Marcos 2

Ang Teksto

Bumalik si Jesus sa Capernaum, at sa isang bahay na siksikan sa tao ay may apat na lalaking binutas ang bubong para ibaba ang kanilang paralisadong kaibigan; sa halip na agad siyang pagalingin, sinabi muna ni Jesus, "Anak, pinatawad na ang iyong mga kasalanan," at nagsimula ang alitan sa mga eskriba. Mula roon ay sunod-sunod ang mga banggaan: tinawag niya si Levi mula sa paningilan ng buwis at kumain kasama ang mga maniningil at makasalanan, ipinagtanggol ang hindi pag-aayuno ng kaniyang mga alagad sa pamamagitan ng larawan ng kasalan at ng bagong alak, at ipinagtanggol ang pamimitas nila ng uhay sa Araw ng Pamamahinga. Nagtatapos ang kabanata sa isang pahayag na halos hindi kayang tanggapin ng kaniyang mga kausap: "ang Anak ng Tao ay Panginoon maging sa Araw ng Pamamahinga."

Ang Puso

Tama ang mga eskriba sa kanilang teolohiya: "Sino ang makapagpapatawad ng mga kasalanan kundi ang Diyos lamang?" Iyan ang pundasyon ng buong Lumang Tipan. Ang kasalanan ay hindi utang sa kapwa lamang kundi paglabag sa Diyos, kaya ang Diyos lang ang may karapatang magpawalang-sala. Ang mali nila ay hindi ang doktrina kundi ang hinuha: na imposibleng nasa harap nila ang Diyos. Kaya ginamit ni Jesus ang paggaling bilang nakikitang patunay ng hindi nakikitang bagay. Mas madaling sabihin ang kapatawaran dahil walang makasusukat kung totoo; kaya binigyan niya sila ng sukatan. At pansinin ang pagkakasunod: una ang kapatawaran, saka ang paggaling. Hindi ginawang gantimpala ni Jesus ang biyaya sa isang gumaling nang tao; binigay niya ito sa isang hindi man lang makakilos, isang taong dala-dala ng iba. Ganyan gumagalaw ang biyaya: dumarating muna, bago ang anumang kakayahang tumugon.

Ang Sinulid na Nagdurugtong

Ang kabanatang ito ay puno ng mga larawan ng bagong panahon. Ang kasalan: sa mga propeta, ang Diyos ang kasintahang lalaki ng Israel, at ngayon ay sinasabi ni Jesus na ang kasintahan ay nandito na, kaya walang katuturan ang pag-aayuno. Ang bagong alak at ang bagong sisidlang-balat: hindi tagpi-tagping pagkukumpuni ang dala niya kundi ang bagong tipang ipinangako sa Jeremias 31, isang tipan kung saan ang kapatawaran ay hindi nakasalalay sa paulit-ulit na handog kundi sa isang beses na pagkilos ng Diyos. At ang Araw ng Pamamahinga: ang tanda ng paglikha at ng paglaya mula sa Egipto, ngayon ay sinasabing may Panginoon na nakatayo sa ibabaw nito. Hindi sinisira ni Jesus ang luma; dinadala niya ito sa kinatutungohan nito. Ang buong Lumang Tipan ay umaasam ng pahinga at kapatawaran, at narito ang dalawa sa iisang katawan.

Ang Salamin

Mayroong tahimik na pagmamalaki na madaling hindi mapansin: ang pakiramdam na kailangan mo munang maayos ang sarili bago ka lumapit. Marami tayong umaasa na kapag naitama na natin ang gulo sa trabaho, sa pera, sa relasyon sa isang anak na hindi na kumakausap sa atin, saka tayo haharap sa Diyos nang buong-buo. Pero ang lalaki sa higaan ay walang naiambag kundi ang kaniyang bigat. Hindi siya lumapit; dinala siya. At may kabaligtaran ding panganib: ang maging eskriba sa sariling bahay, ang taong laging may binibilang na mali sa iba, na ang pagiging tama ay naging mas mahalaga kaysa sa pagkamangha. Kung mas madali mong nakikita ang kapintasan ng kapatid mo kaysa sa sarili mong pangangailangan ng manggagamot, ikaw ang kausap ni Jesus sa talatang labimpito. Ngayong araw, isulat sa papel ang isang kasalanang matagal mo nang dala, basahin nang malakas ang "pinatawad na ang iyong mga kasalanan," at punitin ang papel.

Konteksto

Ang Capernaum ay isang bayan ng mga mangingisda sa hilagang baybayin ng Lawa ng Galilea, nasa daanan ng kalakalan, kaya may paningilan ng buwis doon. Ang mga bahay ay maliit, may bubong na gawa sa kahoy, sanga at pinatuyong putik, may hagdan sa labas; kaya posible ngang butasin ito, at tiyak na umulan ng alikabok sa ulo ng mga nakikinig. Si Levi ay hindi lamang hindi popular; siya ay kasabwat ng kapangyarihang Romano, at ang pakikisalo sa pagkain ay sa kulturang iyon isang pahayag ng pagtanggap, hindi lamang pagkain. Ang mga Pariseo ay hindi kaaway ng Diyos sa kanilang sariling isip; sila ang seryosong relihiyoso, ang mga nagnanais na maging banal ang buong bayan. Doon nagmumula ang bangayan: hindi sa pagitan ng mabuti at masama, kundi sa pagitan ng dalawang paraan ng paghawak sa kabanalan.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa limang eksenang ito, hindi lumalaban si Jesus; inaako niya. Alam niya agad ang laman ng puso ng mga eskriba, na sa Marcos ay hindi lamang kahusayan sa pagbasa ng tao kundi tanda ng kung sino siya. Tinawag niya ang paralisadong lalaki na "Anak," isang salitang mas malapit kaysa sa kailangan, na nagpapakita ng pagmamahal bago ang himala. Pumasok siya sa bahay ni Levi na alam niyang magdudulot ng tsismis. At apat na beses niyang inilagay ang sarili sa gitna: ako ang manggagamot, ako ang kasintahang lalaki, ako ang bagong alak, ako ang Panginoon ng Araw ng Pamamahinga. Walang kababaang-loob na umiiwas dito. Ito ang pinakanakakagulat sa kabanata: isang taong may buong pagtitiwala na ang kaniyang presensiya ang bagong sentro ng relihiyon ng Israel.

Ang Detalye

Pansinin ang sinabi niya sa gumaling: "kunin ang iyong higaan." Ang higaan ang simbolo ng kaniyang pagkabihag, ang bagay na nagdala sa kaniya sa loob ng maraming taon. Ngayon siya ang nagdadala nito. Hindi ito iniwang basura sa sahig; dinala niya palabas, sa harap ng lahat, bilang patotoo. Ang dating patunay ng kawalan ng pag-asa ay naging patunay ng awa. Ganito gumagawa ang Diyos: hindi niya binubura ang kasaysayan natin, ginagawa niya itong ebidensiya. At dahil "kailanman ay hindi pa kami nakakita ng katulad nito," ang nakita nila ay hindi lamang isang lalaking naglalakad kundi isang pintuang bumukas sa langit sa gitna ng isang maalikabok na bahay sa Capernaum.

Pagninilay

Sino ang apat na tao sa buhay mo, at kanino ka naging isa sa apat?

Saan ka ngayon kumukuha ng kasiguruhan: sa pagiging tama mo, o sa pagiging malapit ni Jesus?