JUAN 7:5

Ang Teksto

Hinihimok ng mga kapatid na lalaki ni Jesus na umalis siya sa Galilea at humarap sa Judea tuwing kapistahan, doon kung saan nakatingin ang buong bayan: "Kapag ginawa mo ang mga bagay na ito, ipakita mo ang iyong sarili sa buong mundo." Mukhang payo ito ng mga tagapamahala ng kampanya, matalino kung tutuusin. Pagkatapos ay pumasok si Juan na parang bumubulong sa tabi natin at sinasabi ang isang maiksing pangungusap na binabaligtad ang lahat ng narinig natin: "Sapagkat kahit ang mga kapatid niya ay hindi naniniwala sa kaniya." Hindi payo ang sinabi nila. Panunukso iyon, o kawalang-malay, o parehong may halong pag-aalinlangan ng pamilyang matagal nang nakatira sa iisang bubong at hindi pa rin nakikilala kung sino talaga ang kasama nila.

Ang Puso

Isang pangungusap, ngunit dito nahahawakan ang buong misteryo ng pagkakatawang-tao. Ang Salitang nagpasimula ng lahat ng nilikha ay dumating sa isang tahanan sa Nazaret, hinati ang tinapay kasama ang mga tao na may kaparehong apelyido at kaparehong ina, at hindi siya nakilala ng mga iyon. Ipinapakita nito na ang pananampalataya ay hindi namamana sa dugo, hindi natututuhan sa pamamagitan ng pagiging malapit, at hindi nakukuha sa dami ng taong nakasama mo si Jesus sa hapag. Ang paniniwala ay bunga ng biyaya, kaloob ng Ama, hindi resulta ng pamilyar na kalapitan. At narito ang tahimik na pangako: ang mga kapatid na ito ay magiging mananampalataya rin kalaunan, pagkatapos ng muling pagkabuhay. Kaya hindi ito talaan ng kabiguan kundi larawan kung paano gumagalaw ang biyaya, mula sa pagtanggi patungong pagsamba.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May pamilyar na tunog ang eksenang ito kung matagal mo nang binabasa ang Kasulatan. Si Jose na pinagtawanan ng kaniyang mga kapatid dahil sa panaginip na mula sa Diyos; si David na iniwan sa parang habang ang mga nakatatandang kapatid ang pinatayo sa harap ng propeta. Paulit-ulit sa kasaysayan ng pagliligtas, ang pinili ng Diyos ay unang hindi nakikilala ng pinakamalapit sa kaniya. At sa Awit 69, ang tinig ng naghihirap na matuwid ay dumaraing na siya ay naging banyaga sa sariling mga kapatid, isang awit na inilapat ng unang Iglesya kay Jesus nang paulit-ulit. Kaya hindi aksidente ang talatang ito. Bahagi ito ng paraan ng Diyos: ang Tagapagligtas ay dumaraan muna sa pintuan ng pagtanggi bago siya mapasa trono, at ang pagtanggi ay nagsisimula sa loob mismo ng bahay.

Ang Salamin

May kasama kang hindi naniniwala, at masakit iyon lalo na kung iisa ang inyong apelyido. Ang kapatid na nang-aasar tuwing Pasko, ang asawang magalang pero malayo, ang anak na tumigil na sa pagsama tuwing Linggo. Iniisip mo minsan na kung mas maganda ang pagkakadala mo ng pananampalataya, kung mas malinaw ang paliwanag mo, baka naniwala na sila. Binabasag ng talatang ito ang bigat na pinapasan mo: kahit si Jesus mismo, na walang pagkakamali sa paraan ng pamumuhay niya, ay hindi pinaniwalaan ng sariling mga kapatid. Ngunit tingnan din ang kabila ng salamin. Ang payo ng mga kapatid, ipakita mo ang iyong sarili sa buong mundo, ay ang parehong tukso na kumakalabit sa atin: gawing palabas ang pagsunod, sukatin ang katapatan sa dami ng nakakita. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang pangalan ng isang kadugo mo na hindi naniniwala, at banggitin ang pangalan niya nang malakas sa panalangin, isang beses, bago matapos ang araw.

Ang Larawan ng Nakikinig

Ang mga unang bumasa ng Ebanghelyo ni Juan ay mga Judiong sumampalataya kay Jesus at dahil doon ay itinaboy sa sinagoga at madalas sa sariling pamilya. Sa kulturang iyon, ang dangal ng angkan ang buhay mismo; ang kapatid na lalaki ang may tungkuling bantayan ang reputasyon ng bahay. Kaya nang marinig nilang hindi naniwala ang mga kapatid ni Jesus, hindi iyon basta tsismis sa talaan. Iyon ay isang pamilyang nawalan ng tiwala sa sarili nilang dugo, at nakita nila doon ang sariling hapag-kainang biglang tahimik nang maaksidenteng mabanggit ang pangalan ng Panginoon. Ang talatang ito ay hindi para alisin ang sakit nila kundi para sabihing nauna na roon ang Panginoon. Hindi sila naulila sa pamilya nang walang kasama; naglalakad silang kasunod ng isang Jesus na dumaan na sa parehong pintuan.

Ang Detalye

Huwag mong dadaanan ang salitang "kahit." May bigat ito. Sa buong kabanata, tinatanggihan si Jesus ng mga pinuno, pinagtatalunan ng karamihan, binabantayan ng mga Pariseo. Lahat ng iyon ay inaasahan na. Ngunit idinagdag ni Juan ang isang antas pa: kahit ang mga kapatid niya. Ito ang pinakamalalim na bilog ng pagtanggi, hindi mula sa mga kaaway kundi mula sa mga taong nakasalo niya ng almusal nang halos tatlumpung taon. At pansinin ang anyo ng pandiwa: hindi ito hatol na panghabambuhay kundi paglalarawan ng kalagayan nila sa sandaling iyon. Hindi pa. Dadating ang araw na ang isa sa kanila, si Santiago, ay magiging haligi ng Iglesya sa Jerusalem. Ang "kahit" ay nagiging "kahit sila" sa ibang paraan: kahit sila ay naabot ng biyaya.

Ang Tanong

Bakit hindi sila naniwala? Nakita nila ang lahat. Alam nila ang mga gawa, kaya nga nila sinabing ipakita niya ang sarili sa Judea. Kaya hindi kakulangan ng ebidensya ang problema. Dito tayo tumatama sa isang pader: hindi gumagawa ng pananampalataya ang katibayan. Hindi sumasapat ang pagkakita. At kung biyaya ang nagbubukas ng mata, bakit mabagal itong dumating sa kanila, at bakit sa iba ay parang hindi dumarating? Hindi ito sinasagot ni Juan. Nakasulat lang ang tuyot na katotohanan, walang paliwanag, walang paumanhin. Ang tanging mahihila natin dito ay hindi isang sagot kundi isang panahon: may hindi pa. At ang paghihintay sa hindi pa ay isa sa pinakamatagal na porma ng pananampalataya.

Pagninilay

Sino ang matagal mo nang ipinapanalangin na tila hindi pa rin naaabot ng biyaya, at paano ang talatang ito nagbabago sa paraan ng paghihintay mo?

Saan sa buhay mo pinapangarap mong "ipakita ang sarili sa buong mundo," at ano ang hinahanap mo roon na hindi ibinibigay ng Diyos sa lihim?