Mateo 23

Ang Teksto

Sa huling araw ng kaniyang pagtuturo sa templo, hinarap ni Jesus ang karamihan at ang kaniyang mga alagad, at sinabing may bisa pa rin ang itinuturo ng mga eskriba at Pariseo mula sa "upuan ni Moises," ngunit huwag silang tularan: nagsasalita sila nang hindi ginagawa, nagpapasan ng mabigat sa iba, at umiibig sa titulo, sa unang upuan, sa pagbati sa palengke. Pagkatapos ay bumuhos ang pitong "Aba kayo," isang hanay ng mga panaghoy laban sa pagkukunwari: sinasala nila ang niknik at nilulunok ang kamelyo, nililinis ang labas ng tasa habang marumi ang loob, pinapalamutian ang puntod ng mga propetang pinatay ng kanilang mga ama. At sa dulo, hindi galit kundi hapdi ang natira: "Jerusalem, Jerusalem," isang inahin na gustong tipunin ang mga sisiw na ayaw magpatipon.

Ang Puso ng Teksto

Ang kabanatang ito ay hindi tungkol sa masasamang tao at mabubuting tao. Tungkol ito sa agwat na puwedeng bumuka sa pagitan ng ating panlabas at ng ating loob, at kung gaano kadaling hindi na natin iyon mapansin. Pansinin ang paulit-ulit na "bulag": hindi sila tinawag na sinungaling kundi bulag na tagagabay. Ang pinakamapanganib sa kasalanan ay hindi ang nararamdaman nating bigat nito kundi ang hindi na natin ito nakikita. Si Jesus ay nagsasalita rito bilang ang nag-iisang Guro, ang isa na may karapatang tumingin sa loob ng tasa. At ang kaniyang sinasabi tungkol sa Diyos ay nakakagulat: ang Diyos ay hindi naghahanap ng tamang sukat ng ikapu sa yerbabuena, kundi ng katarungan, kahabagan at pananampalataya. Ang tanong na iniiwan ng teksto, hindi para sagutin agad: ano kaya ang nasa loob ko na matagal ko nang hindi tinitingnan?

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang kakaibang detalye sa dulo: "maiwan na sa inyo ang bahay ninyo na napabayaan." Ang bahay, ang templo, ang sentro ng buong kuwento ng Israel, ay iniiwan. At ang nag-iiwan ay si Jesus mismo, palabas ng templo patungo sa isang burol sa labas ng lungsod. Hindi ito pagtatapos kundi paglipat: ang presensiya na dati'y nasa dakong banal ay naglalakad na ngayon palabas, patungo sa krus. Pansinin din ang imahe ng inahin na nagbubuka ng pakpak. Sa buong Lumang Tipan, ang pakpak ay larawan ng kanlungan ng Diyos; dito'y ginamit ito ng isang taong mamamatay sa loob ng tatlong araw, nakabuka ang mga braso. Ang paghatol at ang pagtawag ay iisang tinig. Hindi dalawang Diyos, hindi dalawang mood. Ang nagsasabing "Kayong mga ahas" ay siya ring nagsasabing "Madalas kong ninais na tipunin ang mga anak mo."

Ang Salamin

Mahirap basahin ang kabanatang ito nang hindi agad naghahanap ng Pariseo sa ibang tao: ang mapagmataas na elder, ang pastor na mahilig sa titulo, ang mapanghusgang kapatid. Pero ang bitag ng tekstong ito ay eksakto iyon. Ang sandaling naisip mong "buti na lang hindi ako ganoon," naupo ka na sa unang upuan. Kaya mas mabuting magtanong nang tahimik. Ano ang pinapakita ko sa Linggo na hindi totoo sa Miyerkules? Gaano kalaki ang pagitan ng aking pagpapanggap na maayos ang pamilya ko at ng kinakatakutan kong totoo? Saan ako nagiging maingat sa maliliit na tuntunin habang pinababayaan ko ang katarungan, kahabagan at pananampalataya sa taong pinakamalapit sa akin? Hindi ito nalulutas ng mas maraming pagsisikap na magmukhang malinis. "Linisin mo muna ang loob ng tasa." Ngayong araw, maupo kang mag-isa ng limang minuto, isulat sa isang papel ang isang bagay na totoo sa loob mo at hindi alam ninuman, at basahin ito nang malakas sa Diyos.

Konteksto

Huling linggo ito ng buhay ni Jesus. Nakapasok na siya sa Jerusalem, naitaboy na ang mga nagtitinda sa templo, nakatagisan na ng talim ang mga pinuno sa serye ng mga tanong tungkol sa buwis, sa muling pagkabuhay, sa pinakadakilang utos. Nasa patyo pa rin siya ng templo, sa gitna ng karamihan, sa mismong tanggapan ng kaniyang mga kalaban. Ang "upuan ni Moises" ay hindi metapora lamang; may literal na upuan sa mga sinagoga para sa nagbabasa ng Kautusan. Ang mga Pariseo ay hindi mga kriminal kundi mga seryosong relihiyoso, iginagalang ng bayan, maingat sa bawat detalye ng pagsunod. Doon nagmumula ang bigat ng kabanatang ito: hindi binubulyawan ni Jesus ang mga malayo sa Diyos kundi ang mga pinakamalapit na nag-aakalang malapit sila.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Ang huling pangungusap ay sipi mula sa Awit 118, ang awit ng peregrino na inaawit papasok ng templo: "Pinagpala ang darating sa pangalan ng Panginoon." Ito mismo ang isinigaw ng mga tao ilang araw lang ang nakalipas nang pumasok si Jesus sa lungsod. Ngayon ay binabalik niya ito bilang pangako at bilang tanong: darating ang araw na uulitin ninyo ito, pero hindi na bilang kasiyahan ng sandali kundi bilang pagkilala. May pintuang nakabukas pa rin sa dulo ng pitong "Aba kayo," kahit nakabukas lamang ito mula sa loob. At ang pagsambit niya mula kay Abel hanggang kay Zacarias ay paraan ng pagsabing: mula sa unang pahina hanggang sa huli ng inyong Kasulatan, iisa ang kuwento ng dugo ng matuwid.

Ang mga Unang Nakarinig

Isipin mo ang mga Judiong Kristiyano na unang nakabasa ng Mateo, marahil mga taon matapos masunog ang templo. Alam na nila ang kahulugan ng "maiwan na sa inyo ang bahay ninyo na napabayaan," at hindi ito teorya para sa kanila kundi usok at pagluluksa. Marami sa kanila ay pinalayas na sa sinagoga, hinatulan ng mga kababayan, at ang linyang "hahagupitin ninyo sila sa mga sinagoga ninyo" ay naranasan nila sa sariling balat. Para sa kanila, ang kabanatang ito ay hindi pagkakataong magmalaki kundi aliw na hindi sila iniwan ni Jesus na walang paliwanag. Pero may kasama itong babala na dapat din nilang narinig, at tayo rin: ang bagong komunidad ay may sariling panganib sa titulo, sa unang upuan, sa pagiging "Rabi." "Ang pinakadakila sa inyo ay siyang maging tagapaglingkod sa inyo."

Pagninilay

Kung tatanungin ka ng isang taong nakakakilala sa iyo nang labis, ano ang sasabihin niyang pinakamalaking agwat sa pagitan ng ipinapakita mo at ng totoong ikaw?

Saan ka na ngayon sa larawan ng inahin: nasa ilalim ng pakpak, o kabilang sa mga "hindi sumang-ayon"? Ano ang pumipigil sa iyo?