JUAN 15:5

Ang Teksto

Sa gitna ng huling hapunan, bago pa man siya dalhin sa hardin ng Getsemani, inilatag ni Jesus ang isang larawang pang-agrikultura na pamilyar sa bawat nakikinig sa kaniya: "Ako ang puno ng ubas, kayo ang mga sanga." Hindi ito paghahambing lamang ng dalawang magkaibang bagay; isang paglalarawan ito ng isang buhay na dumadaloy mula sa iisang ugat. Ang sinumang mananatili kay Jesus, at si Jesus naman ay nananatili sa kaniya, ay mamumunga nang sagana. At pagkatapos ay ang pangungusap na pumuputol sa lahat ng ating pagmamalaki: "wala kayong magagawa kung kayo ay hiwalay sa akin." Hindi kakaunti. Hindi mahirap. Wala.

Ang Ubod

May dalawang paraan ng pagbabasa sa huling sugnay na iyon, at isa lamang ang tapat sa teksto. Hindi sinasabi ni Jesus na mahihirapan tayo kung hiwalay sa kaniya; sinasabi niya na walang bunga, zero. Ito ang puso ng biyaya na madalas nating nilalagyan ng bantas ng kompromiso. Ang bunga sa larawang ito ay hindi produkto ng sipag ng sanga kundi ang natural na kinalalabasan ng katas na dumadaloy mula sa puno. Walang sangang nagpupumilit mamunga; namumunga ito dahil may buhay na pumapasok dito. Kaya ang pagiging Kristiyano ay hindi pangunahing isang pagsisikap kundi isang pananatili, isang pagkakabit. Ang ating paggawa ay bunga ng pakikipag-isa, hindi kapalit nito. At ang salitang "manatili" ay nagsasabing may relasyong hindi natin binuo at hindi rin natin pinananatili sa sarili nating lakas: si Jesus mismo ang nagsabing siya rin ay nananatili sa atin. Dalawang direksyon ang daloy, at siya ang nagsimula.

Ang Hibla ng Kuwento

Hindi basta-bastang larawan ang pinili ni Jesus. Sa Isaias 5 inawit ng propeta ang kuwento ng isang ubasan na buong ingat na inalagaan ng Diyos, binungkal, binakuran, binantayan, at nang dumating ang anihan ay maasim na bunga ang inani niya. Ang ubasang iyon ay ang Israel, at ang awit ay nauwi sa paghatol. Kaya nang sabihin ni Jesus sa taludtod 1 na siya ang tunay na puno ng ubas, hindi siya nagdaragdag ng magandang paglalarawan; sinasabi niya na siya ang Israel na sa wakas ay namunga nang tama. Lahat ng pangakong nabigo sa kasaysayan ng tipan ay natupad sa isang Katawan, at tayo ay naging bahagi ng bunga hindi sa pamamagitan ng dugo o lahi kundi sa pamamagitan ng pagkakakabit sa kaniya. Ang kaligtasan, sa larawang ito, ay paglipat ng pinagmumulan ng buhay.

Ang Salamin

Ang teksto ay tumatama sa isang bagay na hindi natin madaling aminin: gusto nating maging kapaki-pakinabang. Ang guro na hanggang hatinggabi naghahanda, ang nanay na tinatakbo ang buong sambahayan, ang lider ng Bible study na hindi na nakakapagbasa para sa sarili dahil laging naghahanda para sa iba. Hindi masama ang gawaing iyon. Ang nakakalason ay ang tahimik na paniwala na kung titigil ako, babagsak ang lahat. Dito pumapasok ang salita ni Jesus na parang malamig na tubig: "wala kayong magagawa kung kayo ay hiwalay sa akin." Hindi ito panghihina ng loob; ito ay pagpapalaya mula sa trabahong hindi naman talaga sa atin ibinigay. Bago mo simulan ang pinakamabigat mong gawain ngayon, isulat sa isang papel ang gawaing iyon, at sa ibaba nito, sabihin nang malakas: "Hindi ko ito kayang bungahin mag-isa."

Ang Detalye

Labing-isang beses lumitaw ang salitang "manatili" sa kabanatang ito, at sa Griyego ito ay menō, isang salitang ang karaniwang kahulugan ay tumira, tumuloy, magpalipas ng gabi. Hindi ito salita ng pagsisikap kundi ng tirahan. Ang tanong ay hindi gaano ka kabilis tumatakbo para sa Diyos kundi saan ka natutulog sa gabi. At pansinin ang direksyon: "Ang mananatili sa akin at ako sa kaniya." Hindi lamang tayo ang tumatahan sa kaniya; tumatahan din siya sa atin. Ang Diyos na dating tumahan sa tabernakulo at sa templo ay ngayon tumatahan sa mga tao, at iyon ang dahilan kung bakit may dumadaloy na katas. Ang "manatili" ay hindi tungkulin na dapat nating panatilihin; ito ay tahanang ibinigay na sa atin.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Sa Awit 80 may isang panalangin ng bayan na nabasag ang puso: inilipat ng Diyos ang isang puno ng ubas mula sa Ehipto, itinanim ito, at pagkatapos ay nabuwal ang mga bakod. Ang hiling doon ay, bumalik ka nawa at dalawin ang puno ng ubas na ito. Ang sagot sa dalangin na iyon ay nakaupo sa isang silid sa Jerusalem, sinasabing siya na mismo ang puno. At sa Galacia 5, nang ilista ni Pablo ang pag-ibig, kagalakan, kapayapaan at tiyaga, tinawag niya itong bunga ng Espiritu, hindi bunga ng ating pagsusumikap, eksaktong lohika ng talata 5. Ang bunga ay palaging ipinapanganak ng buhay na pumapasok sa sanga, hindi ng determinasyon ng sanga.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang nagsasalita dito ay isang taong may ilang oras na lamang bago siya dakpin. Alam niya iyon. At sa halip na humingi ng awa o magbilin ng mga huling tagubilin, ipinakilala niya ang sarili bilang pinagmumulan ng lahat ng espirituwal na buhay ng kaniyang mga kaibigan. Walang propeta sa Israel ang nangahas magsalita nang ganito. Isang propeta ay nagtuturo tungo sa Diyos; narito ang isang tao na nagsasabing ang pagkabit sa kaniya mismo ang kaibahan ng pagitan ng bunga at ng tuyong sanga. Ito ay kahibangan o ito ay pagka-Diyos; walang gitna. At ang kahanga-hanga ay ang lambot ng tono. Hindi niya tayo tinatakot patungo sa pagsunod; inaanyayahan niya tayo sa isang tahanan, sa bisperas ng gabing ibubuhos niya ang sariling katas para mabuhay ang mga sanga.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ikaw ay namumunga sa sariling lakas, at ano ang nangyayari sa iyo kapag ubos ka na?

Kung ang "manatili" ay nangangahulugang tumira at hindi magpumilit, ano ang isang bagay sa linggo mo na kailangang magbago para magkaroon ng puwang ang pananahang iyon?