JUAN 7

Ang Teksto

Ayaw munang pumunta ni Jesus sa Judea, dahil may nagpaplanong pumatay sa kaniya; pinipilit siya ng sarili niyang mga kapatid na magpakita sa madla sa Kapistahan ng mga Kanlungan, at ang komentaryo ng ebanghelista ay matalim: "Sapagkat kahit ang mga kapatid niya ay hindi naniniwala sa kaniya." Pumunta siya, pero palihim, at sa gitna ng kapistahan ay tumayo siya sa templo at nagturo, habang nagtatalo ang mga tao kung siya ay mabuting tao o manlilinlang. Sa huling araw ay sumigaw siya ng isang paanyaya tungkol sa uhaw at tubig na buhay; may gustong dumakip sa kaniya pero walang nangahas, at ang kabanata ay nagtatapos sa isang nabiyak na madla, isang Nicodemo na nangahas magtanong, at lahat ay umuwi sa kani-kanilang bahay.

Ang Puso ng Teksto

Dalawang bagay ang pinagtatagpo ng kabanatang ito: oras at pagkauhaw. Paulit-ulit ang pagtanggi ni Jesus sa agenda ng iba, "Ang aking panahon ay hindi pa dumating, ngunit ang inyong panahon ay palaging nakahanda." Ito ang pagkakaiba ng isang taong namumuhay ayon sa pagsusugo ng Ama at ng mga taong namumuhay ayon sa sariling kalendaryo. Hindi siya nagpapasikat; galing siya sa Isang nagsugo, at doon siya babalik. At dahil doon siya nanggaling, may maiaalok siyang hindi kayang ialok ng relihiyong puno ng pagtatalo: "Kung sinuman ang nauuhaw, hayaan siyang lumapit sa akin at uminom." Hindi impormasyon ang inihahain niya kundi inumin. At ang nakagugulat, ang pinagmumulan ng ilog ay hindi ang templo kundi ang taong sumasampalataya. Ang Diyos dito ay hindi tagapagsulong ng isang ideya; siya ay bukal na nagbibigay ng sarili.

Ang Hibla sa Malaking Kuwento

Ang Kapistahan ng mga Kanlungan ay alaala ng paglalakbay sa ilang: tirahan sa mga kubol, tinapay mula sa langit, tubig mula sa bato. Bawat taon, inaalala ng Israel na sila ay dating uhaw na bayan na binuhay ng Diyos sa disyerto. At sa gitna mismo ng pag-alalang iyon, may tumayo at sumigaw: lumapit kayo sa akin at uminom. Hindi niya binabago ang kuwento, tinatapos niya ito. Ang bato sa ilang ay nagbigay ng tubig minsan; ang sinasabi ni Jesus ay tuloy-tuloy na agos, at hindi lang para sa uminom kundi mula sa uminom. Idinugtong ng ebanghelista ang paliwanag: tungkol ito sa Espiritu, na hindi pa naibibigay "dahil si Jesus ay hindi pa nalululwalhati." Ibig sabihin, may daraanang krus bago may dumaloy na ilog.

Ang Salamin

Tingnan mong mabuti ang mga kapatid ni Jesus, dahil malamang ay marunong kang magsalita ng kanilang wika. "Ipakita mo ang iyong sarili sa buong mundo." Ito ang lohika ng pagpapakita: kung may ginagawa kang mabuti at walang nakakakita, parang nasayang. Iyan ang tinig na nagpapapost sa iyo ng larawan ng ginawa mong kabutihan, nagpapabanggit sa iyo ng sarili mong pagod sa usapan, nagpaparamdam sa iyo ng pagkainis kapag ibang tao ang napuri sa ministeryong ikaw ang nagbuhat. Pero may ibang salamin pa rito. Talata 13: "wala ni isa na hayagang nagsalita tungkol sa kaniya dahil sa takot." At talata 49: may panlalait sa karaniwang tao na "hindi alam ang batas." Pagkatakot at pagmamataas, magkapatid pala. Pareho silang umiiwas sa totoong pakikipagtagpo.

At may ikatlo: "Huwag humatol ayon sa anyo." Galilea raw, kaya hindi puwede. Nadesisyunan mo na ang isang tao batay sa accent, pinanggalingan, timeline, o isang kuwentong narinig mo.

Gawin mo ito ngayon: isulat sa papel ang pangalan ng isang taong matagal mo nang hinusgahan nang hindi mo kinakausap, at magpadala sa kaniya ng isang tunay na tanong, hindi paliwanag, hindi pagtatama, tanong lang, gaya ng ginawa ni Nicodemo.

Ang Tanong

Sinabi ni Jesus, "hindi ako pupunta sa kapistahang ito," tapos pumunta siya, "hindi hayagan ngunit palihim." Nagsinungaling ba siya? Hindi ko ito papakinisin. Ang pinakamatapat na basa: tinatanggihan niya ang paraan ng pagpunta na iminumungkahi ng kaniyang mga kapatid, ang maringal na pagpasok ng isang nagpapakilalang tagapagligtas. Sa pagpunta nang tahimik, tinatanggihan niya ang kanilang timeline at sinusunod ang sa Ama. Pero mananatiling bahagyang magaspang ang talatang ito, at mabuti iyon. Hindi transparent si Jesus sa paraang hinihingi natin; hindi siya nagpapaliwanag sa lahat, hindi siya sumusunod sa kahit kaninong iskedyul, kahit sa pamilya niya. Kung hinahanap mo ang Panginoon na laging mahuhulaan, hindi siya iyon.

Ang Larawan ng Unang Nakarinig

Isipin mo ang Jerusalem noong Sukkot: puno ng mga kubol na yari sa sanga, peregrino mula sa buong daigdig, at araw-araw na prusisyon kung saan may saserdoteng kumukuha ng tubig sa Siloam at ibinubuhos ito sa altar habang umaawit ang bayan tungkol sa kaligtasan. Sa huling araw, ang pinakamatindi, doon sumigaw si Jesus tungkol sa uhaw. Narinig nila iyon hindi bilang magandang talinghaga kundi bilang pag-angkin: ang buong ritwal na ito ay tumuturo sa akin. At narinig din nila ang panganib. May takot sa hangin, "dahil sa takot sa mga Judio," at ang mga nakikinig ay alam na may presyo ang pagtayo sa panig niya, mawawalan ng puwesto sa sinagoga, sa komunidad, sa trabaho.

Ang Pangunahing Tauhan

Kakaiba si Jesus sa kabanatang ito: hindi siya kalmadong estatwa. Sumisigaw siya sa templo, nangangatwiran, nanunuya halos, "Bakit gusto ninyo akong patayin?" May bigat ng pagiging hindi kilala, kahit ng sarili niyang kapatid. Pero hindi siya naninikip. Ang katatagan niya ay hindi galing sa pagtanggap ng madla kundi sa isang bagay: "Kilala ko siya dahil ako ay nanggaling mula sa kaniya at ako ay isinugo niya." Doon nakatali ang kaniyang pagkatao, kaya kaya niyang hindi magmadali at hindi rin umurong. At sa gitna ng pagtatalo, hindi siya nagdepensa; nag-alok siya ng inumin. Iyon ang pinakamalalim na larawan dito: isang taong hinahabol ng mga nagpaplanong pumatay, na ang ginawa ay anyayahan ang mga nauuhaw.

Pagninilay

Kanino ka kadalasang sumusunod ng iskedyul, sa "inyong panahon ay palaging nakahanda" ng mga nakapaligid sa iyo, o sa pagsusugo ng Ama?

Saan ka huling tumahimik tungkol kay Jesus dahil sa takot, at ano ang natatakot kang mawala?