JUAN 19:39

Ang Teksto

Pagkatapos makuha ni Jose na taga-Arimatea ang pahintulot ni Pilato na ibaba ang bangkay, may isa pang lalaking sumama sa kaniya: si Nicodemo. Ipinaalala ni Juan kung sino siya, "na siyang unang pumunta kay Jesus ng gabi," ang Pariseo na dumating noon sa dilim upang magtanong tungkol sa muling pagsilang. Ngayon ay dumating siyang muli, hindi na nag-iisa at hindi na nagtatago, at may dala siyang "pinaghalong mira at sabila, mga isang daang litras ang bigat." Isang napakalaking dami, halos tatlumpu't apat na kilo ng mamahaling pabango, para sa isang bangkay na kakababa lamang mula sa krus ng isang hinatulang kriminal.

Ang Puso ng Teksto

Ipinapakita ng talatang ito kung paano kumikilos ang biyaya sa mabagal na puso. Hindi binubura ni Juan ang nakaraan ni Nicodemo; sinasabi pa rin niyang ito ang lalaki ng gabi. Pero ang gabi ay naging hapon na ngayon, at ang tanong ay naging pagsamba. Ang isang daang litras ay hindi kabaitan lamang; iyon ay dami para sa libing ng isang hari. Habang isinisigaw ng mga punong pari na "Wala kaming ibang hari kundi si Cesar," isang Pariseo ang tahimik na naglilibing kay Jesus na parang monarko. Ang krus ang naghahati sa mga tao, at ang paghahati ay hindi sumusunod sa inaasahang linya. Ang kaharian ng Diyos ay hindi itinatatag ng mga malalakas na tinig kundi ng mga pusong binago sa hindi inaasahang panahon.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang mira at sabila ay hindi basta-bastang panlibing. Sa Awit 45, ang kasuotan ng hari sa araw ng kaniyang kasal ay amoy mira at aloe; sa Awit ng mga Awit, ito ang pabango ng pag-ibig. Kaya't ang dalang-dala ni Nicodemo ay wika ng korte at ng kasal, hindi ng kamatayan lamang. At pansinin kung saan siya nagtungo: "sa lugar kung saan siya napako ay may isang hardin." Ang kuwento ng tao ay nagsimula sa isang hardin na may puno at isang sumpa; dito ay natatapos ang kabayaran sa isang hardin na may puno at isang bagong libingan. Ang biyaya ay laging nagbabalik sa pinagmulan upang ayusin ito. Dinadala ni Nicodemo ang pabango ng kasal patungo sa libingan, at hindi niya alam na tama siya.

Ang Salamin

May bahagi ka ba ng buhay mo na hindi alam na sumusunod ka kay Jesus? Ang opisina kung saan tahimik ka tuwing may nang-uuyam sa pananampalataya. Ang grupo ng mga kaibigan na matagal mo nang kilala bago ka nanumbalik. Ang pamilyang pinagtataguan mo ng iyong panalangin dahil ayaw mong magsimula ng isang talakayan sa hapag. Si Nicodemo ay dumating noong gabi, at ang Diyos ay hindi siya itinakwil sa gabi; pero hindi rin siya iniwan doon. May araw na dumarating na ang itinatago mo ay kailangan nang lumabas sa liwanag, at karaniwan ay mas mahal pa kaysa sa inakala mo. Isulat ngayon sa isang papel ang pangalan ng isang taong hindi alam na ikaw ay kay Cristo, at magpadala sa kaniya ng isang maikling mensahe na may isang pangungusap na nagsasabi kung ano ang ipinagdarasal mo para sa kaniya.

Ang Tanong

Hindi maiiwasan ang tanong: bakit ngayon lang? Si Nicodemo ay naging matapang nang patay na si Jesus. Walang panganib na masangkot sa isang kilusan, walang posibilidad na humiling pa ng higit ang Guro sa kaniya. Masasabi ba nating pananampalataya iyon, o huli nang panghihinayang na nagpapakita lamang sa mga libing? Hindi tayo tinutulungan ni Juan dito. Hindi niya sinasabi kung nanampalataya si Nicodemo sa muling pagkabuhay, hindi niya ito muling binanggit. Ang maaari nating sabihin ay ito: inilagay niya ang kaniyang pangalan, ang kaniyang pera at ang kaniyang ritwal na kalinisan sa panig ng isang hinatulang kriminal, sa araw na walang anumang maipapangako sa kaniya si Jesus. Minsan ang biyaya ay dumarating nang huli ayon sa ating pagsukat, at maaga pa rin ayon sa pagsukat ng Diyos.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Nicodemo ay guro ng Israel, miyembro ng Sanedrin, isang taong may mawawala. Sa unang pagkikita, hindi niya maunawaan ang tungkol sa muling pagsilang; parang hindi makalampas sa literal ang kaniyang isip. Kalaunan, sa gitna ng konseho, nangahas siyang magtanong kung hinahatulan ba ng Kautusan ang isang tao bago marinig, at pinagtawanan siya. Hindi siya kailanman naging matapang na tagapagsalita. Ang kaniyang landas ay mabagal: tanong sa dilim, mahinang pagtatanggol, at ngayon isang mabigat na basket ng pabango na pasan-pasan niya patungo sa isang hardin. Ganito ang hitsura ng maraming tunay na pananampalataya. Hindi pagsabog ng liwanag kundi matagal na pagbubukang-liwayway, kung saan ang huling kilos ay nagpapaliwanag sa lahat ng nauna.

Ang Detalye

Maaari sanang hindi na ito binanggit ni Juan: "na siyang unang pumunta kay Jesus ng gabi." Bakit pa ipaalala ang kahihiyan ng isang tao sa sandali ng kaniyang katapangan? Dahil ang gabi ay hindi lamang oras sa ebanghelyong ito; ito ay kalagayan ng puso, ang dilim kung saan hindi nakikita ng tao ang Liwanag na dumating sa sanlibutan. Sa pagbanggit nito, ipinapakita ni Juan kung gaano kalayo ang narating ni Nicodemo, at kung sino ang nagdala sa kaniya. Hindi binubura ng Diyos ang ating kasaysayan kapag binabago niya tayo; ginagawa niya itong bahagi ng patotoo. Ang pangalan mo sa langit ay may kasamang talababa tungkol sa iyong mga gabi, at hindi iyon parusa kundi patunay ng biyaya.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ikaw ay "nagtatanong sa gabi," at ano ang kailangang mangyari upang ilabas mo iyon sa liwanag?

Kung susukatin ang iyong pagsunod kay Cristo sa kung ano ang handa mong gastusin nang walang anumang kapalit, ano ang magiging timbang nito?