Lucas 12:50

Ang Teksto

Kasunod ng sinabi ni Jesus na naparito siya upang maghagis ng apoy sa mundo, bigla siyang bumaling sa isang bagay na mas malapit sa kaniyang sariling laman: "Ngunit mayroon akong bautismo na kailangang danasin, at labis akong namimighati hanggang sa ito ay matapos!" May naghihintay sa kaniya, isang paglubog na hindi niya maiiwasan at hindi rin niya nais iwasan, at hanggang hindi iyon natatapos ay may bigat na pumipiga sa kaniyang kalooban. Hindi ito panawagan sa mga alagad kundi pagbubukas ng loob ng Panginoon. Sa isang kabanatang puno ng tagubilin tungkol sa pagbabantay, pag-iingat sa kasakiman, at pagharap sa paghatol, dito mismo siya umamin: ang nagtuturo ng kahandaan ay siya ring naglalakad patungo sa isang bagay na kinatatakutan ng bawat tao.

Ang Puso ng Teksto

Ang salitang "bautismo" dito ay hindi tubig ng Jordan kundi ang krus; at ang sinasabi ni Jesus ay hindi lamang na mamamatay siya, kundi na ang kaniyang buong misyon ay nakatali sa kamatayang iyon at hindi makakausad hangga't hindi ito nangyayari. Ang apoy sa talata 49 ay hindi magniningas nang hiwalay sa paglubog na ito. Ibig sabihin, ang Diyos na nagliligtas ay hindi nagliligtas mula sa malayo. Hindi siya nagpadala ng utos; siya mismo ang pumasok sa tubig. At napakahalagang pansinin: namimighati siya. Ang kalooban ng Ama ay tinanggap niya nang buo, pero hindi nang walang bigat. Ang ating kaligtasan ay hindi isang madaling desisyon sa langit kundi isang bagay na dinala ng Anak sa loob ng kaniyang sariling kaluluwa, hanggang matapos.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang larawan ng tubig na lumulunod ay matanda na sa Kasulatan. Sa mga awit ng pagdaing, ang taong nasa gitna ng kapahamakan ay nagsasabing umaabot na sa kaniyang leeg ang tubig, na tinangay siya ng mga alon ng Diyos; si Jonas naman, sa sinapupunan ng isda, ay nagsalita tungkol sa kalaliman na bumalot sa kaniya bago siya iluwa pabalik sa buhay. Iyon ang wikang hiniram ni Jesus para sa kaniyang kamatayan. Hindi siya nagsabing "may paghihirap akong dadanasin" kundi "bautismo," isang paglubog na buong-buo. At ang pattern na ito ay laging may kasamang pag-ahon: ang nalunod ay iniahon, ang nilamon ay iniluwa sa ikatlong araw. Kaya ang talatang ito ay hindi lamang hula ng krus; nakatanim na rito ang muling pagkabuhay, dahil ang lahat ng paglubog sa Kasulatan ay may dulong pag-ahon.

Ang Salamin

May mga bagay na hindi mo maiiwasan at alam mo nang paparating: ang resulta ng biopsy, ang pag-uusap na matagal mo nang iniiwasan, ang pag-aalaga sa magulang na unti-unting nawawala, ang araw na kailangan mong tanggihan ang isang bagay sa trabaho dahil may mas mahalaga. At ang karaniwang espiritwal na payo sa atin ay huwag matakot, magtiwala, maging kalmado. Pero narito ang Panginoon mismo, na nakaharap sa kaniyang sariling tubig, at ang sabi niya ay namimighati siya hanggang matapos. Hindi niya tinanggihan ang bigat para patunayang matapang siya. Hindi kasalanan ang pangamba sa harap ng isang bagay na totoong mabigat; ang kasalanan ay ang pag-atras mula rito. Ngayon mismo, isulat sa isang papel ang isang bagay na paparating na kinatatakutan mong harapin, at sabihin nang malakas sa Diyos: "Hindi ko ito iiwasan, dahil hindi mo rin iniwasan ang iyo."

Konteksto

Nasa daan si Jesus patungong Jerusalem, at sa Lucas ay matagal ang biyaheng iyon; mula pa sa ikasiyam na kabanata ay nakatutok na ang kaniyang mukha sa lungsod na papatay sa kaniya. Libu-libo ang nagkukumpulan sa paligid niya, nagtutulakan, umaasang mapakinggan ang isang guro na maaaring maging hari. Sa gitna ng kasiglahang iyon, nagsasalita siya tungkol sa pagtataksil, sa paghatol, sa pagkakabaha-bahagi ng mga pamilya. Alam ng kaniyang mga tagapakinig ang halaga ng salitang "bautismo": si Juan ay nagbinyag sa Jordan bilang tanda ng pagsisisi at ng paparating na paghuhukom. Ngayon sinasabi ni Jesus na siya mismo ang lulubog sa paghuhukom na iyon, hindi bilang makasalanan kundi bilang kahalili. Ang karamihan ay naghihintay ng koronasyon; siya ay naglalakad patungo sa pagbitay.

Ang Detalye

Ang pariralang "labis akong namimighati hanggang sa ito ay matapos" ay naglalarawan ng isang taong parang nakapiit, nasisikipan, hindi makagalaw nang maluwag hangga't hindi natatapos ang isang bagay. Hindi ito pagdadalawang-isip. Hindi niya sinasabing ayaw niya; sinasabi niyang hindi siya mapapalagay hangga't hindi ito ganap. May pagmamadali rito, isang pananabik na kasabay ng takot, gaya ng isang taong nais nang maiahon ang nakabaon sa ilalim ng gumuhong bahay at hindi makakakain hangga't hindi ito nangyayari. Ang krus, para kay Jesus, ay hindi lamang bigat na pinasan kundi gawaing kailangang matapos. At nang matapos nga ito, ang huli niyang hiyaw sa krus ay tungkol mismo doon: tapos na.

Ang Intertekstong Ugnayan

Tatlong talata ang sumasagot sa isang ito. Una, ang tanong niya sa mga anak ni Zebedeo sa Marcos 10, kung kaya ba nilang mabautismuhan sa bautismong darating sa kaniya: inakala nilang kaya nila, at hindi nila alam ang hinihingi nila. Ikalawa, ang Getsemani sa Lucas 22, kung saan ang parehong pighati ay lumabas na bilang pawis at panalangin na lumampas sana ang saro; ang talata 50 ay ang maagang tunog ng gabing iyon. Ikatlo, ang Roma 6, kung saan sinabi ni Pablo na ang ating bautismo ay bautismo sa kaniyang kamatayan. Doon nagsasara ang singsing: ang paglubog na kaniyang dinanas nang mag-isa ay siya ngayong tubig na pinagdadaanan natin kasama niya, pero hindi na bilang hatol kundi bilang libing ng luma at pagsibol ng bago.

Pagninilay

Anong bagay sa iyong buhay ang matagal mo nang iniiwasan dahil ayaw mong pasukin ang tubig, at ano ang mangyayari kung lulusong ka kasama ng Panginoon na nauna na roon?

Paano nagbabago ang iyong pananaw sa iyong sariling takot kapag nakita mong ang Anak ng Diyos mismo ay namighati bago siya tumapos?