Marcos 14

Ang Teksto

Napuno ng halimuyak ng purong nardo ang bahay ni Simon na ketongin, at sa loob ng dalawang araw ang halimuyak na iyon ay magiging pabango ng isang bangkay. Sa kabanatang ito, pinlano ng mga punong pari ang pagpatay kay Jesus, pinahiran siya ng isang babae para sa libing, nakipagtawaran si Judas, hinati ni Jesus ang tinapay at tinawag itong kaniyang katawan, nanalangin siya sa Getsemani hanggang sa hangganan ng kaniyang lakas, dinakip siya sa isang halik, hinatulan ng Sanedrin, at itinanggi ng kaniyang pinakamatapang na alagad sa harap ng apoy sa patyo. Isang gabi. Lahat ng nagmamahal sa kaniya ay tumakas; nanatili lang ang mga humahatol.

Ang Ubod

Isipin ang Jerusalem tuwing Paskua: doble o triple ang populasyon, dugo ng tupa sa mga sahig ng templo, mga Romanong sundalo sa mga bubungan dahil ang mga pista ang panahon ng rebelyon. Sa gitna ng lungsod na iyon, may isang lalaking kumuha ng tinapay ng Paskua, ang tinapay na alaala ng pagpapalaya mula sa Egipto, at sinabi: "Ito ang aking katawan." Hindi niya ipinaliwanag. Inilagay niya ang sarili sa lugar ng kordero. Ang ubod ng kabanatang ito ay hindi ang kabiguan ng mga alagad, kahit gaano ito kasakit; ang ubod ay ang Diyos na naghahanda ng kaniyang sariling handog habang ang mga tao ay nagpaplano, nagtatawaran, at natutulog. Ang kaligtasan ay hindi natin ginawa. Ginawa ito habang tulog tayo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

"Ito ang aking dugo ng kasunduan, ang dugo na maibubuhos para sa marami." Naririnig ng isang Judiong tumatayo sa templo ang echo agad: sa Sinai, iwinisik ni Moises ang dugo sa bayan at tinawag itong dugo ng tipan. Ang tipan ay hindi kailanman naitatag sa pamamagitan ng magandang salita lamang; laging may buhay na ibinuhos. Ang bago ngayon ay ito: ang nag-aalay at ang inialay ay isa. Hindi tayo dinala ng Diyos sa altar; siya ang lumapit. At ang pariralang "para sa marami" ay hindi pagbabawas, kundi pagpapalawak: hindi lang para sa isang bansa, hindi lang para sa mga karapat-dapat, kundi para sa marami na tulad ni Pedro, na papatunayan pa lang ang kanilang kawalan ng kakayahang manatili.

Ang Salamin

Kilala natin ang patyo. Nakaupo tayo sa tabi ng apoy kung saan mas madali ang manahimik: sa hapag ng kawani kapag pinagtatawanan ang pananampalataya, sa grupo ng magulang kung saan mas mura ang tumango kaysa sumalungat, sa harap ng isang kliyente na nagbabayad ng malaki. Hindi lumaban si Pedro; sumandal lang siya sa init. At kilala rin natin ang Getsemani, kung saan ang tanging tinatanong ng katawan ay tulog, hindi panalangin, dahil sobrang bigat ng araw. Hindi tayo hinahatulan ng teksto nang mas malupit kaysa sa hatol natin sa sarili; ngunit hindi rin ito nangangako ng lakas na wala tayo. Isang bagay ngayong araw: pumunta sa isang tahimik na sulok, sabihin nang malakas ang mga salitang "hindi ang aking kalooban, kundi ang iyong kalooban," at pagkatapos pangalanan sa Diyos ang isang partikular na bagay ngayong linggo na ayaw mong ipaubaya.

Ang Ugnayan sa Kasulatan

Dalawang tinig ang dapat pakinggan sa likod ng gabing ito. Ang una ay ang Exodo 24, kung saan iwinisik ni Moises ang dugo sa bayan pagkatapos ng pangako sa Sinai; kaya nang sabihin ni Jesus na "dugo ng kasunduan," hindi siya gumagawa ng bagong simbolo kundi tinatapos ang isang luma. Ang pangalawa ay ang Daniel 7, ang pangitain ng isang tulad ng anak ng tao na dumarating sa mga ulap upang tanggapin ang paghahari. Kaya nang sumagot si Jesus, "Ako nga. At makikita ninyo ang Anak ng Tao kapag nakaupo na siya sa bandang kanang kamay ng Kapangyarihan," alam ng pinakapunong pari kung ano ang naaangkin: hindi lamang pagka-Mesiyas, kundi ang trono mismo. Kaya pinunit niya ang kaniyang damit.

Ang Detalye

Isang maliit na tanawin ang nagtatakda ng lahat: "Nakita niya si Pedro habang nakatayo sa tapat ng apoy na nagpapainit at pinagmasdan niya itong mabuti." Ang apoy ang nagkanulo sa kaniya. Sa gitna ng dilim ng patyo, tanging ang mukhang nakaharap sa uling ang naliliwanagan, at doon ito nakita ng isang alilang babae, ang pinakamababa sa hierarkiya ng bahay ng pinakapunong pari. Hindi sinundan ni Pedro si Jesus sa malayo para magtago; lumapit siya sa apoy dahil giniginaw siya. At ang init na hinahanap niya ang siyang nagbunyag sa kaniya. Ganoon kadalas ang paglaho ng katapangan natin: hindi sa harap ng espada, kundi sa harap ng maliit na ginhawa na hindi natin gustong iwan.

Ang Tanong

Bakit "Mas mabuti pang hindi na siya isinilang" kung ang lahat ng ito ay "upang matupad ang mga kasulatan"? Kung kinakailangan ang pagkakanulo, bakit napapahamak si Judas? Hindi sinasagot ito ni Marcos, at hindi rin ako magkukunwaring may susi ako. Ang tanging ipinapakita ng teksto ay ito: ang malalim na layunin ng Diyos ay hindi nagpapawalang-sala sa mga kamay na nagpapatupad nito. Kailangan ng espada, ngunit walang inosente sa may hawak nito. Nakakainis ito, at dapat lang. Sapagkat ang parehong gabi ay nagpapakita rin na ang taong tumatakas at nagmumura at umiiyak ay hahanapin muli sa Galilea. Hindi natin alam kung ano ang naging wakas ni Judas. Alam natin ang naging wakas ni Pedro.

Pagninilay

Saan ka nakaupo malapit sa apoy ngayon, kung saan mas madali ang manahimik kaysa magsabi kung kanino ka?

Anong bagay sa buhay mo ang mahal na mahal na inaakala ng iba na aksaya kung ibibigay mo kay Cristo?