Daniel 7

Ang Teksto

Nakita ni Daniel sa panaginip ang apat na kakila-kilabot na hayop na umahon mula sa dagat, bawat isa ay kumakatawan sa isang kaharian. Habang pinagmamasdan niya ang kalabisan ng ikaapat na hayop at ang mayabang na maliit na sungay nito, biglang binuksan ang isang makalangit na hukumang pinamumunuan ng Sinaunang mga Araw. Isang tulad-sa-anak-ng-tao ang lumapit sa mga ulap at tinanggap ang walang hanggang kaharian, at kasama niya, ang mga banal ng Kataas-taasan.

Ang Puso ng Teksto

Ang buong Daniel 7 ay itinatayo sa isang kaibahan: mula sa ibaba umaahon ang mga hayop, mula sa itaas dumarating ang tulad-sa-anak-ng-tao. Ito ang teolohikal na kaibuturan. Ang kapangyarihan ng tao, gaano man kadakila, ay palaging may hugis ng hayop, gumigiba, lumalamon, tumatapak. Ngunit ang kaharian ng Diyos ay may ibang uri ng kadakilaan, hindi ito nagmumula sa karahasan kundi sa hukuman ng Sinaunang mga Araw. Ang punto ay hindi lamang na mananalo ang Diyos. Ang punto ay ang uri ng kaniyang pagwawagi, isang hukumang nakabukas ang mga libro, isang paghahari na ibinibigay bilang regalo sa mga banal, hindi inaagaw sa dugo. Dito nagsasalubong ang katarungan at biyaya.

Ang Sinulid na Nagdurugtong

Kapag sinabi ni Jesus na siya ang "Anak ng Tao," hindi siya sinasabing mahina o pang-karaniwang tao lamang. Hinuhugot niya ang pangitaing ito. Sa Marcos 14, sa harap ng Sanedrin, sinasabi niyang makikita nila ang Anak ng Tao na dumarating kasama ang mga ulap, iyon ang tuwirang sipi mula sa Daniel 7:13. Kaya nasabing kalapastanganan iyon; alam nilang inaangkin niya ang trono sa tabi ng Sinaunang mga Araw. Ngunit narito ang pagbabago na hindi inaasahan: bago tinanggap ni Cristo ang kaharian, ipinagbawal muna niyang lamunin ang mga hayop, hinayaan niyang siya ang lamunin. Ang krus ang paraan ng pagdating sa trono. Ang biyayang ito ang nagiging batayan kung bakit "tatanggapin ng mga taong banal ng Kataas-taasan ang kaharian" (v. 18), hindi dahil karapat-dapat sila, kundi dahil kay Cristo.

Ang Salamin

May isang tanong na inuusig ka ng kabanatang ito: sino sa palagay mo ang tunay na may hawak ng mundo? Kapag binabasa mo ang balita at nakikita mong lumalamon at dumudurog ang isang hayop na tila hindi mapipigilan, kapag nakikita mong mayabang ang mga bibig ng may kapangyarihan, kanino nakatuon ang iyong takot? At mas malapit sa iyo, kapag ang iyong amo, iyong kalaban sa trabaho, o kahit ang sakit sa iyong katawan ay tila may hawak ng iyong kinabukasan, naniniwala ka bang nasa likod ng lahat ng ito ay may nakaupong Sinaunang mga Araw na binubuksan ang mga libro? Ang kabanatang ito ay hindi nagpapasaya sa iyo tungkol sa kasamaan. Sinasabihan ka nitong tunay ngang mananakop pansamantala ang hayop, "aapihin niya ang mga taong banal" (v. 25). Ngunit hindi ito ang huling salita.

Konteksto

Isinulat sa unang taon ni Belsazar, sa panahong tapon ang bayan ng Diyos sa Babilonia. Nawala ang templo, nawala ang trono ni David, nawala ang lahat ng makikitang tanda na ang Diyos ni Israel ay hari. Ang isang Judiong nagbabasa nito ay nararamdaman ang bigat: pinamumunuan sila ng isang hayop. Ang pangitain ay isang uri ng panitikan na tinatawag na apokaliptiko, iginuguhit nito ang tunay na katayuan ng mundo sa pamamagitan ng mga simbolo, hindi upang lituhin kundi upang buksan ang mga mata sa kung ano ang nangyayari sa likod ng mga tabing. Ang dagat mismo ay simbolo ng kaguluhan at ng mga puwersang laban sa Diyos. Mula doon umaahon ang mga imperyo. Ito ang katotohanang hindi masasabi sa akademikong prosa lamang.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Sinaunang mga Araw ang tumitindig sa gitna ng kabanata. Kapansin-pansin kung paano siya ilarawan: hindi bilang mandirigma o hari na may espada, kundi bilang hukom na nakaupo. Puti ang kaniyang damit, puti ang kaniyang buhok, tanda ng kadalisayan at ng walang hanggang karunungan. Nagliliyab ang trono, ilog ng apoy ang umaagos, milyon-milyon ang naglilingkod. Ngunit ang aksiyon ay tahimik: "Nasa pagpupulong ang hukuman at nabuksan ang mga libro" (v. 10). Ang Diyos dito ay hindi nagmamadaling makipaglaban sa mga hayop. Naghihintay siya, hanggang sa tamang panahon. At kapag kumilos siya, hindi sa pamamagitan ng mas malakas na karahasan kundi sa pamamagitan ng hatol at ng paghahatid ng kaharian sa Anak ng Tao. Ito ang uri ng Diyos na sinasamba natin: matiyaga, may awtoridad, hindi natatakot sa kasaysayan.

Ang Detalye

Pansinin ang "isang taon, dalawang taon at kalahating taon" sa taludtod 25. Tatlo't kalahating taon. Isang panahong sinadyang hindi kumpleto, kalahati ng pito, ang bilang ng kaganapan. Sinasabi ng detalyeng ito na ang pag-aapi ng maliit na sungay ay may hangganan, sinukat ng Diyos hanggang sa huling minuto. Hindi ito walang katapusan. Sa Apocalipsis, bumabalik ang parehong sukat, tanda na ang buong panahon ng Iglesia sa pagitan ng unang at ikalawang pagdating ni Cristo ay ganito rin: tunay ang paghihirap, ngunit sinukat na. Ang mga banal ay hindi tinatawagang magtagumpay sa pamamagitan ng lakas, kundi magtiis hanggang magpulong ang hukuman.

Pagninilay

Saan sa iyong buhay ngayon nararamdaman mong nangingibabaw ang hayop, at ano ang mangyayari sa iyong pananampalataya kung tunay na naniniwala kang nakaupo na ang Sinaunang mga Araw?

*Ang kaharian ay "ibinib