Isaias 65

Ang Teksto

Nagsasalita ang Diyos na parang isang taong matagal nang nakaunat ang mga kamay sa buong maghapon, naghihintay sa bayang hindi man lang lumilingon: "Nakahanda akong tanggapin ng sinumang hindi humihingi," samantalang ang mismong bayan niya ay nag-aalay sa mga hardin, umuupo sa mga libingan, at nagmamalaki pang "ako ay mas banal kaysa sa inyo." Sa gitna ng paghahatol ay may hindi inaasahang pagtigil: tulad ng kumpol ng ubas na may natitira pang katas, hindi niya wawasakin ang lahat, may itatabi siyang mga lingkod. At mula sa natitirang iyon ay sumisibol ang pangako ng bagong langit at bagong lupa, kung saan walang iyak, walang nakawalang pagod, at sasagutin na ang panalangin bago pa ito mabigkas.

Ang Ubod

Ang kabanatang ito ay hindi tungkol sa Diyos na mahirap lapitan kundi sa taong ayaw lumapit. Ang kakila-kilabot na detalye ay hindi ang poot sa talata 6, kundi ang nakaunat na kamay sa talata 2: isang Diyos na nagpapakumbaba hanggang sa punto ng pagsigaw ng "Narito ako! Narito ako!" sa mga taong abala sa ibang mesa. Dalawang uri ng tao ang nabubuo rito, at ang hati ay hindi batay sa lahi, kundi sa pakikinig: "nang tumawag ako, hindi kayo sumagot." Dito nahahayag kung sino ang Diyos ng Israel: hindi siya nananahimik, hindi siya nagwawalang-bahala, at hindi rin siya nauubusan ng grasya. Ang kaligtasan sa Isaias 65 ay hindi gantimpala sa relihiyosong husay; ito ay pagkahabag sa natitirang katas ng isang ubas na dapat sana ay itinapon na.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Hindi aksidente na ang dalawang talatang nagbubukas ng kabanatang ito ang siya mismong sinipi ni Pablo sa Roma 10 nang ipaliwanag niya kung bakit tinanggap ng mga Hentil ang ebanghelyo samantalang maraming kababayan niya ang hindi. Ang "bansa na hindi tumatawag sa aking pangalan" ay naging bayan; ang mga nakaupo sa mesa ay nakatayo sa labas. Iyan ang hugis ng kuwento ng Diyos mula simula: laging may natitirang ubas, laging may binhi, laging may Isaac, Juda, Daniel, at sa wakas isang Lingkod na siya mismong natitirang katas. Nang dumating si Cristo, ang nakaunat na kamay sa talata 2 ay naging literal: nakaunat, buong maghapon, sa isang kahoy. At ang pangalan sa talata 15, "tatawagin ko ng ibang pangalan ang aking mga lingkod," ay natupad sa Antioquia, nang tawagin ang mga alagad na Cristiano.

Ang Salamin

May isang talata rito na tumutusok nang hindi inaasahan: "Lumayo kayo, huwag kayong lalapit sa akin dahil ako ay mas banal kaysa sa inyo." Hindi iyan sinabi ng mga ateista. Sinabi iyan ng mga relihiyoso, ng mga taong gising buong gabi sa espiritwal na gawain, ng mga sigurado sa sarili nilang kalinisan. Kilala mo ang tinig na iyon. Narinig mo ito sa loob ng sarili mong ulo habang nagkukuwento sa iyo ang kapatid mo sa pananampalataya tungkol sa pagkakadapa niya. Tinitimbang mo siya, at sa parehong hininga ay nilalayo mo ang Diyos na matagal nang nakaunat ang kamay sa iyo.

At may ikalawang salamin: ang "diyos ng Suwerte" at "Kapalaran" sa talata 11. Hindi na natin sila tinatawag sa pangalan, pero nag-aalay pa rin tayo sa kanila. Ang insurance policy na pinagkakatiwalaan mo nang higit sa Diyos. Ang pag-aalala sa pera tuwing hatinggabi. Ang palihim na paniwala na kung sapat ang sipag mo ay magiging maayos ang lahat, kahit sinasabi ng talata 23 na hindi ang gawa ng kamay mo ang nagtatakda ng kinabukasan ng mga anak mo.

Ngayong araw, bago matapos ang hapon: isulat sa isang papel ang isang panalanging tinigilan mo na dahil napagod kang maghintay, at bigkasin ito nang malakas, isang beses, nang hindi nagpapaliwanag o nagdadahilan. Ang talata 24 ang batayan: naririnig na niya bago pa matapos ang pangungusap.

Ang Tanong

Paano magkakasabay sa iisang bibig ang "paparusahan ko sila ng sukdulan" at "bago pa sila manalangin, tutugunin ko na"? At higit pa, paano may namamatay pa rin sa bagong langit at bagong lupa, ayon sa talata 20? May mga nagsasabing larawan lang ito ng kaganapan, hindi literal na demograpiya. Posible. Pero mas tapat siguro na aminin natin: iniaabot ni Isaias ang pangako gamit ang mga salitang abot-kaya ng kaniyang mundo, at hindi lahat ng sulok nito ay nililinaw niya. Ang hindi malabo ay ito: may hatol, totoo ito, at hindi ito pinalalambot ng teksto; at may bagong paglikha, at ito ay hindi reward kundi likha, gawa ng Diyos, hindi natin produkto. Nagtatagpo ang dalawa sa isang krus, pero dito sa Isaias 65 ay hindi pa sila ipinapaliwanag na magkasama. Nakatayo sila, magkatabi, hindi kumportable.

Ang Interteksto

Sa Pahayag 21 ay binuksan muli ang talata 17 at 19, at doon ipinahayag na papahirin ng Diyos ang bawat luha. Ang pagkakaiba: sa Isaias, "ang pag-iyak at pananangis sa pagdurusa ay hindi na maririnig"; sa Pahayag, hinahawakan ng Diyos ang mukha ng umiiyak. Ang pangako ay hindi nagbago, ngunit lumapit ito. At ang talata 25, kung saan ang leon ay kumakain ng damo, ay sadyang nagbabalik sa Isaias 11, ang kaharian ng Sanga mula kay Jesse. Ang tahimik na dagdag dito ay ang ahas: "alikabok ang magiging pagkain ng ahas." Ang sumpa sa Eden ay hindi binubura; ito ang tanging bakas ng lumang mundo na natitira, nilagay sa lugar nito, lupa sa lupa.

Ang Detalye

Ang lambak ng Achor sa talata 10. Doon binato si Achan nang nakawin niya ang ipinagbabawal sa Jerico; ang pangalan mismo ay nangangahulugang kaguluhan o kapahamakan. Isang lugar na walang Israelitang gugustuhing daanan nang gabi. At sinasabi ni Yahweh na ito ay magiging pahingahang lugar para sa mga kawan. Hindi niya ito tinatakpan ng ibang pangalan. Hindi niya ipinagkakaila ang nangyari roon. Ginagawa niyang pastulan ang eksaktong lupa ng pagkakasala. Iyan ang tahimik na pangako sa kabanatang ito: ang lugar sa kuwento mo na iniiwasan mong pangalanan, ang taon na hindi mo babalikan, ang silid kung saan nabasag ang isang bagay, ay hindi binubura kundi binabago ang gamit. Doon mismo papahiga ng Diyos ang kawan niya.

Pagninilay

Sa anong bahagi ng buhay mo ngayon mas madalas kang sumangguni sa "suwerte" o sa sariling sipag kaysa sa Diyos na nagsasabing "Narito ako"?

Alin ang iyong lambak ng Achor, at ano ang mangyayari sa iyo kung paniwalaan mong doon mismo gustong magpahinga ng Diyos?