Lucas 18

Ang Teksto

Nagsimula ang kabanata sa isang balo na paulit-ulit na kumakatok sa pintuan ng isang hukom na walang takot sa Diyos ni respeto sa tao, hanggang sa mapagod ito at bigyan siya ng katarungan. Sumunod ang dalawang lalaking nanalangin sa templo: ang Pariseo na inilista ang kaniyang mga kabutihan, at ang maniningil ng buwis na dinagukan lang ang kaniyang dibdib. Pagkatapos ay ang mga sanggol na sinaway ng mga alagad ngunit pinalapit ni Jesus, ang mayamang pinuno na umalis na malungkot, ang tahasang paghula ni Jesus sa kaniyang kamatayan na hindi naintindihan ng Labindalawa, at ang bulag na pulubi sa labas ng Jerico na tumawag ng "Anak ni David, maawa ka sa akin" at nakakita.

Ang Ubod

Anim na eksena, iisang sukatan: sino ang lumalapit sa Diyos na walang dalang bayad. Ang balo ay walang lalaking magtatanggol sa kaniya sa hukuman; ang maniningil ng buwis ay walang maipagmamalaking kabanalan; ang sanggol ay walang naiaambag na anuman; ang bulag ay may hawak na mangkok ng limos. Silang lahat ay umuwing may natanggap. Ang mayamang pinuno naman, na may lupa, katungkulan at malinis na talaan mula pa sa pagkabata, ay umuwing malungkot, dahil may hawak siyang hindi niya kayang bitawan. Hindi sinasabi ng teksto na masama ang kaniyang pagsunod sa kautusan. Sinasabi nitong hindi iyon ang pinto. Ang pinto ay ang linyang binitawan ni Jesus nang matigilan ang mga tao: "Ang mga bagay na hindi magagawa ng mga tao ay magagawa ng Diyos."

Ang Hibla ng Kuwento

Ang tinig ng balo ay lumang tinig sa Kasulatan. Sa Torah at sa mga propeta, ang balo, ang ulila at ang dayuhan ang tatlong tao na hindi kayang ipagtanggol ang sarili sa hukuman, at paulit-ulit na ipinapangako ng Diyos na siya mismo ang magiging tagapagtanggol nila. Kaya hindi lang aral sa pagtitiyaga ang talinghaga; pangako ito na hindi katulad ng tamad na hukom ang Diyos ng Israel. Ngunit ang pinakamatalas na hibla ay nasa gitna ng kabanata: "paakyat tayo sa Jerusalem." Ang katarungang hinihingi ng mga hinirang ay darating, oo, ngunit dadaan muna ito sa isang katawang duduraan at hahagupitin. Ang Hukom mismo ang tumayo sa kinatatayuan ng balo, walang tagapagtanggol, sa harap ng mga Gentil.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na mas kamukha ng mayamang pinuno kaysa sa maniningil ng buwis, at hindi dahil mayaman tayo. Dahil may listahan tayo. Hindi ka naman nangangalunya, nagbabayad ka ng buwis, nasa simbahan ka tuwing Linggo, sinusuportahan mo ang iyong mga magulang. Tama lahat iyon, at wala si Jesus sa negosyong magpawalang-halaga niyon. Ang tanong ay iba: ano ang hawak mo na hindi mo mabitawan kung hilingin niya ngayon? Ang seguridad ng ipon? Ang reputasyon sa grupo? Ang katwiran mo sa away sa pamilya? Ngayong araw, sabihin nang malakas, mag-isa, ang panalangin ng maniningil ng buwis: "Diyos, kaawaan mo ako, na isang makasalanan." Walang idinagdag, walang ipinaliwanag.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang unang nakarinig nito ay mga taong nakakita na ng tunay na hukuman: isang lalaking nakaupo sa may pintuan ng lungsod, napapaligiran ng mga tagapayo, na ang desisyon ay nabibili ng regalo. Alam nila kung gaano kahiya-hiya para sa isang babae ang mag-ingay doon araw-araw. At alam din nila ang templo: ang usok ng handog sa hapon, ang mga taong nakatayo at nakataas ang mga kamay. Nakakagulat sa kanila na ang Pariseo, ang seryosong tao ng bayan, ang umuwing hindi napawalang-sala. Sa lipunang ang karangalan ang pinakamahalagang salapi, ang linyang "maibababa ang bawat taong nagmamataas" ay hindi malumanay na paalala. Banta iyon sa buong kaayusan ng kanilang mundo.

Ang Tanong

Bakit sinabi ni Jesus na "agad niyang dadalhin ang katarungan," gayong hindi naman iyon ang karanasan natin? May mga dumadaing araw at gabi sa loob ng mga dekada. Hindi ito pinalambot ng teksto. Sa halip, kinakabitan ito ng isang tanong na nakabitin at hindi sinasagot: "kapag dumating ang Anak ng Tao, may matatagpuan ba siyang pananampalataya sa lupa?" Ibig sabihin, ang panganib ay hindi na hindi darating ang Diyos, kundi na tumigil na tayo sa pagkatok bago siya dumating. Hindi natin masusukat ang "agad" ng Diyos sa ating kalendaryo. Ang tanging alam natin ay ang balo na hindi umalis sa pintuan, at ang bulag na lalong sumigaw nang paalisin siya.

Ang Konteksto

Nasa huling bahagi ng mahabang paglalakbay si Jesus papuntang Jerusalem. Sa Jerico, ang huling malaking lungsod bago ang matarik na paakyat, siguradong dagsa ang mga peregrino patungo sa Paskuwa. Doon nakaupo ang mga pulubi, dahil doon dumadaan ang pera at doon may pag-asa ng awa. Ang sigaw na "Anak ni David" ay hindi lamang paghingi ng limos; titulo iyon ng hari, at mapanganib itong isigaw sa gitna ng maraming tao. Kaya siya sinaway. Sa buong kabanata, tatlong beses may sinasaway: ang mga bata, ang bulag, at ang tinig ng balo na binabalewala. Sa tatlong pagkakataon, ang isinantabi ang siyang pinalapit ni Jesus, habang siya mismo ay palapit na sa krus.

Pagninilay

Ano ang matagal mo nang idinadaing sa Diyos na tila hindi pinapansin, at ano ang nagpapanatili sa iyo sa pintuan?

Kung tatanungin ka ni Jesus ngayon ng tanong niya sa bulag, "Ano ang gusto mong gawin ko sa iyo?", ano ang tapat mong isasagot, at handa ka bang bitawan ang kapalit nito?