Levitico 23
Ang Teksto
Tinawag ni Yahweh si Moises at ibinigay ang kalendaryo ng kaniyang bayan: ang lingguhang Araw ng Pamamahinga, ang Paskuwa at ang Tinapay na Walang Lebadura sa unang buwan, ang paghahandog ng unang tali ng ani, ang pagbilang ng limampung araw hanggang sa pista ng bagong butil, at sa ikapitong buwan ang pag-ihip ng mga trumpeta, ang Araw ng Pambayad ng Kasalanan, at ang pitong araw ng Pista ng mga Kanlungan. Hindi lamang listahan ng petsa ito: bawat pista ay may utos na huminto sa trabaho, maghandog, magtipon. At sa dulo, isang kakaibang atas: lumabas kayo sa inyong mga bahay at manirahan sa mga payag.
Ang Puso Nito
Dito itinatakda ng Diyos kung paano gagalaw ang oras ng kaniyang bayan. Hindi sila ang nagpasya kung kailan sasamba; sinasabi ng teksto na ang mga ito ay "ang itinalagang mga pista para kay Yahweh." Ang oras ay hindi neutral na espasyo na pinupuno natin ng gawain at saka naglalaan ng tira para sa Diyos. Ang taon mismo ay hinati niya, at ang paulit-ulit na "dapat hindi kayo gagawa ng karaniwang trabaho" ay hindi pahinga para makabawi ka at makapagtrabaho ulit. Ito ay pagpapahayag na hindi nakasalalay sa iyong produktibidad ang buhay mo. Ang Diyos na nagpalaya sa Israel mula sa walang-hintong pagtatrabaho sa Ehipto ay nagbibigay ngayon ng kalendaryong puno ng hinto. Ang biyaya ay may hugis, at ang hugis nito ay oras na hindi mo pag-aari.
Ang Sinulid na Nag-uugnay
Lahat ng pista ay nakakabit sa pag-aani at sa paglalakbay mula sa Ehipto: alaala ng pagliligtas, pasasalamat sa pagkain. At ang kanilang balangkas ay patuloy na nagbabalik sa Bagong Tipan. Si Cristo ay pinatay sa Paskuwa, at ang handog ng unang tali ng ani, na itinaas "sa araw pagkatapos ng Araw ng Pamamahinga," ay umaalingawngaw sa Linggo ng muling pagkabuhay: tinawag siya ni Pablo na unang bunga ng mga natutulog (1 Corinto 15:20), at hindi iyon aksidente ng kalendaryo. Ang limampung araw na binibilang dito ay natapos sa Pentecostes, nang ibuhos ang Espiritu sa isang bagong ani ng mga tao. Hindi allegory ito na pinilit; ang unang Iglesia mismo ang nabuhay sa loob ng kalendaryong ito at nakita kung paano ito napupuno.
Ang Salamin
Mahirap sa iyo ang "dapat hindi kayo gagawa ng karaniwang trabaho." Hindi dahil tamad ka, kundi dahil ang pagtigil ay nakakatakot. Kapag huminto ka, bumabalik ang tanong: sino ako kung walang ginagawa? May tatlong bagay na maaaring hindi matapos; may kliyenteng maiinip; may kapatid na mas mabilis kaysa sa iyo. Kaya hindi ka tumitigil, at tinatawag mo itong responsibilidad. Pero ang utos tungkol sa mga sulok ng bukid ay mas matalas pa: "dapat hindi ninyo gagapasin nang lubos ang mga sulok ng inyong mga bukirin." Iniutos ng Diyos na huwag mong kunin ang lahat ng pwede mong kunin. Ang kakayahan mong kumita nang mas marami ay hindi awtomatikong pahintulot na kunin ang lahat. At ang Pista ng mga Kanlungan ay nag-aalis ng huling pananggalang: pitong araw sa isang payag, para maalala mong ang katatagan mo ay hiram. Ang bahay na binabayaran mo, ang trabahong hawak mo, ang katawang umaasa ka, lahat ay payag.
Ngayong araw, lumabas ka sa pinto ng iyong bahay, tumayo sandali sa labas, at sabihin nang malakas: "Hindi ako may-ari dito; nangungupahan ako sa biyaya ng Diyos." Pagkatapos ay pumasok ulit.
Ang Tanong
Bakit ganito kabigat ang parusa? "Ang sinumang hindi magpapakumbaba ng kaniyang sarili sa araw na iyon dapat ihiwalay mula sa kaniyang mga tao," at tungkol sa nagtatrabaho: "lilipulin ko siya mula sa kanyang mga tao." Isang araw ng pagsisisi, at ang hindi pagdalo ay pagkaputol. Masakit itong basahin, lalo na kung ikaw ang laging pagod at laging naiiwan. Pero tingnan kung ano ang hinihingi: hindi kabayanihan, kundi pagpapakumbaba at pagtigil. Ang tumangging magpakumbaba sa Araw ng Pambayad ng Kasalanan ay tumatanggi sa mismong pagpapatawad na inaalok. Hindi siya pinaparusahan dahil nagkamali siya; inihihiwalay siya dahil tinanggihan niyang mapabilang sa mga pinatawad. Hindi nito tinatanggal ang bigat ng pananalita. Nananatili itong nakakatakot, at marahil dapat nga.
Ang mga Unang Nakarinig
Isipin mo ang unang nakarinig nito: mga taong hindi pa nakakapagtanim kahit isang beses sa sarili nilang lupa. Lahat ng utos tungkol sa ani ay nagsisimula sa "kapag dumating kayo sa loob ng lupain na ibibigay ko sa inyo." Pangako ito sa anyo ng kalendaryo. Para sa taong nasa disyerto, ang usapang tungkol sa unang bunga at sa mga sulok ng bukid ay isang paraan ng pagsasabi: magkakaroon kayo ng bukid. At ang utos na manirahan sa payag ay hindi nostalgia para sa kanila; iyon ang kinatatayuan nila mismo. Ang nakakagulat ay para sa mga anak nila: ang mga ipinanganak sa bahay na bato ang siyang pababalikin sa payag taon-taon, "para ang inyong mga kaapu-apuhan… maaaring malaman."
Ang Detalye
Pansinin ang lebadura. Sa pista ng unang buwan, tinapay na walang lebadura nang pitong araw. Ngunit sa pista ng bagong butil, ang dalawang tinapay ay tahasang "inihurno kasama ang lebadura." Hindi ito kontradiksyon kundi dalawang magkaibang sandali. Ang tinapay na walang lebadura ay tinapay ng pagmamadali, ng paglabas, ng gabing walang panahon maghintay na umalsa ang masa. Ang tinapay na may lebadura ay tinapay ng taong nakatira na, may oras, may hurno, may ani. Ipinapakita ng kalendaryo ang buong arko: mula sa tinapay ng takas hanggang sa tinapay ng tahanan. At ang parehong uri ay itinataas sa harap ng Diyos. Hindi niya tinatanggap lamang ang mabilis mong pagtakas; tinatanggap niya rin ang mabagal mong pang-araw-araw.
Pagninilay
Ano ang kinatatakutan mong mangyari kung titigil ka nang isang buong araw, at ano ang sinasabi ng takot na iyon tungkol sa pinagkakatiwalaan mo?
Saan sa buhay mo mayroong "sulok ng bukid" na kinukuha mong lahat gayong kaya mong iwan?
Mga madalas itanong tungkol sa Leviticus 23
Mabilisang sagot sa mga pinakakaraniwang tanong tungkol sa talatang ito ng Bibliya.
Ano ang ibig sabihin ng Levitico 23?
Tungkol saan ang Levitico 23?
Ano ang makasaysayang konteksto ng Levitico 23?
Ano ang itinuturo sa atin ng Levitico 23 tungkol sa katangian ng Diyos?
Paano nananatiling makabuluhan ang Levitico 23 sa kasalukuyan?
Ang ibinabahagi ng komunidad sa Leviticus 23
Mga kabatiran, panalangin at pasasalamat mula sa mga mambabasa at sa pangkat ng patnugutan tungkol sa siping ito.
Panginoon, ikaw ang nagbibigay ng ani sa bawat panahon. Turuan mo akong ialay sa iyo ang una at hindi ang natira lang, kahit kulang pa sa pakiramdam ko. Ikaw ang nagpapasibol, at sa iyo rin ang lahat ng bunga.
Sa unang buwan, sa ikalabing-apat na araw ng buwan sa takipsilim, ang Paskuwa ni Yahweh.” May petsa ang pag-alaala. Hindi iniwan ng Diyos sa pakiramdam mo kung kailan mo babalikan ang pagliligtas niya. At tingnan mo kung kailan: takipsilim, kung kailan dumidilim. Doon nagsisimula ang pista. Ano ang nakasulat sa kalendaryo mo para hindi mo makalimutan ang ginawa niya?
Tuklasin ang talatang ito sa ibang antas
Baguhan, teologo, o ibang haba ng pagbasa? Isaayos ang mga setting at gumawa ng sarili mong bersyon.
Buksan sa study tool
