Job 23

Ang Teksto

Sumagot si Job hindi sa kaniyang mga kaibigan kundi sa kawalan: mapait pa rin ang kaniyang daing, at mas mabigat ang kamay sa kaniya kaysa sa kaniyang kayang ihinagpis. Ang hiling niya ay kakaiba para sa isang nagdurusa: hindi kagalingan, kundi direksyon. "O, sana alam ko kung saan ko siya matatagpuan!" Gusto niyang ilatag ang kaniyang kaso sa harapan ng Diyos, makinig sa sagot, at mapawalang-sala. Pero saan man siya pumunta, silangan, kanluran, hilaga, timog, wala ang Diyos doon; at sa huli ay natatakot siya hindi sa kadiliman kundi sa Diyos mismo.

Ang Puso ng Teksto

Hindi ito pagtalikod sa pananampalataya; ito ay pananampalatayang naghahanap ng hukuman. Ang salitang ginagamit ni Job para sa "kaso" ay mishpat, ang legal na karapatang marinig, ang paghatol na dapat sana ay patas. Naniniwala siyang kung makakalapit lang siya, "Hindi, pakikinggan niya ako." Ganoon kalalim ang tiwala niya sa katarungan ng Diyos, kahit sa gitna ng pakiramdam na ang Diyos mismo ang kalaban. Pero narito ang bangin sa teksto: ang Diyos na pinagtitiwalaan niyang makikinig ay siya ring hindi matagpuan, at siya ring "kung ano ang ninanais niya, ginagawa niya." Dalawang katotohanang hindi pinagdudugtong ni Job: ang Diyos ay matuwid, at ang Diyos ay hindi mapapakilos ng tao. Sa pagitan ng dalawa, nanginginig siya.

Ang Hibla ng Kasaysayan

Ang hinihingi ni Job ay isang bagay na hindi pa umiiral sa kaniyang panahon: daan papasok. Isang lugar kung saan ang tao ay makakatayo sa harap ng Diyos at makapagsasalita nang hindi nalalamog ng kadakilaan ng kaniyang kapangyarihan. Iyon mismo ang ipinagkaloob sa krus. Sa Hebreo 4:16 tinawag tayong lumapit nang may tapang sa trono ng biyaya, at ang dahilan ay hindi dahil mas matuwid tayo kay Job kundi dahil may Mataas na Saserdote na dumaan na sa pintuan. Higit pa: ang Hukom na hinahanap ni Job ay naging Tagapagtanggol. At si Jesus lang ang tunay na makapagsasabing hindi niya tinalikuran ang mga kautusan ng mga labi ng Ama, at siya pa rin ang nabalot ng kadiliman sa Golgota. Ang hinanakit ni Job ay naging panalangin ni Cristo.

Ang Salamin

May panahon na hindi mo problema ang paniniwala sa Diyos. Problema mo ang hindi mo siya mahanap. Nagdarasal ka para sa anak na lumayo, sa diagnosis na dumating sa maling panahon, sa trabahong nawala, at ang tanging sagot ay ang tunog ng iyong sariling boses. Ipinapakita ni Job na hindi iyon kasalanan. Pero inilalantad din niya ang isang tahimik na pagmamataas na madalas nating itinatago sa ilalim ng sakit: ang pag-aakalang kung makakaharap lang natin ang Diyos ay kaya nating ipaliwanag ang ating sarili nang mabuti. "Pupunuin ang aking bibig ng pangangatwiran." Marami tayong handa nang argumento. Mas kaunti tayong handang makinig sa kaniyang isasagot.

Ngayon, isulat sa isang papel ang isang pangungusap na pinakagusto mong itanong sa Diyos kung makakaharap mo siya, at basahin mo ito nang malakas bilang panalangin.

Ang Tanong

Bakit nagtatago ang Diyos sa isang taong tapat? Hindi pinapalambot ni Job ang bagay: "sa timog, kung saan niya tinatago ang kaniyang sarili para hindi ko siya makita." Hindi ito kawalan ng Diyos; ito ay sinadyang pagkukubli. At ang pinakamabigat: hindi sinasagot ng kabanatang ito ang tanong. Nagtatapos ito sa takot, hindi sa aliw. Ang tanging hawak ni Job ay ang linyang hindi niya lubos na maipaliwanag: "alam niya ang daanan na aking tinatahak." Hindi niya nakikita ang Diyos, pero nakikita siya ng Diyos. Iyon lang. Hindi iyon sagot sa "bakit," pero sapat iyon para hindi tumigil sa paglakad. May mga panahong iyon lang ang ibinibigay sa atin, at tinatanggap natin iyon nang hindi nagpapanggap na mas magaan ito kaysa sa totoo.

Ang Mga Unang Nakarinig

Para sa unang mga nakarinig nito, ang mundo ay may malinaw na alituntunin: matuwid ka, pinagpapala ka; makasalanan ka, pinarurusahan ka. Ang hukuman sa pintuan ng lungsod ang lugar ng katarungan, at doon maaaring magsalita ang nasasakdal. Kaya ang hinihingi ni Job ay hindi arogante kundi lohikal: bigyan mo ako ng paglilitis. Pero ang nakakagulat sa kanila ay ito: wala siyang hukuman na mapuntahan. Ang Diyos ay hindi maipatatawag. Sa isang kultura kung saan ang mga diyos ay kayang akitin ng handog at ritwal, ang Diyos ni Job ay malaya, hindi nabibili, hindi matatakpan ng relihiyon. Nakakatakot iyon, at ito ang simula ng tunay na pananampalataya.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Mas maaga sa aklat, sa Job 9:33, idinaing ni Job na walang tagapamagitan na makapagpapatong ng kamay sa kanilang dalawa ng Diyos. Dito sa kabanata 23, bumabalik ang parehong pangangailangan sa anyo ng paghahanap. Ang buong Bagong Tipan ay tumutugon sa puwang na iyon: iisa ang tagapamagitan sa Diyos at sa tao. At ang tahimik na pag-asa ng Job 23:10, na lilitaw siyang tulad ng ginto, ay hindi optimismo kundi pagtitiwala sa isang proseso na hindi niya kontrolado. Hindi inaalis ng Diyos ang apoy; dinadala niya ang mga anak niya palabas dito.

Pagninilay

Saan ka huling naramdamang "pumupunta ako pasilangan, pero wala siya roon," at ano ang nanatiling totoo sa iyo noon kahit hindi mo siya nakita?

Kung tunay na may bukas na daan papunta sa trono ng biyaya, bakit mas madalas kang magsalita tungkol sa Diyos kaysa makipag-usap sa kaniya?