Marcos 2:14

Ang Teksto

Naglalakad si Jesus sa tabi ng lawa, kasunod ang mga taong kanina lang ay nakikinig sa kaniyang pagtuturo. Sa gilid ng daan, sa isang mesa kung saan sinusukat ang bawat isda at bawat kargada, nakaupo si Levi na anak ni Alfeo. Hindi siya nakikinig. Nagtatrabaho siya. At doon, sa gitna ng ingay ng dumadaan na karamihan, tumigil ang mga mata ni Jesus sa kaniya: "Sa kaniyang pagdaan, nakita niya si Levi na anak ni Alfeo na nakaupo sa paningilan ng buwis at sinabi sa kaniya, 'Sumunod ka sa akin.'" Tatlong salita lang sa Griego. Walang paliwanag, walang panimulang usapan, walang kondisyon. At ang sumunod ay kasing-ikli: "Tumayo si Levi at sumunod siya sa kaniya." Naiwan ang mesa. Naiwan ang pera. Naiwan ang buong buhay na binuo sa paligid ng upuang iyon.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin kung sino ang unang kumilos. Hindi si Levi. Walang paghahanap dito, walang pagsisisi na nauna, walang nakatagong kabutihan sa loob ng maniningil na sa wakas ay lumitaw. Ang tanging dahilan kung bakit tumayo si Levi ay dahil may isang dumaan at tumawag. Ito ang mukha ng biyaya sa Marcos: hindi ito gantimpala sa mga naghahanda, kundi tinig na dumarating sa mga hindi umaasa. Kaya nga nakadikit ito sa nakaraang kuwento ng paralitiko. Doon, isang lalaking hindi makagalaw ang pinatawad at pinatayo. Dito, isang lalaking marunong gumalaw ngunit nakakadena sa kaniyang mesa ang tinawag at pinatayo rin. Iisa ang kapangyarihan. Ang Anak ng Tao na "may kapangyarihan dito sa mundo na magpatawad ng mga kasalanan" ay may kapangyarihan ding buhatin ang isang tao mula sa buhay na akala niya ay siya na niyang kapalaran. Ang kaharian ay hindi imbitasyon sa mga karapat-dapat; ito ay utos na nagbibigay ng kakayahang sumunod.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May sinaunang tunog ang tawag na ito. Nang tawagin ni Elias si Eliseo habang nag-aararo, iniwan nito ang kaniyang mga baka at sumunod; walang mahabang paliwanag, tanging isang balabal na ibinato at isang buhay na natapos sa isang iglap. Ganoon tumatawag ang Diyos sa buong kasaysayan ng kaligtasan: hindi sa pamamagitan ng pangangatwiran kundi sa pamamagitan ng salita na lumilikha ng bagong katayuan. Ngunit may pagkakaiba rito. Si Eliseo ay isang malayang magsasaka; si Levi ay isang lalaking nakabenta na ng kaniyang pangalan sa mga naghaharing kapangyarihan. At ang tumatawag sa kaniya ay hindi propeta kundi ang Isa na sinabi mismo, "Hindi ako pumarito upang tawagin ang mga matuwid na tao kundi ang mga taong makasalanan." Dito natin nakikita kung saan tutungo ang buong kuwento: sa krus, kung saan ang Tumatawag ay pumalit sa lugar ng mga tinatawag niya.

Ang Salamin

May mesa ka rin. Hindi ito laging kasalanan; kadalasan ito ay ang bagay na nagbibigay sa iyo ng kabuhayan, ng katayuan, ng pakiramdam na may saysay ka. Ang posisyon sa trabaho na pinaghirapan mo nang labinlimang taon. Ang badyet na binabantayan mo nang mahigpit dahil ang pera lamang ang nagbibigay sa iyo ng katiyakan. Ang reputasyon sa simbahan na hindi mo kayang mawala. Ang mesa ay hindi pangit; ang mapanganib ay kapag hindi mo na kayang tumayo mula rito kahit may tumatawag. At napansin mo ba? Hindi hiningi ni Jesus kay Levi na maging mabuti muna. Hiningi niya ang katawan niya, ang mga paa niya, ngayon. Ang pananampalataya sa Marcos ay laging may hugis ng paggalaw.

Ngayong araw: isulat sa isang papel ang isang bagay na kailangan mong iwan kung susunod ka nang buo, pagkatapos ay basahin ito nang malakas kasama ang mga salitang "Sumunod ka sa akin," at itago ang papel sa bulsa mo hanggang gabi.

Ang Detalye

"Tumayo si Levi." Sa Griego, ang salitang ito ay anastas, mula sa ugat na ginagamit para sa pagbangon mula sa pagkakahiga at, sa ibang bahagi ng Ebanghelyo, para sa muling pagkabuhay. Ito rin ang salitang narinig ng paralitiko ilang talata lamang ang nakalipas: "bumangon ka, kunin ang iyong higaan." Hindi ito aksidente sa pagkakasulat ni Marcos. Dalawang lalaki, dalawang pagbangon, iisang tinig. Ang isa ay nakahiga dahil sa katawan niyang hindi gumagalaw; ang isa ay nakaupo dahil sa buhay niyang naging bilangguan. Pareho silang hindi makatayo sa sariling lakas, at pareho silang tumayo nang may nagsalita. Kaya ang pagsunod ay hindi unang hakbang ng malakas na tao. Ito ay unang hininga ng isang taong binuhay.

Ang Tanong

Talaga bang ganoon kadali? Iniwan ni Levi ang isang kontrata, mga aklat ng utang, mga taong may pananagutan sa kaniya. Alam nating hindi siya naging pulubi kaagad, dahil sa susunod na talata ay may bahay pa siya at kayang magpakain ng maraming panauhin. Kaya hindi ito kuwento ng biglaang paglaho ng lahat ng ari-arian. Pero huwag din nating gawing magaan ito. Sa mundong iyon, kapag umalis ka sa paningilan ng buwis, may iba nang uupo doon kinabukasan. Walang balikan. At hindi sinasabi ni Marcos kung ano ang naramdaman ni Levi, kung nanginig ba ang kamay niya, kung may nagalit sa kaniyang pamilya. Iniwan ng teksto ang katahimikang iyon. Marahil dahil ang tanong ay hindi kung ano ang naramdaman ni Levi, kundi kung tatayo ka rin.

Konteksto

Nasa Capernaum tayo, sa hilagang baybayin ng Lawa ng Galilea, sa teritoryo ni Herodes Antipas at sa gilid ng ruta ng kalakalan patungong hilaga. Doon may paningilan: sinusukat ang isda, ang langis, ang mga kargadang dumadaan, at kinukuha ang bahagi ng gobyerno. Ang mga maniningil ay mga Judiong nagtrabaho para sa kapangyarihang mapang-api at kadalasang kumikita mula sa sobrang singil. Sa mata ng mga kapwa Judio, sila ay kasabwat, marumi, hindi tinatanggap bilang saksi, itinuturing na kasama ng mga magnanakaw. Hindi sila basta makakabalik sa dating buhay. Sa lipunang iyon, ang isang gurong may sumusunod na maraming tao ay may pangalang dapat ingatan. At sa harap ng lahat ng dumadaan, tumigil si Jesus sa mesa ng pinakakinasusuklaman sa bayan at tinawag siya.

Pagninilay

Ano ang mesa kung saan ka nakaupo ngayon, at ano ang mangyayari sa iyo kung tatayo ka?

Naniniwala ka bang nauuna ang tawag ng Diyos sa anumang pagbabago sa iyo, o palihim ka pa ring naghihintay na maging karapat-dapat muna?