Lucas 24:42

Ang Teksto

Nakatayo si Jesus sa gitna ng mga alagad, buhay, at sa halip na magpaliwanag muna ay humingi siya ng pagkain. Ang sagot nila ay walang kagandahan, walang seremonya: isang piraso ng inihaw na isda, malamang tira ng hapunan. "Siya ay binigyan nila ng inihaw na isda." Isang maikling pangungusap na madaling lagpasan, ngunit ito ang nagiging pinakamatibay na patunay sa buong kabanata. Hindi himala ang hinihingi ni Jesus, hindi pagsamba, kundi isang bagay na kayang ibigay ng kahit sinong may natirang pagkain sa bahay. At ang mga alagad, na kanina lang ay nasindak at akalang espiritu ang nakikita, ay nagbibigay ng isda sa isang taong tatlong araw nang patay.

Ang Ubod

Ang pagkabuhay na muli ay hindi isang ideya tungkol sa pag-asa; may ngipin ito, may bituka, may gutom. Iyan ang sinasabi ng isdang iyon. Hindi bumalik si Jesus bilang alaala sa puso ng mga alagad o bilang espiritung lumulutang; bumalik siya may laman at buto, at kumain siya sa harapan nila. Mahalaga ito dahil tinutukoy nito kung ano ang ipinangako ng Diyos sa atin. Hindi niya pinapawi ang katawan; iniligtas niya ito. Ang parehong mga kamay na may butas ng pako ang humawak sa isda. Ang kaligtasan sa Lucas ay hindi pagtakas mula sa materyal na mundo kundi ang pagpapanumbalik nito, kasama ang mga hapag-kainan, ang mga katawan, ang mga ordinaryong gabi. Ang Diyos na ito ay hindi nahihiya sa laman na kaniyang nilikha, at hindi niya ito iiwan sa libingan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa buong Ebanghelyo ni Lucas, halos lahat ng mahalagang nangyayari ay nangyayari sa may hapag. Kumakain si Jesus kasama ang mga maniningil ng buwis, pinarami niya ang tinapay sa ilang, pinagpira-piraso niya ang tinapay sa gabi bago siya ipagkanulo, at ilang talata lamang bago ang ating teksto ay "nabuksan ang kanilang mga mata" ng dalawang taga-Emaus nang pagpira-pirasuhin niya ang tinapay. Hindi aksidente na ang huling pagpapatunay ng kaniyang pagkabuhay ay isang kagat ng isda. Mula pa sa mga propeta, ang larawan ng kaligtasan ay hindi isang kalulwang lumilipad palayo kundi isang handaan sa bundok, mga tao na magkakasalo, umiinom, nagdiriwang. Ang isdang iyon sa kamay ni Jesus ay maliit na paunang lasa ng pagkaing iyon. Ang kasaysayan ng pagtubos ay nagsisimula sa isang bunga na kinain nang mali, at natatapos sa isang hapag kung saan ang Panginoon mismo ang nakaupo.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na mas gusto ang espiritung Jesus. Ang espiritu ay hindi humihingi ng kahit ano. Hindi siya umuupo sa iyong mesa, hindi niya nakikita ang kalat sa kusina, hindi niya nararamdaman kung gaano kakaunti ang natira. Ang Jesus na humihingi ng pagkain ay papasok sa iyong bahay, sa badyet mo, sa oras mo, sa katawan mong pagod at tumatanda. Pansinin na ang mga alagad ay "hindi pa rin makapaniwala dahil sa galak". May mga pagkakataong ang hindi paniniwala natin ay hindi galing sa pagdududa kundi sa takot na mabigo ulit: masyadong maganda, kaya huwag na lang asahan. At sa gitna ng takot na iyon, hindi nagbigay ng mahabang paliwanag si Jesus. Humingi siya ng isang bagay na kayang ibigay. Hindi mo kailangang maging matibay ang pananampalataya bago ka magbigay; kailangan mo lang ng isang piraso ng isda. Ngayong araw, buksan mo ang iyong ref, kumuha ng isang bagay na kakainin mo sana, at ibigay mo ito sa isang taong gutom o nag-iisa, nang hindi hinihintay na maging espesyal ang okasyon.

Ang Pangunahing Tauhan

Tingnan mo kung paano kumilos si Jesus sa silid na iyon. Pumasok siya sa gitna ng mga taong tumakas sa kaniya noong Biyernes, at ang unang salita niya ay "Kapayapaan ay sumainyo", hindi "Nasaan kayo noon?" Pagkatapos ay inalok niya ang sarili sa inspeksyon: "Hawakan ninyo ako at tingnan ninyo." Ang Panginoon ng buhay ay pumapayag na kapkapan ng mga kamay ng mga nagdududa. At nang hindi pa rin sapat iyon, kumain siya. Ito ay Diyos na hindi nagagalit sa mabagal na puso, kundi lumalapit pa nang isang hakbang para iwaksi ang takot. May mga sugat pa rin sa kaniyang mga kamay at paa, hindi pinawi kundi pinanatili, dahil ang kaniyang bagong buhay ay hindi pagkalimot sa pinagdaanan kundi pagdala nito sa kaluwalhatian.

Ang Tanong

Nagugutom ba ang muling nabuhay na katawan? Hindi sinasabi ng teksto. Kumain si Jesus "sa harapan nila", kaya malinaw na may elemento ng patunay dito. Ngunit mahirap ding sabihin na pakitang-tao lamang, dahil ang buong punto ay totoo siya at hindi multo. Dagdag pa, ang parehong katawang kumain ng isda ay "naglaho sa kanilang paningin" sa Emaus at kalaunan ay "dinala paakyat sa langit". Hindi ito katawang mauunawaan natin sa pamamagitan ng biyolohiya. May bago rito na walang kategorya sa ating isipan: tunay na laman, ngunit hindi na saklaw ng kamatayan. Mas mabuting tanggapin ang hiwaga kaysa pilitin itong pumasok sa ating sukatan. Ang alam natin ay ito: ang kinabukasan natin ay may katawan, at ligtas iyon sa kaniyang mga kamay.

Ang mga Unang Nakarinig

Para sa mga unang mambabasa ni Lucas, mga taong lumaki sa Griyegong pag-iisip, ang pinakamarangal na pag-asa ay ang paglaya ng kaluluwa mula sa katawan. Ang katawan ay bilangguan; ang kamatayan ay pagpapalaya. Sa ganitong mundo, ang kuwentong ito ay halos nakakainsulto: ang Diyos na bumalik na may buto at laman, at ngumunguya. Para naman sa mga Judiong nakikinig, mayroong ibang bitag. Alam nila ang mga kuwento ng mga multo at anino ng patay, at madali sanang isiping ganoon lang ito. Pinuputol ni Lucas ang dalawang daan. Hindi ito pangitain, hindi ito alaala, hindi ito simbolo. May mga saksing nagsalo sa kaniya sa pagkain, at iyon ang uri ng patunay na kinikilala sa anumang kultura: hindi ka kumakain kasama ng multo.

Pagninilay

Anong bahagi ng iyong buhay ang itinuturing mong "masyadong pisikal" para pakialaman ng Diyos: ang katawan mo, ang pera mo, ang kusina mo?

Kung humingi ngayon si Jesus sa iyo ng isang bagay na kaya mong ibigay agad, ano kaya ang hihingiin niya, at bakit ka nag-aalangan?