Mateo 13:3

Ang Teksto

Nakaupo si Jesus sa isang bangkang nakalutang malapit sa dalampasigan, tulak-tulak ng alon, habang ang buong karamihan ay nakatayo sa buhangin at nakatutok sa kaniya. Doon, sa tubig na nagdadala ng tinig na parang natural na mikropono, siya ay nagsimulang magturo hindi sa tuwirang paliwanag kundi sa kuwento: "At nagsabi si Jesus sa kanila ng maraming bagay sa pamamagitan ng talinghaga." Ang unang pangungusap ay halos isang tawag sa mga mata: "Masdan ito, isang manghahasik ang lumabas upang maghasik." Walang pangalan ang tao, walang detalye ang bukid. May isang lalaking lumabas sa umaga, may dala-dalang binhi, at nagsimulang maghagis. Ganoon lang. At sa pinakakaraniwang eksenang iyon ay inilagay ni Jesus ang buong lihim ng kaharian.

Ang Ubod

Pansinin kung sino ang kumikilos sa pangungusap na ito. Hindi ang lupa, hindi ang binhi, kundi ang manghahasik na lumabas. Bago pa man tayo tanungin kung anong klaseng lupa tayo, ipinapakita muna ng teksto ang isang Diyos na kusang lumalabas, na naghahagis ng salita nang bukas-palad sa daan, sa bato, sa tinik, sa mabuting lupa, na parang hindi niya kinakalkula ang pagkalugi. Hindi ito katangahan kundi ganda ng biyaya: ang salita ng kaharian ay hindi ipinamimigay lamang sa mga tiyak na uuwi nang may bunga. At ang paanyayang "Masdan ito" ay hindi palamuti. Ito ay pagpukaw sa mga taong nakatayo roon sa buhangin, na kalaunan ay sasabihan ni Jesus: nakikinig kayo, pero hindi ninyo tunay na naririnig. Ang kaharian ay hindi dumarating na may trumpeta kundi sa ganitong tahimik, mapanganib, at mapagbigay na paghahasik.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May mahabang kasaysayan ang paghahasik sa Kasulatan. Pinakawalan ng Diyos ang kaniyang salita sa pamamagitan ng mga propeta sa isang bayang matigas ang puso, at madalas ay tila nasayang ang lahat: bihag ang Israel, wasak ang templo, tahimik ang langit. Ngunit ang paghahasik ay hindi tumigil. Ngayon, ang Manghahasik mismo ang lumabas at tumayo sa gitna ng kaniyang bukid. Si Jesus ay hindi lamang nagsasalita ng salita; siya ang Salitang inihahasik, ang binhing mahuhulog sa lupa at mamamatay bago magbunga. Doon nakasalalay ang buong talinghaga. Ang tila kawalan ng saysay ng maraming binhing nasasayang ay nauuwi sa ani na "tig-iisandaan," isang ani na hindi matatawaran ng anumang pagkatalo. Ganiyan gumalaw ang Diyos sa kasaysayan: sa pamamagitan ng pag-aaksaya na nagiging kasaganaan.

Ang Salamin

Marahil kilala mo ang pakiramdam ng manghahasik. Nagtuturo ka ng Bibliya tuwing Linggo at pakiramdam mo ay bumabagsak ang mga salita sa semento. Kinakausap mo ang anak mong tumalikod sa pananampalataya at hindi ka sinasagot. Ipinagdarasal mo ang asawang hindi sumasama sa simbahan at taon-taon ay walang nagbabago. May tukso ritong tumigil sa paghahagis, o kaya naman ay piliin na lamang ang lupang mukhang masagana: ang mga taong madaling kausap, ang mga handa nang maniwala. Pero ang manghahasik sa talinghaga ay naghahagis kahit sa tabi ng daan. Hindi siya naninigurado. At ang parehong tanong ay bumabalik sa iyo: ano ang tunay mong pinakikinggan tuwing umaga, at gaano kabilis mong tinatakpan ng abala ang anumang tumutubo? Ngayong araw, isulat sa papel ang pangalan ng isang taong matagal mo nang inaalala at tahimik na isinuko, at ipanalangin siya nang isang minuto nang malakas.

Ang Pangunahing Tauhan

Walang pangalan ang manghahasik, at sinadya iyon. Pero may mukha siya sa eksenang ito: ang lalaking nakaupo sa bangka, pagod, iniiwasan ang siksikan, nagtuturo sa mga taong karamihan ay hindi makakaunawa. Alam ni Jesus iyon. Hindi siya nagsasalita na may ilusyon tungkol sa kaniyang mga tagapakinig; kalaunan ay sasabihin niyang "ang puso ng mga taong ito ay naging mapurol." Gayunman ay nagsasalita pa rin siya, at marami. Iyan ang pinakamahirap intindihin sa kaniya: ang katapatang walang garantiya. Hindi siya nagtitimpi ng biyaya dahil alam niyang karamihan ay tatanggihan ito. Sa manghahasik na walang pangalan, nakikita natin ang isang Diyos na ang pagiging bukas-palad ay hindi nakasalalay sa ating tugon kundi sa kaniyang sariling puso.

Ang Tanong

Bakit talinghaga? Kung mahal ng Diyos ang mga tao sa dalampasigan, bakit hindi na lang magsalita nang tuwiran? Mas matalas pa ang sagot ni Jesus kaysa sa tanong: "Kaya kinakausap ko sila sa pamamagitan ng mga talinghaga, sapagkat kahit na sila ay nakakakita, hindi sila tunay na nakakakita." Ang kuwento ay hindi nagtatago ng katotohanan sa mga naghahanap; ipinapakita nito kung sino ang talagang naghahanap. Hindi mo mababasa ang talinghaga nang pasulyap-sulyap at makukuha ito. Kailangan mong manatili. At dito tayo dapat tumigil nang hindi pinapakinis ang gilid: may mga pusong mapurol, at hindi iyon paliwanag na ibinibigay sa atin nang buo. Hindi tayo pinapayagang itanong kung sino ang mabuting lupa; tayo lamang ang maaaring tanungin.

Ang Konteksto

Ikatlong taon na marahil ng ministeryo ni Jesus, at lumalala na ang tensyon. Kakatapos lamang siyang paratangan ng mga Pariseo na sa prinsipe ng mga demonyo nagmumula ang kaniyang kapangyarihan, at narinig niyang ang kaniyang sariling pamilya ay naghahanap sa kaniya sa labas. Kaya makabuluhan ang detalyeng "lumabas ng bahay si Jesus at umupo sa tabi ng dagat." Lumabas siya sa saradong espasyo patungo sa bukas na baybayin ng Galilea, isang rehiyon ng mga magsasaka at mangingisda na buwis-buwis ang buhay sa ilalim ng Roma at ng mga panginoong maylupa. Alam ng mga tagapakinig na ito ang presyo ng binhi. Alam nilang ang paghahasik sa Palestina ay bago mag-araro, kaya naman tumatama ang binhi sa landas, sa batong hindi nakikita, sa ugat ng tinik. Hindi ito kapabayaan ng magsasaka kundi ang karaniwang panganib ng pag-asa.

Pagninilay

Sa anong bahagi ng iyong buhay ka tumigil na sa paghahasik dahil tiningnan mo muna ang lupa at hinusgahan mo itong walang saysay?

Kung ang "Masdan ito" ay isang utos na tumingin nang mabuti, ano ang hindi mo nakikita sa salitang matagal mo nang naririnig?