Lucas 24

Ang Teksto

Madilim pa nang dalhin ng mga babae ang pabango sa libingan, at ang natagpuan nila ay bato na naigulong at isang libingang walang bangkay; dalawang lalaking nakakasilaw ang damit ang nagpaalala sa kanila ng sinabi ni Jesus sa Galilea. Sa parehong araw, dalawang naglalakad patungong Emaus ang nakasalamuha ng isang estranghero na nagpaliwanag ng buong Kasulatan tungkol sa kaniyang sarili, at nakilala lamang nila siya sa paghahati ng tinapay. Nang gabing iyon ay tumayo si Jesus sa gitna nila, kumain ng inihaw na isda, binuksan ang kanilang mga isipan, at sa huli ay itinaas ang kaniyang mga kamay upang magbasbas habang siya ay iniwan sila.

Ang Ubod

May isang linyang madaling malampasan: "lumakad si Jesus na wari magpapatuloy pa." Ang Muling Nabuhay ay hindi nanghihimasok. Hindi siya pumipilit. Kailangan siyang pigilan, anyayahan, patuluyin. Ito ang teolohikal na hugis ng buong kabanata: ang pagkabuhay na muli ay hindi isang katotohanang bumabagsak sa atin na parang bato, kundi isang presensiyang lumalakad sa tabi natin habang hindi pa natin nakikilala. Ang Diyos dito ay hindi nagmamadaling patunayan ang kaniyang sarili. Binubuksan niya ang Kasulatan bago niya buksan ang mga mata. Nagpapaliwanag muna bago magpakita. At kahit sa huli, ang pagpapakita ay may hugis ng hapag: tinapay, pasasalamat, paghahati. Ang kaligtasan ay hindi lamang katotohanang dapat tanggapin; ito ay Panauhing dapat anyayahan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

"Magmula kay Moises at sa lahat ng propeta, ipinaliwanag ni Jesus sa kanila ang mga bagay tungkol sa kaniyang sarili sa lahat ng mga kasulatan." Ito ang pinakamahalagang sermon sa Bibliya na hindi isinulat. Hindi sinabi ni Lucas kung anong mga talata ang binanggit, at marahil sinadya iyon: hindi listahan ng hula ang punto kundi isang paraan ng pagbabasa. Ang buong kuwento ng Israel, mula sa tinig sa nagniningas na palumpong hanggang sa mga hinaing ng mga Awit, ay may hugis na hindi natin nakita: paghihirap bago kaluwalhatian. Iyon ang "kinakailangan" na paulit-ulit sa kabanata. Hindi trahedyang na-recover, kundi daang tinahak ng Diyos mula pa noong una. At mula sa Jerusalem, ang daan ay tumutuloy palabas: sa lahat ng mga bansa, hanggang sa iyong pinto.

Ang Salamin

"Umasa kami na siya ang magpapalaya sa Israel." Nakakapaso ang pandiwang iyon: umasa. Past tense. Alam mo ang tunog niyan. Ang panalanging tumigil ka nang ulitin dahil tatlong taon nang walang sagot. Ang kasal na inisip mong aayusin ng Diyos. Ang anak na lumayo. Ang resulta ng biopsy. May pagkabigong hindi nawawasak nang malakas kundi tahimik lamang na inililipat sa nakaraang panahunan, at pagkatapos ay naglalakad ka palayo sa Jerusalem, malungkot, kausap ang sarili. Pansinin: hindi sinaway ni Jesus ang kanilang lungkot. Sinamahan niya sila sa loob ng labing-isang kilometro bago sinabi ang unang matinding salita. May daang hindi mo maiiwasan. Ang tanong ay hindi kung maglalakad ka nang malungkot, kundi kung mapapansin mo kung sino ang katabi mo.

Ang Larawan ng mga Unang Nakarinig

Isinulat ni Lucas ito para sa mga taong hindi nakakita ng bangkay na wala sa libingan. Mga Griyego, mga Judiong nasa dayuhang lungsod, mga taong ang buong pananampalataya ay nakasalalay sa testimonya ng iba. At ano ang unang narinig nila? Na ang unang mga saksi ay mga babae, na ang kanilang salita ay itinuring na "walang kabuluhan" ng mga apostol. Sa isang mundong hindi tinatanggap ang testimonya ng babae sa hukuman, ito ay nakakahiyang detalye na walang gumagawa-gawa. Narinig din nila ang isang bagay na nakakaaliw: kahit ang mga nakakita mismo ay hindi agad naniwala. Ang pagdududa ay hindi kabiguang natatangi sa mga huling salinlahi. Naroon na iyon sa unang umaga.

Ang Detalye

Ang inihaw na isda. Bakit ito isinama ni Lucas? Nakakain na si Jesus ng tinapay sa Emaus, ngunit ngayon ay humihingi siya: "Mayroon ba kayong anumang makakain?" Hindi ito palabas ng himala. Ito ay pagkain ng isang gutom na katawan sa harap ng mga taong "hindi pa rin makapaniwala dahil sa galak." Napakagandang parirala niyon: may kagalakang masyadong malaki para paniwalaan. At ang tugon ng Panginoon sa ganoong kagalakan ay hindi pangaral kundi isda. Nangangahulugan ito na ang katawan ay hindi tinapon ng pagkabuhay na muli kundi iniligtas. Ang mga kamay at paa na kaniyang ipinakita ay may sugat pa. Ang kasaysayan ay hindi binura; ito ay binuhay.

Ang Tanong

Bakit "nahadlangan" ang kanilang mga mata? Ang salita ay pasibo, at hindi sinabi ni Lucas kung sino ang humadlang. Kung ang Diyos ang nagsara ng kanilang paningin, bakit siya magtatago mula sa mga taong hinahanap siya sa lungkot? Walang malinis na sagot dito. Ang matutukoy natin lamang ay ito: ang pagkabulag ay hindi parusa, at ito ay may katapusan sa hapag. Marahil may mga bagay na hindi natin makikita hangga't hindi tayo dinadala ng daan doon. Marahil may kilalang hindi kayang bigyan ng biglaang pagpapakita, tanging ng mabagal na paglalakad at ng binuksang Kasulatan at ng tinapay na hinati. At marahil ngayon din ay may hindi mo nakikita, at hindi ka nito hinuhusgahan. Hinihintay ka.

Pagninilay

Anong pag-asa sa buhay mo ang inilipat mo na sa nakaraang panahunan, at ano ang mangyayari kung sasabihin mo iyon nang malakas sa Panginoon sa halip na sa iyong sarili?

Saan mo huling naramdaman ang pusong "umaalab," at ano ang ginawa mo pagkatapos: bumalik ka ba sa Jerusalem o nanatili kang nakaupo?