Levitico 11

Ang Teksto

Sa Levitico 11, tinuturuan ni Yahweh sina Moises at Aaron kung anong mga hayop ang maaari at hindi maaaring kainin ng bayang Israel. May listahan ng mga hayop sa lupa, sa tubig, sa hangin, at ng mga gumagapang, hinati sa "malinis" at "marumi." Nagtatapos ang kabanata sa isang malinaw na dahilan: "magpakabanal dahil ako ay banal."

Ang Puso ng Teksto

Sa unang tingin mukhang isang lumang listahan ng bawal na pagkain. Ngunit ang totoong sentro ay hindi ang pagkain, kundi ang pagkilala. Sa bawat kagat, sa bawat paghawak, inaanyayahan ang Israelita na tumigil at magtanong: sino ako, at kanino ako nabibilang? Ang pagkain ay ginagawang liturhiya ng pang-araw-araw. Ang kabanalan ay hindi lamang nangyayari sa tabernakulo, kundi sa hapag-kainan, sa palayok, sa kusina. Kaya't ang teolohikal na puso nito ay ito: ang Diyos ay nagnanais ng isang bayan na ang buong pagkatao, kahit ang sikmura, ay markado ng kaniyang pag-aari. Hindi lang ang kaluluwa ang tinatawag na banal, kundi ang katawan din.

Ang Karaniwang Hibla

Dito nag-uugnay ang malalaking hiblang teolohikal: paglikha, tipan, at kabanalan. Ang mga kategoryang "malinis" at "marumi" ay hindi arbitraryo, kundi umaalinsunod sa kaayusan ng paglikha sa Genesis 1, kung saan bawat nilalang ay nasa sariling saklaw (lupa, tubig, langit). Ang mga hayop na "hindi umaayon" sa kanilang saklaw, tulad ng gumagapang sa lupa o walang palikpik sa tubig, ay tanda ng kaguluhan na dumating dahil sa kasalanan. Kaya't ang pagkain ng malinis ay isang pang-araw-araw na paggunita sa orihinal na kaayusan ng Diyos.

At ang hibla ay umaabot hanggang kay Kristo. Sa Marcos 7, idineklara ni Hesus na "lahat ng pagkain ay malinis," hindi dahil walang halaga na ang Levitico 11, kundi dahil natupad na ang tinuturo nito. Ang tunay na paghihiwalay ay hindi na sa pagitan ng Israelita at Hentil, kundi sa pagitan ng puso at kasalanan. Ang panlabas na simbolo ay napalitan ng panloob na katotohanan.

Ang Salamin

Nakakabahala kung gaano kalayo tayo sa ganitong pag-iisip. Kumakain tayo nang walang pinag-iisipan, gumagalaw nang walang kamalayan sa katawan bilang bahagi ng ating relasyon sa Diyos. Sinasabi ng kabanatang ito na ang pinakakaraniwang gawain, ang pagbukas ng ref sa alas-onse ng gabi, ang pagbili ng meryenda sa palengke, ay pwedeng maging lugar ng pagkilala kung kanino tayo nabibilang.

Ang tanong ay hindi kung ano ang bawal at pinapayagan mong kainin ngayon. Ang tanong ay: may bahagi ba ng iyong buhay na sinasabi mong "wala itong kinalaman sa Diyos"? Ang iyong pera, ang iyong oras sa telepono, ang mga tinitingnan mong palabas, ang paraan ng pakikitungo mo sa katulong, ang inaayos mo sa iyong katawan? Ang Levitico 11 ay tumatanggi sa hatiing sagrado at karaniwan. Lahat ay saklaw ng "magpakabanal."

Konteksto

Kalilipas lang ng Israel sa Ehipto, isang lupain kung saan ang mga hayop ay sinasamba (ang lechon-diyos na Apis, ang buwaya, ang ibis). Ngayon, sa disyerto, kailangan silang matuto na maging ibang bayan. Sila ay nakaharap din sa mga Canaanita na hindi rin nagtatangi ng mga hayop nang tulad nito. Sa pamamagitan ng listahang ito, ang Israel ay natatatakan bilang naiibang komunidad, kitang-kita kahit sa hapag-kainan.

Isipin ang isang manlalakbay na dumarating sa isang Israelitang tolda. Bago pa siya makapagtanong kung sino ang kanilang Diyos, nakikita na niya ito sa kung ano ang nakalatag sa mesa. Ang pagkain ay isang misyon, isang tahimik na patotoo. At ang paulit-ulit na "hanggang sa gabi" na pahayag sa mga taludtod tungkol sa karumihan, ay nagpapakita kung gaano nakikialam ang batas na ito sa oras, ritmo, at pang-araw-araw na buhay.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang tunay na tauhan dito ay si Yahweh mismo. Pansinin kung paano niya inuulit sa mga huling talata: "ako si Yahweh na inyong Diyos… ako si Yahweh, na naglabas sa inyo mula sa lupain ng Ehipto." Ang batas ay hindi ipinapataw ng isang malayong hari; ito ay ipinapaalala ng isang Tagapagligtas. Una ang biyaya (inilabas kayo), saka ang utos (magpakabanal).

Ito ang puso ng tipan. Ang kabanalan ay hindi kondisyon para maging bayan ng Diyos, kundi bunga ng pagiging bayan ng Diyos. Ang Diyos na nagpapakilala rito ay hindi mahilig sa arbitraryong tuntunin, kundi ninanais ang kabuuang pagkatao ng kaniyang bayan, hanggang sa maliliit na detalye. Isang Diyos na malapit, hindi malayo.

Ang Detalye

Pansinin ang taludtod 44: "ialay ang inyong sarili sa akin at magpakabanal." Ang salitang Hebreo para sa "banal" (qadosh) ay literal na nangangahulugang "hiwalay" o "itinabi para sa." Hindi ito moral na perpeksyon sa una, kundi ang pagiging pag-aari ng iba. Tulad ng isang mangkok na inilaan lang sa hapag ng hari, ganito ang Israel, at ngayon, ang iglesia.

Kaya kapag hinawakan ng isang Israelita ang bangkay ng maruming hayop at kailangang maghintay hanggang gabi, hindi ito parusa. Ito ay katawan-katawang aral: may mga bagay na sumisira sa pagkakalaan mo, kailangan mong ihiwalay ang iyong sarili muli. Ang liturhiya ng katawan ay nagtuturo sa liturhiya ng puso.

Pagninilay

Saang bahagi ng iyong pang-araw-araw na buhay, ang mga bahaging tinatawag mong "karaniwan" lang, hindi mo pa naaanyayahan ang Diyos?

*Kung ang kabanalan ay pagiging pag-aari ng Diyos bago pa ito pagi