Joshua 14:15

Ang Teksto

Bago tinawag na Hebron, ang lungsod na iyon ay may ibang pangalan: Kiriat Arba, ang bayan ni Arba, "ang pinakadakilang lalaki sa mga Anakim." Iyon ang lungsod ng higante, ang pangalan na dati'y nagpapanginig sa mga espiya na kasama ni Caleb apatnapu't limang taon bago nito. Ngayon ay isa na lang itong paliwanag sa panaklong, isang tala sa talaan ng mana, isang dating pangalan. At pagkatapos ng maikling tala tungkol sa pangalan, dumating ang pangungusap na matagal nang hinihintay ng buong aklat: "Pagkatapos nagkaroon ng kapahingahan ang lupain mula sa digmaan." Hindi tagumpay ang huling salita ng talata. Kapahingahan.

Ang Kaibuturan

May dalawang bagay na sinasabi sa atin ng Diyos dito, at pareho silang matalas. Una: ang mga pangalang kinatatakutan natin ay napapalitan. Ang Anakim na pumigil sa isang buong henerasyon na pumasok sa lupain ay nasa talata na lang bilang alaala, habang ang lungsod ay may bagong pangalan at bagong may-ari. Ang kadakilaan ni Arba ay totoo; hindi ito pinagtatawanan ng teksto. Pero hindi ito permanente. Pangalawa, at ito ang mas mahirap tanggapin: ang kapahingahan ay hindi dumarating bago ang pakikipaglaban. Hindi sinabi ni Caleb, "ibigay mo sa akin ang payapang lupain." Hiniling niya ang maburol na bansa kung saan naroon ang mga pinatibay na lungsod. Ang pahinga ng Diyos ay ibinibigay sa dulo ng pagsunod, hindi bilang kapalit nito.

Ang Ugnayan sa Dakilang Kuwento

Ang "kapahingahan" ay hindi basta pagtatapos ng labanan; ito ang salitang ginamit sa pangako sa mga patriyarka at ang layunin ng buong paglalakbay mula Ehipto. Ang buong aklat ni Josue ay humahantong sa pangungusap na ito. At gayunman, alam ng natitirang bahagi ng Lumang Tipan na hindi ito ang huling kapahingahan: babalik ang digmaan, mawawala ang lupain, at ang Hebron na iyon ay magiging unang trono ni David bago pa man ang Jerusalem. Kaya nga sinabi ng sulat sa mga Hebreo na may natitira pang pamamahinga para sa bayan ng Diyos, sapagkat kung naibigay na iyon ni Josue, hindi na sana may ibang araw na itinakda. Ang Hebron ay paunang lasa. Ang tunay na kapahingahan ay dumating sa isa pang Josue, kapareho ng pangalan, na tinapos ang digmaan sa krus at nag-aalok ng pamana na hindi mababawi ng anumang higante.

Ang Salamin

May Kiriat Arba sa buhay mo: isang pangalan na kapag binanggit ay umiikli ang hininga mo. Ang utang na hindi mo binubuksan ang sobre. Ang resulta ng biopsy. Ang anak na hindi na sumasagot sa tawag. Ang amo na pinapaliit ka sa bawat pulong. At ang tukso ay gawin ang ginawa ng sampung espiya: magbigay ng tapat at tumpak na ulat tungkol sa laki ng higante, at huminto doon. Hindi sila nagsinungaling. Kulang lang ang nakita nila. Si Caleb ay walong dekada nang naghihintay, at hindi niya hiniling ang madaling lupa; hiniling niya ang mismong burol na may pinatibay na mga lungsod. Ang pagsunod na "lubos" ay hindi pagiging matapang na walang takot, kundi pagpunta sa lugar kung saan kailangan mong umasa sa Diyos.

Ngayong araw, kumuha ng papel. Isulat ang pangalan ng iyong higante sa isang linya. Sa ibaba nito, isulat ang petsa ngayon at ang mga salitang: "ito ang dating pangalan." Pagkatapos ay banggitin nang malakas sa Diyos ang isang hakbang na matagal mo nang iniiwasan dahil doon.

Ang Detalye

Pansinin ang panaklong: "Si Arba ang pinakadakilang lalaki sa mga Anakim." Ang salitang isinalin ditong dakila ay gadol sa Hebreo, ang karaniwang salita para sa malaki. Ito rin ang salitang ginamit ng mga espiya nang iulat nila ang mga higante at ang matataas na pader. Ngayon, ang pagkadakila ni Arba ay nakalagay sa nakaraang panahunan, sa loob ng panaklong, bilang paliwanag sa isang lumang pangalan. Hindi kailangang pabulaanan ng manunulat ang kanilang laki. Hinayaan niya lang itong lumipas. Ganito kinakaharap ng Kasulatan ang kapangyarihang kinatatakutan natin: hindi sa pagmamaliit, kundi sa paglalagay nito sa tamang panahunan. Ang makapangyarihan ngayon ay magiging tala sa talaan bukas.

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang mga unang bumasa nito ay hindi ang henerasyong nakakita sa Hebron na nasakop, kundi ang kanilang mga apo, na nakatira na sa lupain at nahaharap sa ibang tukso: kalimutan kung paano sila nakarating doon. Para sa kanila, ang talaan ng mga pangalan ng lugar ay hindi mapurol na listahan; ito ay titulo ng lupa. Ang bawat lumang pangalan ay paalala na may nauna sa kanila roon, at may Diyos na nagpalit ng may-ari. At ang "kapahingahan mula sa digmaan" ay hindi mala-tulang pananalita kundi literal: walang pamamatay, walang pagtakas sa burol, may panahon nang magtanim ng ubas na aanihin mo mismo.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Caleb ay isang Cenezeo, hindi dalisay na Israelita sa dugo kundi isang pinasok sa pamilya. Marahil iyon ang dahilan kung bakit mas mahigpit ang kapit niya sa pangako kaysa sa mga ipinanganak na nasa loob. Walumpu't limang taong gulang, binibilang pa rin ang mga taon nang eksakto, at hindi para magreklamo kundi para magpatunay na tinupad ng Diyos ang bawat araw. Hindi siya humingi ng karangalan o madaling pagreretiro. Humingi siya ng trabaho. At ang pinakatapat na linya niya ay ang "Maaaring si Yahweh ay magiging kasama ko." Hindi arogansya, hindi rin pagdududa, kundi ang pananampalataya ng taong alam na ang pangako ay sa Diyos at hindi sa sarili niyang lakas.

Mga Tanong para Pagnilayan

Anong "burol na may pinatibay na lungsod" ang matagal mo nang inililihis, at ano ang tunay na dahilan: takot, o pagod?

Sa anong bahagi ng buhay mo tinatanggap mo na ang digmaan bilang permanente, gayong ang Diyos ay nangangako ng kapahingahan sa dulo ng pagsunod?