Mateo 27:3

Ang Teksto

Nang makita ni Judas na hinatulan na si Jesus at iniabot kay Pilato, may bumalik sa kaniya na hindi na niya kayang itulak pabalik: ang bigat ng ginawa niya. Dinala niya ang tatlumpung pirasong pilak sa mga punong pari at mga nakatatanda at isinauli ito, hindi dahil kulang ang halaga kundi dahil hindi na niya matiis ang pera sa kaniyang palad. Sa susunod na talata, bibigkasin niya ang pinakamalinaw na paghatol sa buong kabanata, mula mismo sa bibig ng taksil: "Ako ay nagkasala sa pamamagitan ng pagkakanulo sa dugong walang kasalanan." Ang talata 3 ang sandali bago ang pagtatapat, ang sandali ng pagbagsak ng loob ng isang taong huli na nang magising.

Ang Puso ng Teksto

May salitang Griyego dito, metamelomai, na mas malapit sa "kinain ng konsensiya" kaysa sa "nagbalik-loob." Nagsisisi si Judas, totoo, ngunit ang kaniyang pagsisisi ay umiikot pabalik sa sarili at hindi lumalapit kay Jesus. Napakalapit niya sa katotohanan, mas malapit pa nga kaysa sa mga punong pari na alam niyang mali ang hatol, at gayunman ay naligaw siya sa huling hakbang. Ipinapakita ng tekstong ito na hindi sapat ang pagkilala sa sariling kasalanan. Ang kaalaman na "mali ang ginawa ko" ay maaaring magtulak sa isang tao patungo sa awa o patungo sa kawalang-pag-asa. Ang kaibahan ay hindi lalim ng damdamin kundi ang direksyon ng paglapit. Dinala ni Judas ang kaniyang kasalanan sa templo, sa sistema, sa mga tao na walang kapangyarihang magpatawad. Doon siya nakarinig ng pinakamalamig na sagot sa buong Ebanghelyo: bahala ka sa buhay mo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tatlumpung pirasong pilak. Hindi basta halaga iyon; iyon ang bayad sa isang aliping nasagasaan ng baka sa Exodo, ang presyo ng isang katawang itinuturing na ari-arian. At sa Zacarias 11, iyon ang nakakatawang-kaawa-awang sahod na iniabot sa pastol na itinakwil ng kaniyang sariling kawan, na inihagis din sa templo. Kaya nang ibalik ni Judas ang pera, hindi lang siya nagsisisi; hindi niya namamalayang tinutupad niya ang isang mahabang kuwento tungkol sa isang bayan na nagpresyo sa kanilang Pastol at natuklasang mura pala ang pagkakatawad nila. Ang pilak na iyon ang magiging Bukid ng Dugo, isang libingan para sa mga dayuhan. Kahit ang pinakamadilim na gawa ng pagtataksil ay naipupuwesto ng Diyos sa loob ng kaniyang pagliligtas, hindi dahil mabuti ang kasalanan, kundi dahil hindi kayang hadlangan ng kasalanan ang kaniyang layunin.

Ang Salamin

May mga bagay tayong dinadala sa maling lugar. Ang asawang niloko mo, dinadala mo sa trabaho at sa sobrang abala. Ang anak na sinigawan mo noong isang gabi, dinadala mo sa pagbili ng regalo. Ang salapi na alam mong hindi malinis kung paano dumating, dinadala mo sa kolekta tuwing Linggo. Lahat ng iyon ay totoong pagsisisi, totoong hapdi, ngunit nakadirekta sa mga sistemang walang kapangyarihang magpatawad. At ang sagot na natatanggap natin ay kasing lamig ng narinig ni Judas: "Ano ba sa amin iyon? Tingnan mo yan sa iyong sarili." Ang pagkakaiba ng pagsisisi na bumubuhay at pagsisisi na pumapatay ay hindi ang bigat ng luha kundi kung kanino ka lumalapit. Ngayon din, bago matapos ang araw na ito, banggitin mo nang malakas, sa isang pangungusap na panalangin, ang isang partikular na bagay na matagal mo nang ibinubuhat, at sabihin mo ito nang tahasan kay Jesus, hindi sa sarili mo, hindi sa isang tao.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Ilang talata lang ang pagitan ng dalawang lalaking bumagsak noong gabing iyon. Sa dulo ng Mateo 26, lumabas si Pedro at umiyak nang mapait matapos ikaila ang Panginoon nang tatlong beses. Dito sa Mateo 27, lumabas si Judas at nagbigti. Parehong kasalanan ang laki, parehong tunay ang hapdi; magkaiba ang direksyon ng paglabas. Bumalik si Pedro sa mga kapatid at hinintay ang Panginoong bumangon; naghanap si Judas ng kausap sa mga taong gumamit lamang sa kaniya. At sa Zacarias 11, kung saan unang lumitaw ang tatlumpung pilak, ganoon din ang hubog: itinapon ang pera sa bahay ng Panginoon, ngunit hindi nagbago ang puso ng mga nagtapon. Ang Kasulatan ay paulit-ulit na nagpapakita na ang pagkilala sa kasalanan ay simula lamang; ang pagbabalik ang siyang kaligtasan.

Ang Pangunahing Tauhan

Hindi hangal si Judas. Tatlong taon siyang naglakad, kumain, natulog sa tabi ni Jesus. Siya ang may hawak ng supot ng pera, ibig sabihin, may tiwala sa kaniya. At siya ang unang taong sa buong paglilitis ay nagsalita ng buong katotohanan: walang kasalanan ang Taong iyon. Alam niya. Mas alam pa niya kaysa kay Pilato, mas alam pa kaysa sa mga punong pari. Ngunit ang kaalaman niya ay naging bitag. Marahil inakala niyang maipipilit niya si Jesus na kumilos, na magpapakita ng lakas, na tutubos sa sarili. Nang makita niyang gapos at hinatulan ang Panginoon, bumagsak ang buong plano sa kaniyang mga kamay bilang pilak na parang nagbabaga. Ang trahedya ni Judas ay hindi na masyado siyang malayo kay Jesus. Napakalapit niya, at hindi lamang siya humarap.

Ang Konteksto

Umaga ng Paskuwa sa Jerusalem, at amoy usok at dugo ang buong lungsod dahil sa libu-libong korderong papatayin. Siksikan ang mga daan ng mga peregrino. Nagmamadali ang Sanedrin dahil kailangang matapos ang lahat bago magsimula ang pista, at wala silang kapangyarihang pumatay; kaya dinala nila si Jesus kay Pilato, ang Romanong gobernador na kinatatakutan at kinasusuklaman nila nang sabay. Sa gitna ng abalang ito, pumasok ang isang lalaking hawak ang isang supot ng pilak. Walang panahon ang mga pari sa kaniya. Natapos na ang kaniyang gamit. Sa kulturang iyon ng dangal at kahihiyan, ang pagtataksil sa guro ay pagkawala ng buong pagkatao; wala nang bahay na mababalikan si Judas, walang pamilyang tatanggap, walang pangalang maliligtas.

Pagninilay

Saan mo karaniwang dinadala ang bigat ng nagawa mo: sa gawain, sa pera, sa pagpapaliwanag sa sarili, o kay Jesus mismo?

Sino sa paligid mo ang nasa panahon ngayon ng "Tingnan mo yan sa iyong sarili," at ano ang isang salitang maibibigay mo sa kaniya na hindi ganoon kalamig?