Mga Awit 41:9

Ang Teksto

Sa gitna ng panalangin ng isang taong nakaratay sa sakit, habang ang mga kaaway niya ay naghihintay na siya'y mamatay at malimutan, may isang suntok na mas malakas kaysa sa lahat: hindi ito galing sa kalaban. "Sa katunayan, kahit ang sarili kong malapit na kaibigan na aking pinagkakatiwalaan, ang siyang kumain ng aking tinapay, ay inangat ang sakong niya laban sa akin." Ang taong pinakain niya sa sarili niyang mesa, ang taong binuksan niya ang pinto para makapasok, ay siya ring tumalikod at sumipa habang siya'y nakahandusay. Ang buong salmo ay tungkol sa isang maysakit na umaasa sa awa ng Diyos; ang talata nangito ang pinakamalalim na sugat sa kuwento, at hindi ito sugat ng katawan kundi ng pagtitiwala.

Ang Puso ng Mensahe

Sinasabi ng talatang ito ang isang bagay na ayaw nating aminin: ang pinakamatinding pinsala sa buhay ng tao ay karaniwang gawa ng mga taong pinapasok natin, hindi ng mga ipinagtatabuyan natin. At ang Diyos ay hindi nagtatago ng katotohanang iyon. Pinapayagan niyang pumasok sa kaniyang banal na aklat ang isang taong nagrereklamo tungkol sa traydor niyang kaibigan, nang walang pagpapaganda, nang walang mabilisang pagpapatawad. Ang salmo ay nagsisimula sa pagpapala sa taong "may malasakit para sa mga mahihina" at ngayon ipinapakita nito ang kabaligtaran: ang taong kumain ng iyong tinapay at tumapak sa iyo nang ikaw na ang mahina. Dito nahahati ang sangkatauhan, hindi sa pagitan ng malakas at mahina, kundi sa pagitan ng mga umaalalay at mga sumisipa kapag may nakahiga na.

Ang Hibla sa Mas Malaking Kuwento

Ang linyang ito ay hindi nanatili sa Lumang Tipan. Sa gabi bago siya ipagkanulo, habang nakaupo sa hapag kasama ang Labindalawa, sinipi ito ni Jesus tungkol kay Judas (Juan 13:18). Pinili niya ang talatang ito, hindi ang iba, dahil tumpak na tumpak ang larawan: ang tinapay, ang mesa, ang sakong. Pero may inalis siya. Hindi niya binanggit ang bahaging "na aking pinagkakatiwalaan." Alam ni Jesus kung ano ang nasa puso ni Judas mula pa sa simula, at isinawsaw pa rin niya ang tinapay at iniabot ito. Iyan ang pagkakaiba ng salmista at ng Anak: ang isa ay nagulat sa pagtataksil, ang isa ay pumasok dito nang nakamulat ang mga mata. At doon mismo, sa mesang iyon, itinatag niya ang tipan ng kaniyang dugo.

Ang Salamin

May taong kumakain ng iyong tinapay ngayon. Ang katrabahong narinig mo nang ikaw ay pagod at nagbuka ng bibig tungkol sa iyong amo. Ang kapatid na kaharap mo tuwing Pasko bago dumating ang usapang mana. Ang kaibigan sa prayer group na pinagkatiwalaan mo ng pinakamabigat mong kasalanan. Masakit ang talatang ito kapag ikaw ang nakahiga. Pero mas matalas ito kapag binaligtad mo: kanino kang mesa huling kumain, at ano ang ginawa mo sa narinig mo roon? Hindi laging dramatiko ang pagtaas ng sakong. Minsan ito ay isang kuwentong ipinasa mo "para lang maipanalangin." Ngayong araw, alalahanin mo ang huling tsismis na iyong ipinasa tungkol sa isang taong hindi naroroon. Buksan mo ang usapan kung saan mo ito ipinadala, at magpadala ka ng isang linya: "Pasensya na, hindi ko dapat ipinasa iyon. Kalimutan mo na."

Ang Tanong

Bakit hindi pinigilan ng Diyos ang pagtataksil? Hindi sinasagot ng salmo ang tanong na iyon. At mas magulo pa: sa talata 10, ang hinihiling ng salmista ay hindi pagpapatawad kundi ganti. "Ibinangon ako para pagbayarin ko sila." Totoo iyon, nasa Biblia iyon, at hindi natin dapat palambutin ito para maging mas Kristiyano ang tunog. Ganito talaga ang labas ng tunay na sugat kapag binuksan nang walang anestesya. Ang ginagawa ng salmo ay dinadala ang galit na iyon sa Diyos, hindi sa kaaway. At doon, sa harap niya, unti-unting binabago ang galit. Pero hindi agad. May mga sugat na tumatagal ng mga taon bago makarating sa krus na nagsasabing "Ama, patawarin mo sila."

Ang Detalye

"Inangat ang sakong niya." Isang kakatwang imahe, at sinadya. Sa hapag ng Silangan, magkakatabing nakahilig ang mga kumakain; ang sakong ng katabi mo ay literal na malapit sa iyo. Ang pag-angat ng sakong ay kilos ng kabayong sumisipa, o ng taong tumatapak sa isang bagay na nasa lupa na. Hindi ito away ng magkaharap. Ito ay ginagawa sa likod, sa taong nakahandusay. At ang sakong din ang huling bahagi ng tao na nakikita mo kapag siya ay tumatalikod at umaalis. Dalawang larawan sa isang salita: ang sipa at ang pag-alis. Ganoon ang pagtataksil, pinapasakitan ka at iniiwan kang nakahiga.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang salmista ay isang taong nakaratay, inaaaringkasalanan ng sarili niyang katawan, at nakikinig sa mga bulungan sa labas ng kaniyang silid. Kakaiba siya dahil hindi siya nagpapanggap na inosente: "nagkasala ako laban sa iyo," sabi niya sa talata 4. Kaya hindi ito kuwento ng isang perpektong biktima. Siya ay makasalanang tao na ipinagkanulo ng isa pang makasalanang tao, at ang tanging hinahawakan niya ay ang karakter ng Diyos. Ang pinakamalalim niyang salita ay nasa talata 12: "iingatan ako sa harap ng iyong mukha magpakailanman." Hindi niya hiniling ang pagbabalik ng kaibigan. Hiniling niya ang mukha ng Diyos. Iyon ang natitirang lupa kapag gumuho na ang lahat ng mesa.

Pagninilay

Sino ang huling taong pinagkatiwalaan mo ng isang bagay na hindi mo sinasabi sa kahit sino, at bakit siya?

Kung tatanungin ka ng taong kumain sa iyong mesa noong isang linggo, masasabi ba niyang ligtas ang kaniyang pangalan sa iyong bibig?