Mateo 27

Ang Teksto

Bago pa man magliwanag, nagkakatipon na ang mga punong pari: isang usapan sa madaling-araw na nagtatapos sa gapos at sa pagdadala kay Jesus sa gobernador. Mula roon, bumibilis ang lahat. Nagsisi si Judas, isinauli ang pilak, at nagbigti. Naghugas ng kamay si Pilato habang sumisigaw ang mga tao. Kinoronahan ng tinik ang isang Hari, at pinasan ni Simon na taga-Cirene ang krus patungong Golgota. Doon, sa pagitan ng dalawang magnanakaw, nagdilim ang buong paligid mula tanghali hanggang alas tres, at sumigaw si Jesus ng isang tanong bago isuko ang kaniyang espiritu. Nahati ang kurtina ng templo, nayanig ang lupa, at isang kapitan ng mga kawal ang nagsalita ng pananampalataya. Pagkatapos: isang bagong libingan, isang malaking bato, at mga kawal na nagbabantay.

Ang Ubod

May isang linyang hindi ko matakasan sa kabanatang ito: "Siya'y nagligtas ng iba, ngunit hindi niya kayang iligtas ang kaniyang sarili." Panunuya iyon, pero totoo. Hindi dahil wala siyang kapangyarihan, kundi dahil ang pagliligtas sa iba at ang pagliligtas sa sarili ay dalawang daan na hindi maaaring tahakin nang sabay. Dito nahahayag ang Diyos sa paraang kakaiba sa ating inaasahan: hindi sa pagbaba mula sa krus, kundi sa pananatili roon. At saka ang tanong na sinigaw niya, "Diyos ko, Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan?" Hindi ito sinagot ng teksto. Iniiwan tayo ni Mateo sa dilim, kasama ni Jesus. Ang tanging sagot na ibinibigay niya ay ang kurtinang nahati mula itaas pababa, na hindi gawa ng kamay ng tao. Habang tila lumalayo ang Diyos, binubuksan niya ang daan papasok.

Ang Sinulid na Nagdurugtong

Ang sigaw sa bersikulo 46 ay hindi orihinal na tula ni Jesus; ito ang unang linya ng Awit 22, isang panalangin ng isang taong napapaligiran ng mga mangungutya, na ang mga kasuotan ay pinaghahatian sa pamamagitan ng palabunutan. Ang mismong mga detalyeng iniulat ni Mateo. Kaya nang sumigaw si Jesus, hindi siya tumatalikod sa Kasulatan kundi pumapasok sa loob nito, dinadala ang matandang panalangin ng bayan papasok sa kaniyang sariling katawan. At ang katahimikan niya sa harap ng mga nag-aakusa, "hindi siya sumagot ng kahit isang salita," ay tumutugma sa larawan ni Isaias ng lingkod na hindi umiimik habang ginugupitan. Ang buong kasaysayan ng Israel, ang mga awit ng pagdaing at ang mga hula tungkol sa naghihirap na lingkod, ay parang mga sapa na dumadaloy patungo sa isang punto: isang hapon sa Golgota, alas tres, kadiliman.

Ang Salamin

Naghugas ng kamay si Pilato sa harap ng lahat. Malinis ang kamay, marumi ang desisyon. Kilala natin ang kilos na iyon. Ang email na ipinasa mo sa iba para hindi ikaw ang pumirma. Ang usapan sa pamilya tungkol sa isang kapatid na sinasaktan ang sarili, at tahimik kang nagsasabi sa loob mo, hindi ko kasalanan ito. Ang pananahimik sa isang pulong kung saan alam mong mali ang nangyayari, pero napakamahal ng magsalita. Hindi tayo masasamang tao; tayo ay mga taong natatakot sa gulo, gaya ni Pilato na nakitang "nagsimula na ang kaguluhan." At si Judas, nagsisi siya, ibinalik ang pera, inamin ang kasalanan, pero walang nakinig: "Ano ba sa amin iyon?" Ang pagsisisi na walang matatakbuhan ay nauuwi sa lubid. Ang nakakakilabot, may matatakbuhan pala siya, nakatayo lang sa harap ni Pilato, tahimik.

Ngayong araw: basahin nang malakas, sa isang silid na ikaw lang ang nandoon, ang bersikulo 46. Pagkatapos ay sabihin kay Diyos ang isang tanong na matagal mo nang hindi maitanong sa kaniya, sa sarili mong salita, nang hindi mo dinadagdagan ng paliwanag o paumanhin.

Konteksto

Biyernes ito ng Paskuwa, at puno ang Jerusalem ng mga peregrino. Dumoble, tumriple ang populasyon. Alam ni Pilato, ang Romanong gobernador na karaniwang nasa Cesarea at pumupunta lamang sa lungsod tuwing kapistahan, na ang anumang kaguluhan sa ganoong panahon ay maaaring maging rebelyon. Hindi makapagpapataw ng parusang kamatayan ang Sanedrin; kailangan nila si Roma. Kaya ginawa nilang pulitikal ang isang usaping panrelihiyon: hindi lapastangan kundi hari, at ang pag-angkin ng pagkahari ay hamon kay Cesar. Ang krus ay hindi relihiyosong simbolo noon kundi kagamitan ng takot, ginagamit sa mga alipin at rebelde, sa tabi ng daan, para makita ng lahat. Ang karatula sa ulo niya, "Ito ay si Jesus, ang Hari ng mga Judio," ay babala ni Roma sa sinumang gustong gumaya.

Ang Profile

Sumulat si Mateo para sa mga Judiong sumampalataya kay Jesus, mga taong buhat sa sinagoga at ngayon ay pinag-uusapan, pinagdududahan, minsan itinataboy. Para sa kanila, ang nahating kurtina ay hindi larawan lamang; alam nila kung anong kurtina iyon at kung sino lamang ang makapapasok sa likod nito, isang beses sa isang taon. Nang marinig nilang nahati ito mula itaas pababa, narinig nila ang kamay ng Diyos, hindi ng tao. Narinig din nila ang huling eksena nang may partikular na pakiramdam: ang kuwento ng mga bantay sa libingan ay sagot sa tsismis na umiikot sa kanilang panahon, na ninakaw lamang ang bangkay. At ang bersikulo 25, na ginamit sa kasaysayan upang pahirapan ang mga Judio, ay sinabi ng isang pulutong sa isang araw, hindi ng isang lahi magpakailanman. Mahalagang marinig natin ito nang may takot at hindi nang may daliring nakaturo.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang kahanga-hanga kay Jesus sa kabanatang ito ay hindi ang kaniyang pagtitiis kundi ang kaniyang pagpili. Tinikman niya ang alak na may halong apdo at tumanggi; ayaw niyang manhid, gusto niyang dumaan sa lahat nang gising. Tahimik siya nang maraming salita ang maaari sanang magligtas sa kaniya, at sumigaw nang malakas sa huli, hindi humihina kundi umaatungal. At ang sabi ni Mateo: "isinuko ang kaniyang espiritu." Hindi binawi; ibinigay. Isang tao na ang lahat ay inagaw, kasuotan, dangal, pati tila ang presensya ng Ama, ngunit may isang bagay pa ring hawak na walang makakakuha sa kaniya nang hindi niya ibinibigay. Narito ang misteryong hindi ko kayang ipaliwanag: sa sandaling pinakamukhang talo siya, doon siya pinakamalaya.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ikaw ay naghuhugas ng kamay, at ano ang tunay na kinatatakutan mo kung hindi mo ito gagawin?

Kung hindi sinagot ng Diyos ang tanong ni Jesus sa krus, ano ang ibig sabihin nito para sa mga tanong mong matagal nang nakabitin?