Nehemias 5

Ang Teksto

May sigawan sa labas ng pader. Hindi ito galing sa mga kaaway na nakapalibot kay Nehemias, kundi mula sa loob: mga lalaki at asawa nilang Judio na dumadaing laban sa kapwa nila Judio. Nagugutom sila. Isinanla na nila ang bukirin, ubasan at bahay para lamang may butil na maipakain, at may utang pa silang binayad sa buwis ng hari. Ang pinakamasakit: ipinagbili na nila ang sarili nilang mga anak bilang alipin sa mga kababayan nila. Nang marinig ito ni Nehemias, nagalit siya, kinausap ang mga maharlika, ipinapanumpa silang isauli ang lahat, at ipinagpag ang tiklop ng kaniyang kasuotan bilang sumpa. Pagkatapos ay ikinuwento niya ang sarili niyang pamumuno: labindalawang taon siyang gobernador na hindi kumain ng nakalaang pagkain para sa gobernador.

Ang Puso ng Bagay

Ang kabanatang ito ay isang biyak sa gitna ng isang kuwento tungkol sa pagtatayo. Habang nagbubuhat ng bato ang bayan, may isa pang bagay na gumuguho sa likod nila: ang pagiging bayan mismo. At ito ang tinutumbok ni Nehemias. Ang pang-aapi rito ay hindi legal na krimen kundi paglabag sa pagkakadugo: "ang aming laman at dugo ay pareho na ng sa mga kapatid namin." Ipinapakita ng teksto na ang pananampalataya sa Diyos ay may hugis sa ekonomiya, hindi lamang sa panalangin. Kaya ang tanong ni Nehemias ay hindi "ilegal ba ito" kundi "Hindi ba dapat kayong lumakad na may takot sa ating Diyos?" Ang takot sa Diyos ang nagbabago ng kung paano ka tumingin sa may utang sa iyo. Kung saan walang takot sa Diyos, ang kapatid ay nagiging pagkakataon.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang lumang batas sa likod ng galit ni Nehemias: hindi ka maniningil ng tubo sa kapatid mong dukha, at tuwing ikapitong taon ay may kalayaan para sa alipin at may pagbabalik ng lupa sa pamilyang pinagmulan nito. Ang lupa ay hindi pag-aari ng malakas; ito ay mana mula sa Diyos. Kaya nang sabihin ni Nehemias, "Ibalik sa kanila ngayon mismong araw na ito ang kanilang mga bukirin," hindi siya nag-iimbento ng bagong patakaran. Ibinabalik niya ang bayan sa tipan. At dito sumisilip ang mas malaking kuwento: si Jesus ay nagsimula ng kaniyang gawain sa pagbasa ng pangako ng kalayaan sa mga bihag at ng taon ng kagandahang-loob ng Panginoon. Ang tinipid ni Nehemias sa mesa ng gobernador ay maliit na anino ng isang Panginoon na hindi lamang tumanggi sa kaniyang karapatan kundi ibinigay ang sarili niyang laman at dugo para tubusin ang mga kapatid niya.

Ang Salamin

Ang nakakabahala sa kabanatang ito ay walang kontrabidang taga-labas. Ang mga umaapi ay mga taong nagtatayo rin ng pader, malamang nakikipagsalo sa pagsamba, tapat sa kanilang paningin. Hindi sila nagnakaw; sinunod nila ang normal na kalakaran. Ganoon din tayo. Hindi tayo malupit; nagpapatupad lang tayo ng patakaran. Hindi natin sinasadyang pahirapan ang kasambahay, ang kapatid na may utang, ang empleyadong hindi makatanggi; sinusunod lang natin ang kung ano ang tanggap. At tahimik tayo, gaya ng mga maharlika na "ni minsan ay walang masabi ni isang salita," dahil alam nating tama siya. Pansinin ang bilis sa teksto: "ngayon mismong araw na ito." Hindi bukas, hindi kapag maluwag. Kaya ngayong araw: isipin mo ang isang taong may utang sa iyo, pera man o pabor o galit na sinisingil mo pa rin, at sabihin mo sa kaniya, sa text o tawag, na patawad na, tapos na.

Konteksto

Ika-limang siglo bago si Cristo, mga isang daang taon matapos ang pagbagsak ng Jerusalem. Ang bayan ay nakabalik na mula sa Babilonia, pero hindi bilang malayang bansa: sakop sila ng imperyo ng Persia, at ang buwis ng hari ay tunay at mabigat, kaya may humihiram ng pera "para bayaran ang buwis ng hari." Dagdag pa ang taggutom. At habang nagtatayo ng pader, hindi sila nakakapagtanim; ang trabaho sa pader ay walang sweldo. Kaya nagkaroon ng pagkakataon ang mga maharlika na may naipong salapi. Ang paghiram na may sanla ng lupa ay ordinaryong negosyo sa buong Malapit na Silangan. Ang gobernador naman ay may karapatan sa buwis para sa pagkain niya, apatnapung sekel ng pilak araw-araw sa mga naunang gobernador. Si Nehemias ay may kapangyarihang gawin ang lahat ng ito nang legal. Tumanggi siya.

Ang Tanong

Bakit hindi pinarusahan ni Nehemias ang mga maharlika? Isinauli ang lupa, oo, pero walang nabilanggo, walang naparusahan, at walang binanggit tungkol sa mga anak na babae na "inalipin na." Naibalik ba sila? Hindi sinasabi ng teksto. May katahimikan doon na mahirap lunukin, dahil may mga sugat na hindi nabubura ng pagsasauli ng bukirin. At ang huling hiling ni Nehemias, "Alalahanin mo ako, aking Diyos, sa kabutihan," ay may kakaibang lasa: tila hinihingi niya sa Diyos ang pagkilalang hindi ibinigay sa kaniya ng tao. Marahil ganito ang katarungan sa gitna ng gulo: hindi malinis, hindi buo, at umaasa pa rin sa memorya ng Diyos. Hindi lahat ng nasira ay naaayos sa loob ng isang kabanata. Minsan ang magagawa lang natin ay ihinto ang dumudugong sugat ngayong araw at ipagkatiwala ang natitira.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Levitico 25 nakasulat ang pundasyon ng galit ni Nehemias: hindi mo pahihirapan ang kapatid mo, at ang lupa ay sa Diyos, kayo ay mga dayuhan lamang doon. Kaya ang paniningil ng tubo sa kapwa Judio ay hindi lamang kasakiman kundi pagpapanggap na may-ari ka ng isang bagay na hindi naman sa iyo. Ang pangalawang tinig ay galing kay Pablo, na sa Corinto ay nagtrabaho bilang manggagawa ng tolda sa halip na singilin ang karapatan niyang tustusan ng iglesia, dahil ayaw niyang maging hadlang sa ebanghelyo. Magkaiba ang panahon, pareho ang hugis: ang tunay na pamumuno ay kilala sa kung ano ang tinatanggihan nito, hindi sa kung ano ang hinihingi. Ang mesa ni Nehemias na may 150 tao gabi-gabi ay bayad niya, hindi ng bayan.

Pagninilay

Sino ang nasa ilalim ng kapangyarihan mo ngayon, kahit maliit lamang, at ano ang legal mong magagawa sa kanila na hindi mo dapat gawin dahil sa takot sa Diyos?

Anong karapatan mo ang maaari mong tanggihan sa linggong ito para hindi mabigatan ang ibang tao, at handa ka bang gawin iyon nang walang nakakaalam maliban sa Diyos?