Lucas 12:13

Ang Teksto

Sa gitna ng libu-libong taong nagsisiksikan, habang nagsasalita si Jesus tungkol sa takot, sa pagkilala sa kaniya sa harap ng mga hukuman, at sa Espiritung magtuturo kung ano ang sasabihin, may isang lalaki sa karamihan ang sumigaw ng kaniyang sariling alalahanin: "Guro, sabihin mo sa aking kapatid na paghatian na namin ang mana." Hindi siya nagtanong tungkol sa kaharian ni tungkol sa Anak ng Tao. Humingi siya ng desisyon sa isang alitan sa pamilya, at inaasahan niyang si Jesus ang kikilos bilang tagahati ng ari-arian ng kanilang yumaong ama.

Ang Puso ng Mensahe

Ang lalaking ito ay hindi masamang tao. Siya ay isang taong nasasaktan, marahil nga ay inaapi. Ngunit ipinapakita ng kaniyang tanong kung paano natin ginagamit ang Diyos: hindi bilang Panginoon na susundin kundi bilang abogadong susuporta sa ating panig. Narinig niya ang boses ng isang guro na may awtoridad, at ang unang naisip niya ay kung paano ito magagamit sa kaniyang laban. Hindi tinanggihan ni Jesus ang hustisya; tinanggihan niya ang papel na ipinupwesto sa kaniya. Dahil ang tunay na suliranin ng lalaki ay hindi ang lupa na hindi nahahati kundi ang pusong nahati na: "ang buhay ng isang tao ay hindi batay sa kasaganaan ng kaniyang mga ari-arian." Ang kaharian ay dumating upang baguhin ang nagmamay-ari, hindi upang ayusin lamang ang papeles ng pagmamay-ari.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang lupa sa Israel ay hindi basta ari-arian; ito ay bahagi ng pangako. Ang mana ng isang pamilya ay ang kapirasong lupang ibinigay ng Diyos sa kanilang lipi noong panahon ni Josue, at ang pagtatanggol dito ay itinuturing na katapatan sa tipan. Kaya may bigat ang hinihingi ng lalaki: hindi lang siya nag-aaway tungkol sa pera, ipinagtatanggol niya ang kaniyang bahagi sa Lupang Pangako. At doon nagiging matalas ang sagot ni Jesus. Dumating ang Anak ng Tao hindi upang ipaghati-hati ang lumang mana kundi upang ipagkaloob ang bago: "ang inyong Ama ay lubos na nalulugod na ibigay sa inyo ang kaharian." Ang Isa na walang sariling lupa, walang kahit saan man ihiga ang ulo, at huling nabihisan ng hinati-hating damit sa paanan ng krus, ang siyang naghahandog ng manang hindi nabubulok.

Ang Salamin

May kapatid ka marahil na hindi mo na kinakausap dahil sa titulo ng lupa, sa bahay ng magulang, sa pera ng ospital na hindi pinantay-pantay. O baka hindi naman kapatid: baka katrabaho na kinuha ang dapat sanang posisyon mo. At alam mo ang pinakamapanlinlang na bahagi? Tama ka. Talagang hindi makatarungan ang nangyari. Ganoon din ang lalaki sa karamihan, at hindi pinabulaanan ni Jesus ang kaniyang karaingan. Ang tinanggihan ni Jesus ay ang pag-aakalang ang paglutas ng kawalang-katarungan ang magpapagaling ng puso. Kapag nakuha mo na ang nararapat sa iyo, buo ka na ba? O may susunod na labanan? Ngayong araw, isulat sa papel ang pangalan ng taong kinaaawayan mo tungkol sa pera o ari-arian, at sabihin nang malakas sa harap ng Diyos: "Hindi ito ang aking buhay." Pagkatapos, panatilihin ang papel sa iyong Biblia.

Konteksto

Isipin mo ang eksena: libu-libong tao, magkakadikit, nagkakatapak-tapakan, alikabok sa lalamunan, init ng mga katawan. Walang mikropono, kaya kailangan mong sumigaw para marinig. Sa ganoong karamihan, karaniwan nang hinaharang ang mga guro ng Kautusan upang hingan ng pasiya sa gusot ng pamilya, dahil wala pang hiwalay na "korte" at "simbahan" sa kanilang mundo; ang Torah ang batas sibil. May panuntunan nga ang Kautusan: dobleng bahagi ang sa panganay, at madalas hindi hinahati ang lupa upang manatiling nakatira ang magkakapatid sa iisang bukid. Malamang na ang nakababatang kapatid ang sumisigaw dito, humihingi ng paghahati na ayaw ipagkaloob ng nakatatanda. Lehitimo ang hiling. Mali lamang ang sandali at mali ang ginawang hukuman.

Ang Interteksto

Sa Mga Bilang 27, lumapit ang mga anak na babae ni Zelofehad kay Moises upang ipaglaban ang kanilang mana, at pinakinggan sila ng Diyos; hindi walang-bahala ang Kasulatan sa katarungan ng pagmamay-ari. Ngunit si Moises ay tinawag ngang maging hukom; si Jesus ay hindi. Mas malinaw ang pagkakaiba kapag binasa mo ang sinasabi niya sa dulo ng kabanata: "sa daan ay sikapin mong ayusin ang hindi pagkakaintindihan sa kaniya upang hindi ka niya kaladkarin sa hukom." Ibig sabihin, may sinasabi si Jesus tungkol sa mga alitan, pero palagi itong patungo sa pakikipagkasundo, hindi sa pagwawagi. Ang kaharian ay hindi naghahanap ng panalo laban sa kapatid; hinahanap nito ang kapatid.

Ang Pangunahing Tauhan

May lalim ang ginamit ni Jesus na salitang Griyego: meristēs, "tagahati." Ayaw niyang maging tagahati. Ang buong daloy ng kaniyang misyon ay pagtitipon, hindi paghahati-hati ng mga bagay-bagay. Ngunit pansinin ang kaniyang pagiging magalang: tinawag niya ang lalaking "Ginoo," hindi siya pinahiya sa harap ng libu-libo. Hindi siya nagalit sa tao; nagalit siya sa kasakiman na kumakain sa tao. At pagkatapos niyang tanggihan ang papel ng hukom, hindi siya tumalikod. Nagsalaysay siya ng isang kuwento tungkol sa mayamang nagtayo ng mas malalaking kamalig, isang kuwentong mas mahal ang nilalaman kaysa anumang mana. Ganito ang Panginoon: ayaw niyang husgahan ang iyong usapin, gusto niyang iligtas ang iyong kaluluwa, at ang huli ay mas mahal.

Pagninilay

Anong bagay o halaga ang pinakanatatakot mong mawala, at ano ang sinasabi nito tungkol sa kung saan mo isinasandal ang iyong buhay?

Kung tatanggihan ni Jesus ngayon ang papel na "hukom" sa iyong pinakamasakit na alitan, anong papel ang gusto mo sanang gampanan niya, at handa ka bang ipagkaloob sa kaniya iyon?