Marcos 11:10
Ang Teksto
Naririnig mo muna ang mga tinig bago mo makita ang mukha ng mga tao: isang alon ng sigaw na naglalakbay mula sa unahan ng prusisyon hanggang sa likuran, paulit-ulit, hanggang sa parang isang awit na. Ito ang sinisigaw nila habang nakaupo si Jesus sa isang batang asno na hindi pa nasasakyan, sa daang natatakpan ng mga kasuotan at putol na sanga: "Pagpalain ang pagdating ng kaharian ng ating amang si David! Hosanna sa kataas-taasan!" Hindi lamang ang pumaparito ang pinagpapala nila kundi ang buong kaharian na pinaniniwalaan nilang kasama niyang dumarating, ang trono ni David na matagal nang bakante, at ang kaligtasang hinihingi nila mula sa pinakamataas na langit.
Ang Ubod
Pansinin mo kung ano ang hindi nila sinabi. Hindi nila sinabing "Pinagpala ang hari." Sinabi nila: ang kaharian ng ating amang si David. Hinahabol nila ang isang alaala, isang gintong panahon nang may sariling hari ang Israel at walang sundalong banyaga sa lansangan. Tama sila at mali sila nang sabay. Tama, dahil nasa kanilang harapan nga ang Anak ni David. Mali, dahil inaakala nilang ang kahariang iyon ay darating sa paraang kilala ng mundo: sa lakas, sa teritoryo, sa pagbagsak ng Roma. At ang salitang "Hosanna" mismo, na sa Hebreo ay hiling na "iligtas mo kami ngayon," ay magiging panalangin na sasagutin, ngunit hindi sa paraang inaasahan. Ganito ang Diyos: sinasagot niya ang tamang hiling nang higit sa maliit na nilalaman nito.
Ang Sinulid na Nag-uugnay
May pangako na matandang-matanda nang nakatago sa sigaw na iyon. Ipinangako ng Diyos kay David na hindi mawawalan ng tagapagmana ang kaniyang trono, at nang mabuwag ang Jerusalem at maubos ang mga hari, hindi nawala ang pangako; naging pag-asa ito na dinala ng bayan sa loob ng mahigit limang daang taon na parang baong hindi nauubos. Kaya nang makita nila ang isang lalaking nakaupo sa bisiro papasok sa lungsod, kumulo ang lahat ng naipong paghihintay. Ngunit ang kahariang ito ay hindi itatayo sa pamamagitan ng espada kundi sa pamamagitan ng isang hari na papayag na gapiin. Sa loob ng limang araw, ang parehong lungsod ay magtatanghal ng ibang korona para sa kaniya. At doon mismo, sa pagkatalong iyon, magsisimula ang paghahari na hinihingi nila.
Ang Salamin
Mahirap tanggapin na puwedeng tama ang panalangin mo at mali pa rin ang inaasahan mo. Humihingi ka ng ginhawa sa trabaho at ang dumarating ay tibay. Ipinapanalangin mo ang anak mong naliligaw at ang sinasagot ng Diyos ay ikaw muna. Ipinagdarasal mo ang paggaling ng katawan at ang ibinibigay ay kapayapaang hindi mo inorder. Gaya ng mga taong iyon sa daan, madalas tayong humahanap ng gintong panahon na babalik: ang pamilyang buo pa, ang katawang malakas pa, ang simbahang masigla pa. Hindi masama ang paghahangad na iyon. Ngunit kung ang nais lang natin ay ibalik ang nakaraan, baka hindi natin mapansin ang Hari na dumaraan ngayon. Ngayong araw, isulat mo sa papel ang isang partikular na hiling na matagal mo nang ipinapanalangin, at sa ibaba nito isulat mo ang isang linya: "Panginoon, iligtas mo kami ngayon, kahit hindi sa paraang inaasahan ko." Basahin mo ito nang malakas.
Konteksto
Linggo ng Paskuwa sa Jerusalem. Dumadagsa ang mga peregrino mula sa buong Mediteraneo, at ang lungsod na karaniwang may ilang libong naninirahan ay namamaga hanggang sa maraming beses ang laki. Alam ng mga Romano ito. Kaya tuwing Paskuwa, umaahon ang gobernador mula sa Cesarea kasama ang mga sundalo, pumapasok sa kabilang pintuan ng lungsod na may kabayo at sandata, para ipaalala kung sino ang may hawak ng kapangyarihan. Isang pista ng paglaya mula sa pagkaalipin, ipinagdiriwang sa ilalim ng bota ng isang imperyo: nakasisindak ang kombinasyon. Sa ganitong pisngi ng tensiyon pumasok si Jesus, hindi sa kabayo kundi sa bisiro, at sumigaw ang mga tao ng salitang "kaharian" sa lungsod na may garison. Alam ng mga punong pari na ang ganitong eksena ay puwedeng mauwi sa dugo.
Ang Detalye
"Hosanna sa kataas-taasan." Pakinggan mong mabuti ang huling kataga. Hindi sila sumisigaw sa hari sa harapan nila; itinataas nila ang hiling sa pinakamataas na langit, sa trono sa likod ng lahat ng trono. Ibig sabihin, kahit sila mismo ay nakadama na hindi sapat ang isang tao sa isang asno para sa hinihingi nila. Ang "iligtas mo kami ngayon" ay ipinadadala nila paitaas, sa Diyos mismo. At dito nagiging halos nakakakilabot ang eksena: ang Isa na nasa kanilang harapan ay ang mismong sagot mula sa kataas-taasan, lumulusong pababa sa alikabok ng daan, nakaupo sa hayop na pang-mahihirap. Sumisigaw sila sa langit habang dumadaan ang langit sa tabi nila.
Ang Larawan ng Nakikinig
Ang mga unang bumasa ng Marcos ay malamang mga Kristiyanong Romano na nabuhay sa panahon ng pag-uusig, mga taong nakakita ng kapwa mananampalatayang hinuli at pinatay. Para sa kanila, ang eksenang ito ay mapait at matamis nang sabay. Alam nilang ang mga sumisigaw ng "Hosanna" ay hindi humarang nang dakpin si Jesus. Alam nilang ang kahariang inaasahan ng karamihan ay hindi dumating sa paraang gusto nila, at marahil ganoon din ang naramdaman nila habang naghihintay ng kaligtasang tila natatagalan. Ang sinasabi sa kanila ng teksto: hindi nabigo ang kaharian. Pumasok ito sa lungsod nang tahimik, sa isang asno, at nagsimula sa isang krus. Kung ganoon dumating ang kaharian noon, puwedeng dumarating din ito ngayon sa mga paraang hindi kasindak-sindak sa paningin ng mundo.
Pagninilay
Anong "gintong panahon" ang hinahabol mo pa rin, at paano nito nalalabuan ang nakikita mong ginagawa ng Diyos sa iyong buhay ngayon?
Kung sagutin ng Diyos ang matagal mong panalangin sa paraang ganap na iba sa inaasahan mo, matatawag mo pa rin ba itong kaligtasan?
Mga madalas itanong tungkol sa Mark 11:10
Mabilisang sagot sa mga pinakakaraniwang tanong tungkol sa talatang ito ng Bibliya.
Ano ang ibig sabihin ng Marcos 11:10?
Tungkol saan ang Marcos 11:10?
Ano ang makasaysayang konteksto ng Marcos 11:10?
Ano ang itinuturo sa atin ng Marcos 11:10 tungkol sa katangian ng Diyos?
Paano nananatiling makabuluhan ang Marcos 11:10 sa kasalukuyan?
Ang ibinabahagi ng komunidad sa Mark 11
Mga kabatiran, panalangin at pasasalamat mula sa mga mambabasa at sa pangkat ng patnugutan tungkol sa siping ito.
Salamat po dahil may silbi sa Inyo kahit ang simpleng bagay. Dinala ng mga alagad ang bisiro kay Jesus at inilagay ang kanilang mga balabal dito, at umupo Siya roon. Salamat sa pagtanggap Ninyo sa kakaunting handog namin at sa paggamit nito para sa Inyong kaluwalhatian.
Nang makarating siya roon, wala siyang nakitang anuman kundi mga dahon." Malayo pa lang, mukhang mabunga na ang puno. Malago, mapang-akit, mapangako. Pero paglapit, wala.
Madali palang magmukhang may bunga. Ang dami nating dahon: serbisyo, magagandang salita, regular na pagsimba. Kapag lumapit ang Panginoon at hinawi ang mga dahon, ano ang matatagpuan niya sa iyo?
Panginoon, minsan mas natatakot ako sa sasabihin ng iba kaysa sa katotohanan mo. Napipigilan ako ng takot na magsalita ng tapat. Tulungan mo akong piliin ang totoo kahit mahirap, at hindi ang sagot na magpapaganda lang ng tingin sa akin.
Hindi namin alam." Pero alam nila. Nagkaisa pa nga silang magplano kung ano ang pinakaligtas na sagot. Hindi kakulangan sa kaalaman ang problema nila, kundi takot mawala ang kinalalagyan nila. At hindi pinilit ni Jesus. Hinayaan Niya silang umuwi na dala ang pekeng hindi alam. May katotohanan ka bang matagal nang iniiwasang aminin?
Tuklasin ang talatang ito sa ibang antas
Baguhan, teologo, o ibang haba ng pagbasa? Isaayos ang mga setting at gumawa ng sarili mong bersyon.
Buksan sa study tool