Mateo 10:28

The Text

Sinasabi ni Jesus sa kaniyang labindalawang isinusugo: may mga taong kayang pumatay sa inyo, ngunit doon nagtatapos ang kanilang kapangyarihan. Huwag silang katakutan, sapagkat ang katawan lamang ang kanilang maaabot at hindi ang kaluluwa. Isa lamang ang karapat-dapat katakutan: ang may kakayahang "makapupuksa ng kaluluwa at katawan sa impyerno." Hindi inaalis ni Jesus ang takot sa puso ng kaniyang mga alagad; inililipat niya ito. Mula sa mga hukuman, sa latigo sa sinagoga, sa mga gobernador at hari na binanggit niya kanina, ibinabaling niya ang kanilang tingin sa Isa na ang hatol ay hindi maaapela. Ang kakatwa: ang pangungusap na ito ay kabilang sa isang mahabang paanyaya na huwag matakot.

Ang Puso ng Teksto

Narito ang isang katotohanang madalas nating laktawan: ang kaligtasan ay hindi pagtakas mula sa takot kundi pagtutuwid nito. Sa buong Kasulatan, ang "takot sa Panginoon" ay hindi pangangatal ng isang biktima kundi tamang pagkilala kung sino talaga ang Diyos: siya na humubog sa katawan mula sa alabok at humihip ng hininga rito, siya na tanging may karapatang humatol sa ginawa niya. Ang mga umuusig ay may hawak na espada; wala silang hawak na kawalang-hanggan. Kaya ang talatang ito ay sabay na nagpapakumbaba at nagpapalaya. Nagpapakumbaba, dahil hindi maaaring gawing malambot ang salitang "impyerno" dito; may tunay na panganib na mas malalim kaysa kamatayan. Nagpapalaya, dahil sa sandaling tama ang hinaharap ng ating takot, nawawalan ng kapangyarihan sa atin ang lahat ng mas mababang banta. Ang taong natatakot sa Diyos ay walang ibang kailangang katakutan.

Ang Hibla sa Buong Kasaysayan

Ang linyang ito ay hindi bagong imbensyon ni Jesus. Buhat pa sa mga propeta, laging ganito ang hamon ng Diyos sa kaniyang takot na bayan: huwag ninyong katakutan ang kinatatakutan ng mga bansa, ako ang inyong ariing banal, ako ang inyong katakutan. Ganiyan ang sinabi ng Diyos kay Isaias nang nanginginig ang Jerusalem sa harap ng mga hukbong papalapit. Ang takot sa Panginoon ang siyang nagpapaliit sa mga imperyo sa tamang sukat nila. At narito ang tinik: ang Isa na may kapangyarihang pumuksa ng kaluluwa at katawan ay siya ring naging katawan, at pinatay ng mga tao. Si Jesus ay hindi nagsasalita bilang isang ligtas na tagapagturo; ilang kabanata pa at siya mismo ang dadalhin sa konseho, hahagupitin, ihaharap sa gobernador. Ang landas na inilalarawan niya sa mga alagad ay ang sarili niyang landas. Dahil doon, ang huling hukom ay hindi isang estranghero sa ating laman kundi ang nagtiis nito hanggang dulo.

Ang Salamin

Alamin natin kung sino talaga ang kinatatakutan mo. Hindi ang diyablo, malamang. Mas madalas ito ang hitsura: ang amo na maaaring magpalabas sa iyo sa trabaho kapag hindi ka sumang-ayon sa isang kasinungalingan; ang kapatid na titigil sa pakikipag-usap kung ipagtapat mo ang pananampalataya mo; ang resulta ng biopsy; ang mga taong maaaring magsalita tungkol sa iyo sa likod mo. Lahat sila, sabi ni Jesus, ay may hangganan. Hanggang katawan lamang. Hanggang reputasyon, kita, ginhawa, hininga. Hindi ito pagmamaliit sa sakit; tunay ang latigo sa sinagoga. Pero may pader sa dulo ng kanilang kapangyarihan, at ang pader na iyon ang kalayaan mo. Ang alagad na sumuko na sa katawan ay wala nang maipanghahawak sa kaniya ang sinuman.

Ngayong araw: isulat sa isang papel ang pangalan ng tao o ng bagay na pinakakinatatakutan mo sa linggong ito, at sa ilalim nito isulat, "hanggang katawan lamang." Basahin ito nang malakas, pagkatapos ay sabihin sa Diyos kung bakit mahirap itong paniwalaan.

Ang Mahirap na Tanong

Paano magiging mabuting balita ang isang Diyos na kayang pumuksa ng kaluluwa at katawan? Hindi natin ito maaaring palambutin. Hindi sinabi ni Jesus na mahabagin siya kaya hindi siya kailanman hahatol; sinabi niyang tanging siya ang dapat katakutan. Ang mabilisang sagot ay walang silbi rito. Ang tanging bagay na pumipigil sa talatang ito na maging pagbabanta ay ang susunod na hininga: ang Diyos na ito ay nagbibilang ng mga maya na dalawa sa isang maliit na barya, at ng mga buhok sa iyong ulo. Ang parehong kamay na may hawak ng paghuhukom ang siyang bumibilang ng bawat hibla mo. Hindi nito tinatanggal ang bigat; pinipilit lamang tayong tumingin nang matagal sa dalawang mukha ng iisang Diyos nang hindi pinipili ang mas kumportable. Sinuman ang hindi natatakot sa kaniya ay hindi pa siya nakikilala; sinuman ang takot na takot lamang ay hindi pa rin siya nakikilala.

Ang Detalye

Ang salitang isinalin na "impyerno" ay Gehenna sa labi ni Jesus, at hindi ito isang abstraktong ideya. Isa itong lugar na kayang ituro ng daliri: ang lambak sa labas ng pader ng Jerusalem kung saan, noong panahon ng masasamang hari, sinusunog ang mga bata bilang handog sa dayuhang diyos. Mula noon ay naging simbolo na ito ng kabuuang pagtanggi, ng basurahan ng kasaysayan. Kaya hindi mitolohiya ang ginamit ni Jesus kundi heograpiya ng pambansang kahihiyan. At pansinin ang pandiwa: "makapupuksa," hindi pahirapan lamang. Ang panganib na inilalarawan niya ay hindi walang katapusang paglalaro ng paghihirap kundi tunay na pagkawasak ng buong pagkatao, katawan at kaluluwa. Ang katawan ay hindi balot na itatapon; mahalaga ito, kaya nga kasama ito sa pag-aalala ng Diyos.

Konteksto

Nasa gitna tayo ng unang pagsusugo. Isinusugo ni Jesus ang Labindalawa nang walang ginto, walang dagdag na tunika, walang sandalyas, na parang mga tupa sa kalagitnaan ng mga asong lobo. Sa mundong iyon, ang isang lagalag na nagsasalita tungkol sa isang bagong kaharian ay agad na kahina-hinala. Ang sinagoga ay may awtoridad na maghagupit; ang mga lokal na konseho ay kayang magsampa ng kaso; si Herodes at si Pilato ay may kapangyarihang pumatay, at ginamit nila ito. Alam ng mga alagad kung ano ang hitsura ng isang krus sa gilid ng daan. Ang pinakamatinding banta, gayunman, ay hindi galing sa Roma kundi sa hapag-kainan: dadalhin ng kapatid ang kaniyang kapatid sa kamatayan. Sa isang lipunang ang pamilya ang buong kaligtasan ng tao, ito ang pinakamatinding pagkawala. Doon mismo tumunog ang talatang ito: kapag naubos na ang lahat ng kinakapitan ninyo, isa pa rin ang karapat-dapat katakutan, at siya ang nasa inyong panig.

Pagninilay

Kung titingnan mo ang nakaraang linggo, sino o ano ang talagang nag-uutos sa mga desisyon mo dahil sa takot?

Sa anong bahagi ng buhay mo pinipili mong manahimik, at ano ang pinoprotektahan mo roon na "hanggang katawan lamang" pala?