JUAN 3:14

Ang Teksto

Sa gitna ng gabing pag-uusap nila ni Nicodemo, bigla na lamang bumalik si Jesus sa isang lumang kuwento sa disyerto: "Tulad ng pagtaas ni Moises ng ahas sa ilang, gayon din naman ang Anak ng Tao ay kailangang maitaas." Hindi ito paliwanag tungkol sa muling pagsilang, kundi tungkol sa kung paano iyon magiging posible. May isang bagay na kailangang mangyari sa Anak ng Tao, isang pag-aangat na sa unang dinig ay parang karangalan ngunit sa totoo ay tumutukoy sa krus. At ang layunin ay nasa susunod na linya: "upang ang lahat ng mananampalataya sa kaniya ay magkaroon ng buhay na walang hanggan." Ang tingin, sabi ni Jesus, ang siyang nagliligtas.

Ang Puso Nito

Ang pinakamatalim dito ay ang salitang "kailangan." Hindi sinabi ni Jesus na mabuti sana kung maitaas ang Anak ng Tao; sinabi niyang kailangan. May pangangailangan sa likod ng krus na hindi galing sa Roma, hindi galing sa Sanedrin, kundi galing sa kalooban ng Diyos mismo. At ang pinili niyang larawan ay nakakabagabag: isang tansong ahas, ang simbolo mismo ng salot na pumapatay sa bayan, itinaas sa isang poste. Ang lunas ay may hugis ng sumpa. Ganito rin ang Anak: binuhat niya ang anyo ng ating kamatayan upang ang titingin sa kaniya ay mabuhay. Walang gamot na iniinom, walang ritwal, walang kabayaran, tumingin ka lamang. Ganoon kasimple at ganoon kahirap para sa isang taong sanay sa pagsisikap, tulad ni Nicodemo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang kuwentong binanggit ni Jesus ay nasa Bilang 21. Nagreklamo ang bayan laban sa Diyos at kay Moises sa gitna ng ilang, at nagpadala ang Diyos ng mga ahas na makamandag. Nang humingi sila ng tulong, hindi inalis ng Diyos ang mga ahas. Nagpagawa siya ng isang tansong ahas na itataas sa poste, at ang sinumang natuklaw na titingin doon ay mabubuhay. Hindi nawala ang kamandag; binigyan lamang sila ng tinginan. Narito ang unang sinulid: ang paraan ng Diyos ay hindi palaging pag-alis ng panganib kundi pagbibigay ng matitingnan sa gitna nito. At may ikalawang sinulid na mas malalim. Sa aklat ni Isaias, tungkol sa Lingkod ng Panginoon, sinabing siya ay itataas at dadakilain, ngunit ang kabanatang iyon mismo ang naglalarawan sa kaniyang pagkadurog. Pinagsama ni Jesus ang dalawang larawang ito: ang pagkataas niya ay sabay na kahihiyan at luwalhati.

Ang Salamin

Ang mahirap sa tansong ahas ay kailangan mo munang aminin na natuklaw ka. Walang tumitingin sa poste maliban sa taong alam niyang may lason na sa kaniyang dugo. Dito tayo tumitigil. Mas madali para sa atin ang pag-aayos: ang magtrabaho nang mas mabuti para patunayang hindi tayo palpak sa opisina, ang magsikap na maging mas mabuting magulang para pagtakpan ang sinabi natin sa anak noong isang gabi, ang magdagdag ng gawain sa simbahan para hindi na natin kailangang harapin ang galit nating itinatago sa isang kapatid. Lahat iyan ay paggalaw ng kamay. Ang sinasabi ni Jesus ay paggalaw ng mata. Ngayong araw, isulat sa isang maliit na papel ang isang bagay na mahigit isang taon mo nang pilit inaayos sa sarili mong lakas, pagkatapos ay basahin iyon nang malakas at sabihin: "Hindi ko ito kayang gamutin. Tumitingin ako sa iyo."

Ang Tanong

Ngunit may nakakailang na detalye sa kuwento ng tansong ahas. Sa 2 Hari 18, dinurog ito ni Haring Ezekias dahil ginagawa na palang diyos-diyosan ng Israel ang bagay na dating nagligtas sa kanila. Ang simbolo ng biyaya ay naging simbolo ng pagsamba sa maling bagay. Bakit pipiliin ni Jesus ang isang larawan na may ganoong kasaysayan? Marahil ay dahil alam niyang mangyayari rin ito sa krus: gagawin nating palamuti, pampasuwerte, sagisag ng bansa o ng kampanya, anumang bagay maliban sa lugar kung saan namatay ang isang tao para sa atin. Hindi ito nilutas ni Jesus. Iniwan niyang bukas ang panganib na mahalin natin ang simbolo at hindi ang Isa na nakabitin doon. Ang tanging panlaban dito ay ang manatiling tumitingin, hindi humahanga.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang nagsasalita rito ay ang "Anak ng Tao," ang titulong paborito ni Jesus para sa sarili niya. Isang kabanata ang ipinaliwanag niya kay Nicodemo ang hangin na umiihip kung saan nito gusto, ang kalayaan ng Espiritu, ang kapangyarihan ng kaharian. Pagkatapos ay dumako siya sa isang poste sa ilang. Ang kayang gawin ang lahat ng tanda ay nagsasalita tungkol sa isang bagay na gagawin sa kaniya, hindi ng kaniya. Ang pandiwa ay pasibo: maitaas. Ito ang emosyonal na tanawin ng talatang ito. Tahimik niyang tinitingnan ang kaniyang sariling kamatayan at tinatawag itong kailangan, nang hindi humihingi ng awa o naghahanap ng ibang daan. At ang dahilan ay nasa susunod na linya, "upang ang lahat ng mananampalataya sa kaniya ay magkaroon ng buhay na walang hanggan." Para sa kanila. Hindi para sa sarili niya.

Ang mga Unang Nakarinig

Si Nicodemo ay guro ng Israel. Kabisado niya ang kuwento ng ilang; marahil ay naituro na niya ito nang paulit-ulit. Alam niyang ang tanong noon ay hindi kung bakit nagkasala ang bayan kundi kung ano ang gagawin ng Diyos sa isang bayang laging bumabalik sa reklamo. At ngayon, sinasabi sa kaniya ng isang karpintero mula sa Galilea na ang susi sa kuwentong iyon ay ang kaniyang sariling kamatayan. Para sa isang Judiong nakatayo sa ilalim ng pamamahala ng Roma, ang pagkakataas sa poste ay hindi larawan ng karangalan kundi ng pinakamapait na kahihiyan, ang parusa sa mga alipin at rebelde. Narinig ni Nicodemo ang isang bagay na hindi natin agad naririnig: na ang pinakakahiya-hiyang bagay sa kanilang mundo ang siyang pinili ng Diyos bilang lunas.

Pagninilay

Ano ang bagay sa buhay mo ngayon na pilit mong ginagamot sa sarili mong lakas dahil mas madali itong gawin kaysa aminin kung gaano ito kalalim?

Kung ang pagtingin ang nagliligtas, ano ang pumipigil sa iyo ngayon na iangat ang tingin, at kailan mo huling tinitigan ang krus nang hindi ginagawa itong palamuti lamang?