Levitico 8

Ang Teksto

Inutusan ni Yahweh si Moises na tipunin ang buong kapulungan sa pasukan ng tolda, dalhin si Aaron at ang kaniyang mga anak, ang mga kasuotan, ang langis, ang toro at dalawang tupa. Doon, sa harapan ng lahat, hinugasan sila ni Moises, binihisan, pinahiran ng langis, at inialay ang tatlong handog: para sa kasalanan, susunugin, at pagtatalaga. Winisikan niya sila ng dugo at langis, binigyan sila ng kakanin sa pasukan ng tolda, at inutusan silang huwag umalis doon sa loob ng pitong araw, "para hindi kayo mamatay." At ginawa nga nila ang lahat.

Ang Ubod

Walang sinumang nagtalaga sa sarili niya rito. Si Aaron ay hinubaran at binihisan, hinugasan at pinahiran, hinawakan at pinatayuan ng iba. Siya ang tumatanggap, hindi ang kumikilos. Sa buong kabanata, ang mga pandiwa ay halos pawang kay Moises: inilagay niya, itinali niya, pinahiran niya, pinatay niya. Ganito ipinapakita ng Diyos kung ano ang kabanalan: hindi ito tagumpay na naaabot kundi katayuang ipinagkakaloob. At pansinin: bago pa man makapaglingkod si Aaron para sa kasalanan ng bayan, kailangan muna niyang ipatong ang sariling kamay sa ulo ng toro para sa sariling kasalanan. Ang tagapamagitan ay nangangailangan din ng pamamagitan. Walang purong kamay sa Israel, kahit ang kamay na nakasuot ng efod.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Narito ang bitak na hindi natatakpan ng Levitico: ang pari na kailangan ding maghandog para sa sarili. Pitong araw na pagkakakulong sa pasukan ng tolda, taon-taong pag-uulit, dugo at dugo at dugo pa. Hindi ito pagkukulang ng sistema kundi pagtuturo ng sistema: may kulang. Kaya nang dumating ang Isa na pinahiran hindi ng langis kundi ng Espiritu, na hindi nangailangang maghandog muna para sa sarili, natupad ang hinihintay ng kabanatang ito. Siya ang pari at siya rin ang toro na dinala sa labas ng kampo at sinunog. Pansinin ang talata 17: ang katawan ng toro ay "sinunog niya sa labas ng kampo." Doon din, sa labas, ipinako si Jesus.

Ang Salamin

Marahil ang pinakamasakit na tanong ng kabanatang ito ay ito: handa ka bang tumayo nang hubad at pabihis? Marami sa atin ang gustong maglingkod na kumikilos, hindi tinatanggap. Mas komportable tayong mag-organisa ng pagtitipon kaysa payagang basain tayo ng tubig sa harap ng iba. Iniisip mong nararapat ka sa iyong posisyon sa tahanan, sa simbahan, sa trabaho, dahil nagsikap ka. Pero sinasabi ng tekstong ito na bawat awtoridad na hawak mo ay pawang ipinatong lamang sa iyo. Hindi mo pinagtrabahuan ang iyong tungkulin bilang ama o guro o nangunguna sa pag-aaral ng Biblia. Ipinagkaloob ito. At kung ipinagkaloob, maaari rin itong igalang bilang sagrado sa halip na gamitin para sa sarili.

May isa pang salamin dito. Pitong araw na hindi lumabas. Walang gawain, walang resulta, maghintay lang sa pasukan. Kinakabahan ka sa ganiyan, hindi ba? Ang hindi produktibo ay para bang hindi tapat. Pero ang unang utos sa bagong pari ay manatili.

Ngayon, gawin mo ito: tumayo at sabihin nang malakas, sa iyong sariling bibig, ang pangungusap na ito tungkol sa isang tungkulin na hawak mo: "Hindi ko ito pinagtrabahuan, ipinagkaloob ito sa akin." Pangalanan mo ang tungkulin nang tiyak, hindi pangkalahatan. Pagkatapos ay manahimik ng isang minuto.

Ang Detalye

Balikan natin ang tainga, hinlalaki, hinlalaki ng paa. Sa lumang mundo, ang tainga ang simbolo ng pagkaalipin at pagsunod; ang hinlalaki ng kamay ang kakayahang humawak ng sandata o kagamitan; ang hinlalaki ng paa ang tumutukoy sa kung saan ka tumitindig. Pinahiran ang tatlo ng dugo: ibig sabihin, ang pakikinig mo ay binili na, ang ginagawa ng kamay mo ay hindi na sa iyo, at ang tinutuntungan mo ay hindi mo pag-aari. Hindi puso ang pinahiran, kundi mga dulo ng katawan, ang mga bahaging kumakapit sa mundo. Dahil ang kabanalan sa Levitico ay hindi panloob na damdamin kundi konkretong pamumuhay: kung ano ang narinig mo, kung ano ang hinawakan mo, kung saan ka pumunta.

Ang Mga Unang Tumanggap

Isipin mo ang mga Israelitang nakatayo sa pasukan, bagong-bago pa lang ang pagkakalaya mula sa Egipto. Nakita nila ang gintong guya; alam nila kung ano ang nagagawa ng isang pinunong susuko sa takot ng bayan. At ngayon ang mismong Aaron na iyon ay binibihisan ng "banal na korona." Sa harapan nila, hindi sa likod ng kurtina. Ang buong kapulungan ay saksi, kaya walang makapagsasabing si Aaron ang nagluklok sa sarili, at walang makapagsasabing hindi niya kailangan ng handog para sa sariling kasalanan. Nakita nilang pinatong ni Aaron ang kamay sa ulo ng toro. Para sa isang bayang sanay sa mga paring Egipcio na malayo at misteryoso, ito ay nakakagulat na pagiging bukas.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Aaron ang nasa gitna, pero halos hindi siya nagsasalita at hindi siya kumikilos hanggang talata 23, kung saan siya lang ang pumatay sa tupa. Hindi ito maliit. Ang taong isang beses nang nagpatangay sa gusto ng bayan ay ngayon tahimik na nagpapaubaya sa gusto ng Diyos. Hindi nagpaliwanag, hindi nagpakumbaba nang pasalita, hindi tumanggi sa karangalan. Tumayo lang siya at pinahintulutan ang sarili na hugasan, bihisan, langisan, dugaan. Ang kaniyang kabanalan ay hindi nagmula sa kaniyang kasaysayan kundi sa langis sa kaniyang ulo. At ang huling talata ay tungkol sa kaniya: "sinunod ni Aaron at ng kaniyang mga anak na lalaki ang lahat." Ganoon kasimple at ganoon kabigat.

Pagninilay

Anong tungkulin ang hawak mo ngayon na madalas mong ituring na nararapat sa iyo, at ano ang magbabago kung ituring mo itong ipinagkaloob lamang?

Saan ka hinihingan ng Diyos ngayon na manatili lang sa pasukan, sa halip na kumilos, at bakit ito nakakatakot para sa iyo?