Lucas 22:3

Ang Teksto

Isang pangungusap lamang, at natapos na: "Pumasok si Satanas kay Judas Iscariote, isa sa Labindalawa." Walang paliwanag si Lucas, walang paghahanda, walang eksena ng pagtukso. Ang nakaraang talata ay tungkol sa mga punong pari na naghahanap ng paraan upang ipapatay si Jesus ngunit natatakot sa mga tao; sa susunod na talata ay kusang lumalakad na si Judas patungo sa kanila. Sa pagitan ng takot ng mga pari at ng paglakad ni Judas ay nakalagay itong maikling linya, parang pinto na bumukas sa isang silid na hindi natin nakikita. Isang tao na tatlong taóng kumain kasama si Jesus, na ipinadala upang magpagaling at mangaral, ay biglang tinutukoy sa gitna ng ibang uri ng presensiya.

Ang Puso ng Teksto

Ang hindi sinasabi ni Lucas ang siyang bumabagabag. Hindi niya sinabing sinapian si Judas laban sa kaniyang kalooban; hindi rin niya sinabing puro sariling pasya ito. Pinagsasama niya ang dalawa nang hindi ipinapaliwanag ang tahi sa gitna. Kaya naman nananatili ang tanong: saan nagtatapos ang tukso at nagsisimula ang pagpayag? May bahagi ba ng ating loob na unti-unting binubuksan bago tuluyang pumasok ang kadiliman? Ang Kasulatan dito ay hindi nagbibigay ng sistema, kundi ng babala. At sa gitna nito, ang salitang "isa sa Labindalawa" ang tunay na sugat: hindi galing sa labas ang pagkakanulo. Hindi kalaban ang instrumento ng kadiliman kundi kaibigan. Ang kaharian ng Diyos ay hindi sinisira mula sa labas ng pintuan, kundi mula sa hapag.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May sinabi si Lucas sa simula pa lamang ng kaniyang ebanghelyo: nang matapos ang pagtukso sa ilang, umalis ang diyablo kay Jesus hanggang sa dumating ang tamang panahon. Ngayon ay dumating na. Ang mahabang katahimikan sa pagitan ng ilang at ng Paskwa ay nabasag, at ang muling pagpasok ng kaaway ay hindi sa pamamagitan ng ulap o bagyo kundi sa pamamagitan ng isang lalaking kilala ng lahat sa grupo. Sa talata 53 ay pinangalanan mismo ni Jesus ang sandaling ito: "Ngunit ito ang inyong oras, at ang kapangyarihan ng kadiliman." Ang kaharian ng Diyos ay hindi dumarating sa isang mundo na neutral. Dumarating ito sa isang larangan kung saan may tunay na kalaban, at ang kalabang iyon ay marunong gumamit ng mga pintuan na iniwan nating nakaawang. Ngunit pansinin: walang sorpresa sa mukha ni Jesus sa buong yugtong ito.

Ang Salamin

Kilala natin ang uri ng pagbubukas na ito. Hindi ito nagsisimula sa isang malaking desisyon. Nagsisimula ito sa maliit na kasunduan na hindi mo sinasabi sa asawa mo, sa bilang na inaayos mo nang bahagya sa ulat, sa sama ng loob na kinakausap mo sa isip mo tuwing gabi hanggang sa maging magkaibigan na kayo nito. Nananatili ka sa simbahan, nananalangin ka pa rin, nakaupo ka pa rin sa hapag. Doon nga mismo nakaupo si Judas. Ang nakakatakot sa talatang ito ay hindi ang kapangyarihan ni Satanas kundi ang pagkakaroon ng isang silid sa puso ng isang alagad na kayang tirahan. Ngayong araw: pumili ng isang bagay na tatlong buwan mo nang itinatago at wala pang nakakaalam, isulat ito sa isang papel, basahin ito nang malakas sa harap ng Diyos, pagkatapos ay sunugin o punitin ang papel.

Ang Detalye

Uulitin ni Lucas ang parirala sa talata 47: "kasama si Judas na isa sa Labindalawa na pinangungunahan sila." Hindi kailangan ng ulit na iyon sa kuwento; alam na natin kung sino si Judas. Ginagawa iyon ni Lucas dahil ayaw niyang makalimot tayo. Ang bilang na labindalawa ay hindi basta bilang. Iyon ang bilang ng mga lipi ng Israel, ang buong bayan ng Diyos sa maliit na anyo, at sa talata 30 ay ipinangako pa nga ni Jesus na uupo sila sa mga trono na hahatol sa labindalawang lipi. Isa sa mga inaasahang uupo sa trono ang siyang naglalakad ngayon patungo sa mga punong pari. Ang katawagang paggalang ang naging paratang.

Konteksto

Punô ang Jerusalem. Libu-libong peregrino ang dumating para sa Paskwa, at ang lungsod ay isang lalagyan ng dinamita para sa mga awtoridad. Natatakot ang mga punong pari sa mga tao, sabi ng talata 2, at hindi iyon relihiyosong pag-aalala kundi pulitika: ang isang kaguluhan tuwing Paskwa ay nangangahulugan ng pagdating ng mga sundalong Romano at ng pagkawala ng kanilang posisyon. Kailangan nila ng isang bagay na hindi nila kayang bilhin sa palengke: isang taong nakakaalam kung saan matatagpuan si Jesus sa gabi, malayo sa mga tao. Ang impormasyong iyon ang ipinagbili ni Judas. Sa mundo kung saan ang pagiging tapat sa iyong guro ay bahagi ng iyong pagkatao, ang ginawa niya ay hindi lamang pagkakasala kundi pagbagsak ng buong pagkakakilanlan.

Ang Pangunahing Tauhan

Tahimik si Lucas tungkol kay Judas, at ang katahimikang iyon ay dapat nating igalang. Walang paliwanag kung bakit. Walang trauma, walang ideolohiya, walang pait na naipon. Kaya hindi natin siya puwedeng gawing halimaw, sapagkat hindi siya ipinapakita ng teksto bilang halimaw kundi bilang alagad. Ang tanging bagay na alam natin tungkol sa loob niya ay nasa talata 6: naghanap siya ng pagkakataon. May tiyaga sa pagkakanulo. May paghihintay, pagmamasid, pagpaplano, at sa gitna ng lahat ng iyon ay patuloy ang pakikisalo sa hapag. Marahil ito ang pinakamalalim na hiwaga: na kayang maglakad ng tao nang napakatagal sa tabi ng liwanag habang tahimik na tumatanggap ng kadiliman. At sa talata 21, sa halip na itaboy siya, sinabi lang ni Jesus na kasama niya sa hapag ang magkakanulo. Hindi siya pinalayas. Naabot siya ng tinapay bago siya naglakad palabas.

Pagninilay

Saang bahagi ng buhay mo may pintuang ilang taon mo nang iniiwang nakaawang, hindi dahil pinipili mong pumasok, kundi dahil hindi mo ito isinasara?

Kung inabot ni Jesus ng tinapay si Judas bago siya umalis, ano ang sinasabi nito tungkol sa kung paano ka niya hinahawakan ngayon?