Lucas 21

Ang Tagpo

Nakatingin si Jesus sa kabang-yaman ng templo. Pumipila ang mga mayayaman, kalansing ang mga barya na malalaki, at pagkatapos ay may isang balo na tahimik na dumulog at inihulog ang kaniyang dalawang katiting. Hindi ito napansin ng karamihan, ngunit napansin ni Jesus. Mula sa maliit na eksenang ito, tumingala siya sa magagandang bato ng templo, at sinabi na wala ni isang bato ang maiiwan sa ibabaw ng isa pa. Mula sa dalawang katiting hanggang sa pagbagsak ng buong templo, mula sa mga digmaan at lindol hanggang sa pagdating ng Anak ng Tao sa ulap, iisang mensahe ang binibigkas: manatili kayong gising.

Ang Puso

Ang buong Lukas 21 ay pinagbubuklod ng isang tanong: ano ang tunay na tumatagal? Ang templo, ang gusali na inaakala ng mga tao na pinakamatibay na simbolo ng presensiya ng Diyos, ay babagsak. Ang mga kaharian ay magbubuwelta laban sa isa't isa. Kahit ang mga bituin ay mayayanig. Ngunit sa gitna ng lahat ng ito, may isang pahayag na hindi natitinag: "Ang langit at lupa ay lilipas, ngunit ang aking mga salita ay hindi lilipas." Ang pagiging disipulo, ayon dito, ay hindi pagkapit sa mga institusyon o sa katatagan ng mundo, kundi pagkapit sa Salita ng Anak ng Tao. Lahat ng iba ay pansamantala. Kaya ang tanong sa atin ay hindi "ano ang mangyayari" kundi "kanino ka kakapit."

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang matinding kabalintunaan dito. Ang templo, na itinayo bilang tanda ng pakikitira ng Diyos sa kaniyang bayan, ay itinatapon ni Jesus sa hinaharap ng pagkawasak. Bakit? Sapagkat siya mismo ang bagong templo. Ang dalawang katiting ng balo ay nagpapahiwatig na: habang ang lumang sistema ay lumulubog dahil sa mga mayaman na nagbibigay lamang mula sa labis, may isang bagong kaharian na sumisibol, na binubuo ng mga taong nagbibigay ng lahat. Ang paglalarawan ng Anak ng Tao na dumarating sa ulap ay tumutukoy sa Daniel 7, kung saan ang tunay at walang-hanggang kaharian ay ibinigay sa kaniya. Kaya ang pagkawasak ay hindi wakas kundi paglilinis, upang lumitaw kung ano ang tunay na hindi matitinag: si Cristo mismo at ang kaniyang bayan.

Ang Salamin

Basahin muli ang talata 34: "huwag magnais ang inyong mga puso ng kahalayan, kalasingan, at mga alalahanin sa buhay." Kakaibang trio: dalawang halatang bisyo at isang bagay na tila normal, ang pag-aalala. Ngunit inilagay ni Jesus ang tatlong ito sa iisang linya, dahil pareho silang nakapagpapabigat ng puso at nakapagpapalabo sa pagbabantay. Ang mga alalahanin sa singilin, sa trabaho, sa mga anak na hindi sumusunod, sa katawan na tumatanda, ay maaaring gawin ka ring bulag katulad ng kalasingan. Ang tanong ay hindi kung nag-aalala ka, kundi kung ang iyong pag-aalala ay pumapalit na sa iyong pagtitiwala. Alin ang mas totoo para sa iyo ngayon: ang mga alon ng dagat na dumadagundong, o ang salitang hindi lilipas?

Ang Konteksto ng Mga Nakikinig

Para sa mga Judiong nakikinig kay Jesus, ang templo ay hindi lamang gusali. Ito ay ang bansa, ang pagkakakilanlan, ang katiyakan na ang Diyos ay kasama nila. Sabihin mo sa isang Judio noon na babagsak ang templo, at parang sinasabi mong lilipas ang mundo. At nangyari nga. Noong taong 70, sinira ng Romang hukbo ang Jerusalem, at ang mga salita ni Jesus tungkol sa mga hukbong pumapaligid ay naganap ng literal. Para sa unang henerasyon ng mga Kristiyano na nabuhay sa panahong iyon, ang Lukas 21 ay hindi malabong hula kundi mapa para sa pagtakas at pagtitiis. Naunawaan nila: ang pagkawala ng templo ay hindi pagkawala ng Diyos.

Ang Detalye

"Sa inyong pagtitiis ay makakamtan ninyo ang inyong mga kaluluwa" (talata 19). Kakaibang salita ito, dahil karaniwan nating iniisip na ang kaluluwa ay bagay na nasa atin na. Ngunit sinasabi ni Jesus na ito ay dapat "makamtan," at hindi sa pamamagitan ng bilis o katalinuhan o lakas, kundi sa pamamagitan ng hypomonē, ng pananatili sa ilalim ng pasan. Hindi ito pasibo. Ito ang aktibong desisyon na huwag umalis sa puwesto kahit tumataas ang temperatura. Sa gitna ng pagtatakwil ng pamilya (talata 16), sa gitna ng poot ng lahat (talata 17), ang tanging paraan upang tunay na maging iyo ang iyong sarili ay ang manatili. Ito ang isa sa mga pinakamahihirap na salita ni Jesus sa buong ebanghelyo.

Ang Pangunahing Tauhan

Pansinin kung paano nagsasalita si Jesus sa kabanatang ito. Walang panic, walang teatrikal na drama, kahit iginuguhit niya ang pagbagsak ng lungsod at ang pagyanig ng mga bituin. May isang kalmadong awtoridad sa kaniyang tinig, ang tinig ng isang taong nakakita na sa dulo at bumalik upang sabihin sa atin kung ano ang gagawin sa daan. Alam niyang ilang araw na lang at ipapako siya sa krus, ngunit inaaliw pa niya ang kaniyang mga disipulo: "hindi mawawala kahit isang buhok sa inyong ulo." Anong klaseng pastol ito na, habang malapit na siyang mamatay, nag-aalaga pa sa mga natitirang tupa? At pansinin ang huling detalye: tuwing gabi ay lumalabas siya at nagpapalipas ng gabi sa bundok ng Olivet. Hindi siya nagtatago. Kinaumagahan, bumabalik siya sa templo upang magturo. Ganito ang hitsura ng pagbabantay: hindi takot, kundi katapatan sa gawain, araw-araw, hanggang sa dulo.

Pagninilay

Anong "templo" sa iyong buhay, anong gusali ng katiyakan, ang natatakot kang mawala, at ano ang sinasabi ni Jesus dito na ito ay hindi ang iyong pundasyon?

*Sa mga alalah