sa talatang ito ng Bibliya.
Ano ang ibig sabihin ng Job 16:16?
Tungkol saan ang Job 16:16?
Ano ang makasaysayang konteksto ng Job 16:16?
Ano ang itinuturo sa atin ng Job 16:16 tungkol sa katangian ng Diyos?
Paano nananatiling makabuluhan ang Job 16:16 sa kasalukuyan?
Ang ibinabahagi ng komunidad sa Job 16
Mga kabatiran, panalangin at pasasalamat mula sa mga mambabasa at sa pangkat ng patnugutan tungkol sa siping ito.
Panginoon, alam mo ang pakiramdam na pagtawanan at pagkaisahan ng mga taong inakala kong kakampi ko. Masakit, at hindi ko maipaliwanag. Ikaw na lang ang hawak ko ngayon. Tulungan mo akong manatiling tapat kahit mag-isa ako.
Pinalilibutan ako ng kaniyang mga mamamana; hinahati niya ang aking mga bato at hindi ako kinakaawaan; ibinubuhos niya sa lupa ang aking apdo." Ganito kalakas ang sakit ni Job. Pero pansinin: kausap pa rin niya ang Diyos. Hindi mo kailangang maging magalang bago ka lumapit. Minsan, ang panalangin ay ungol lang. Narinig pa rin.
Tinahi ko ang telang sako sa aking balat," sabi ni Job. Hindi lang niya isinuot ang damit ng pagluluksa, tinahi niya ito sa katawan. Ganyan kadikit ang sakit. Parang bahagi na ng balat mo. At ang sungay niya, tanda ng lakas at dangal, nakabaon sa alabok. May mga araw na wala ka nang maialay kundi ang pagkakalugmok mo. Naririnig ka pa rin ng Diyos doon.
Tuklasin ang talatang ito sa ibang antas
Baguhan, teologo, o ibang haba ng pagbasa? Isaayos ang mga setting at gumawa ng sarili mong bersyon.
Buksan sa study tool