Lucas 4

Ang Teksto

Puspos ng Espiritu Santo, umahon si Jesus mula sa Jordan at agad siyang dinala ng Espiritu sa ilang, kung saan apatnapung araw siyang tinukso ng diyablo: gawing tinapay ang bato, tanggapin ang mga kaharian ng mundo kapalit ng pagsamba, magpatihulog mula sa templo. Tatlong beses siyang sumagot mula sa Kasulatan, at umalis ang diyablo "hanggang sa ibang pagkakataon." Bumalik si Jesus sa Galilea na may kapangyarihan ng Espiritu, binuksan ang balumbon ni Isaias sa sinagoga ng Nazaret, at ipinahayag: "Ngayon itong kasulatan ay natupad sa inyong pandinig." Namangha ang mga tagaroon, pagkatapos ay nagalit nang banggitin niya ang balo sa Sarepta at si Naaman na taga-Siria, at tinangka siyang ihulog sa bangin. Sa Capernaum ay nagpatuloy siya: pinalayas ang mga demonyo, pinagaling ang mga maysakit, at nagpahayag ng kaharian ng Diyos.

Ang Puso ng Teksto

Ang buong kabanata ay iisang tanong: ano ang hitsura ng paghahari ng Diyos kapag pumasok na ito sa kasaysayan? Ang sagot ay nakakagulat sa kanyang kababaan. Ang Anak ng Diyos ay hindi nagsimula sa trono kundi sa gutom; hindi siya nag-angkin ng kapangyarihan kundi tinanggihan ito nang ialok nang libre. Ang tukso sa v.6-7 ay tunay na tukso: mapapasakanya nga ang mga kaharian, pero sa daan ng pagsamba sa iba, hindi sa daan ng krus. Sa pagtanggi niya, ipinakita niya kung sino ang Diyos: hindi ang Diyos na sinusubok natin para patunayan ang sarili (v.12), kundi ang Diyos na nagpapadala ng Tagapagligtas sa mga bihag, bulag at inaapi. Ang biyaya rito ay hindi malambot na damdamin. Ito ay kapangyarihan: sinasaway ang demonyo, sinasaway ang lagnat, binubuksan ang "pinagpalang panahon ng Panginoon" para sa mga walang maiaalok pabalik.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Apatnapung araw sa ilang, gutom, at tinukso: hindi ito basta bilang. Apatnapung taon ding naglakad ang Israel sa ilang, ginutom, at doon nabigo: nagreklamo sila tungkol sa tinapay, sumamba sa ibang diyos, at sinubok ang Panginoon sa Massah. Tatlong sagot ni Jesus ay tatlong linya mula sa Deuteronomio, ang aklat ng tipan na binasa sa Israel bago pumasok sa Lupang Pangako. Ginagawa niya ngayon, bilang iisang tao at sa ngalan ng marami, ang hindi nagawa ng buong bansa. Kaya hindi lamang halimbawa ng pagtitiis ang eksenang ito; ito ang unang bahagi ng pagliligtas mismo. At ang binasa niya sa Nazaret, ang "pinagpalang panahon ng Panginoon," ay wikang Jubileo: pagpapalaya ng utang, pagbabalik ng lupa, pagkalag ng tanikala. Ang buong kasaysayan ng tipan ay pinipiga sa isang pangungusap: "Ngayon itong kasulatan ay natupad sa inyong pandinig."

Ang Salamin

May tukso na hindi mukhang tukso: ang pagnanais na patunayan ang sarili. "Kung ikaw ang Anak ng Diyos" ay ang eksaktong bulong na sinusubaybayan tayo sa trabaho, sa pamilya, sa simbahan. Patunayan mo. Magpakita ka ng resulta. Gawin mong tinapay ang bato bago ka pa magutom nang tuluyan. Pero ang mas matalim na salamin sa kabanatang ito ay hindi ang ilang kundi ang sinagoga. Namangha ang mga taga-Nazaret hangga't tila para sa kanila ang biyaya. Nang marinig nilang ang balo sa Sarepta at ang heneral na taga-Siria ang tinanggap ng Diyos, nag-alab ang galit hanggang bangin. Ganoon din tayo: masaya sa biyaya hanggang sa mapunta ito sa taong sa tingin natin ay hindi karapat-dapat, ang kapitbahay na iba ang paniniwala, ang kapatid na sumira sa pamilya, ang taong nakainggitan mo. Ngayon din: isulat sa papel ang pangalan ng isang taong mahirap para sa iyong isipin na pagpapalain ng Diyos, at ipanalangin mo siya nang malakas, sa pangalan.

Ang Detalye

Sa talata 39 ay may maliit na salita na madaling lampasan: "sinaway ang kaniyang lagnat." Sinasaway mo ang demonyo, tulad ng ginawa niya sa talata 35. Sinasaway mo ang isang bagay na may kalooban, isang rebelde. Pero lagnat? Hindi ito nagpapakatao ng sakit; ipinapakita nito kung gaano kalawak ang paghahari na dumarating. Ang karamdaman ay hindi neutral na kapalaran sa mundong ito kundi bahagi ng lumang pagkakasunod-sunod na binubuwag ni Jesus. At ang unang ginawa ng biyenan ni Simon pagkagaling: "nagsimulang maglingkod sa kanila." Hindi malabong emosyon ang bunga ng kaharian kundi ang pagbabalik ng isang tao sa kanyang lugar, sa kanyang tahanan, sa kanyang kakayahang magbigay. Iyan ang hugis ng kaligtasan: mula sa pagkakahiga tungo sa paglilingkod.

Konteksto

Ang Nazaret ay maliit, marahil ilang daang tao lamang, at halos magkakamag-anak ang lahat. Doon, ang "anak lamang ni Jose" ay hindi papuri kundi paalala ng lugar mo sa kaayusan: alam namin ang tatay mo, huwag kang aangat. Sa isang kulturang binubuo ng karangalan at kahihiyan, ang pag-akyat ni Jesus nang lampas sa inaasahan ay isang panganib sa buong nayon. Sa likod ng lahat ay ang Roma at si Herodes Antipas: totoong-totoo ang alok ng diyablo tungkol sa "lahat ng mga kaharian ng mundo" sa mga taong nakakikita ng sundalo at buwis araw-araw. Ang Capernaum naman ay bayan sa daanan ng kalakalan, mas magulo, mas halo. Doon tinanggap ang sinabi niya; sa sariling bayan, bangin.

Ang Intertekstuwalidad

Sinadya ni Jesus ang dalawang kuwento: si Elias na ipinadala sa balo sa Sarepta, isang paganong babae sa teritoryo ni Jezebel, at si Eliseo na naglinis kay Naaman, opisyal ng kaaway na hukbo. Sa panahon ng dalawang pinakamalaking propeta ng Israel, ang pinakamalinaw na himala ay napunta sa labas. Hindi ito bagong doktrina; pinapaalala lang ni Jesus ang sarili nilang Kasulatan, at iyon ang nagpagalit. Pansinin din ang huling salita ng talata 13: umalis ang diyablo "hanggang sa ibang pagkakataon." Hindi tapos ang labanan sa ilang; babalik ito sa Getsemani at sa krus, kung saan muling maririnig ang parehong "kung ikaw ang Anak ng Diyos," at muli niyang tatanggihan ang madaling daan.

Pagninilay

Sa aling bahagi ng buhay mo ngayon ka pinipilit na magpatunay, at ano ang mangyayari kung tumigil ka?

Kanino sa paligid mo mahirap para sa iyong isiping mapunta ang biyaya ng Diyos, at ano ang sinasabi niyon tungkol sa pagkaunawa mo sa biyaya?